Η άμυνα της φιλελεύθερης δημοκρατίας

Αν κάτι θεμελιώνει η νέα πολιτική συγκυρία και το κλίμα που διαμορφώνεται, αν δεν αναταχθεί η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι η ανάγκη προετοιμασίας των πολιτικών δυνάμεων του συνταγματικού τόξου για πολυσυλλεκτικές κυβερνήσεις – η ουσιαστική δηλαδή αναθεώρηση πολιτικής στάσης των δυνάμεων που επαγγέλλονται «την κανονικότητα». Κατά τα άλλα, οφείλουμε να σκεφτούμε ότι, αν το 2019 δεν είχε αλλάξει το Σύνταγμα, με δεδομένη την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας με απλή πλειοψηφία, ήδη θα πηγαίναμε για εκλογές, σε ένα κλίμα μεγάλης τοξικότητας και αμφισβήτησης της δικαιοσύνης και της σημασίας της διάκρισης των εξουσιών.

Και προφανώς, αν βρισκόμασταν σε μια τέτοια κατάσταση, το τελευταίο που θα διασφαλιζόταν θα ήταν η επιλογή του Κοινοβουλίου να συσταθεί Προανακριτική για τα Τέμπη.

Αν επίσης δεν είχε αλλάξει το σύστημα των παραγραφών, αν δηλαδή δεν υπήρχε πλέον η δυνατότητα της Βουλής να διερευνά εκκρεμότητες σε ορίζοντα είκοσι χρόνων, η επόμενη εκλογική διαδικασία θα σήμαινε την παραγραφή όλων των παλαιότερων νομικών εκκρεμοτήτων. Που θα σήμαινε ότι από τις εκλογές σε συνθήκες αμφισβήτησης των κανόνων της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αυτό που θα προκρινόταν θα ήταν η μόνιμη δημοκρατική αμφισβήτηση από τους θεράποντες του πολιτικού μηδενισμού, η επανεγκατάσταση δηλαδή του κλίματος που νομιμοποιεί συνθήματα τύπου «να καεί, το μπ@$%λο η Βουλή». Προς γνώσιν.