Οι πιο συχνές μορφές αρθρίτιδας και η αντιμετώπιση

Οι αρθρίτιδες αποτελούν μια από τις πιο συχνές παθήσεις που επηρεάζουν τις αρθρώσεις και την καθημερινή ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Οι πιο συχνές μορφές αρθρίτιδας περιλαμβάνουν:

n Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ): Είναι η πιο κοινή μορφή και χαρακτηρίζεται από τη φθορά του χόνδρου που καλύπτει τις αρθρώσεις, με αποτέλεσμα την επαφή των οστών και τον πόνο.

n  Ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ): Μια αυτοάνοση πάθηση που προκαλεί φλεγμονή στις αρθρώσεις και μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμες βλάβες αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα.

n  Ψωριασική αρθρίτιδα: Συνδέεται με την ψωρίαση και επηρεάζει τόσο τις αρθρώσεις όσο και το δέρμα.

n  Ουρική αρθρίτιδα: Προκαλείται από την εναπόθεση ουρικού οξέος στις αρθρώσεις, συνήθως στη βάση του μεγάλου δακτύλου του ποδιού.

n  Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα: Επηρεάζει παιδιά και μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, αν δεν διαγνωστεί έγκαιρα.

Τα βασικά συμπτώματα των αρθρίτιδων περιλαμβάνουν:

n  Πόνο στις αρθρώσεις, ιδιαίτερα έπειτα από δραστηριότητα.

n Δυσκαμψία, που συχνά είναι πιο έντονη το πρωί.

n Οίδημα και ευαισθησία γύρω από τις αρθρώσεις.

n  Μειωμένη κινητικότητα και αίσθημα κούρασης.

Οι αιτίες διαφέρουν ανάλογα με το είδος. Για παράδειγμα, η οστεοαρθρίτιδα προκαλείται από φθορά λόγω ηλικίας ή υπερβολικής χρήσης των αρθρώσεων, ενώ η ρευματοειδής αρθρίτιδα συνδέεται με διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος.

Η διάγνωση της αρθρίτιδας γίνεται μέσω:

n  Κλινικής εξέτασης: Εξέταση της κίνησης, του πόνου και του οιδήματος στις αρθρώσεις.

n  Απεικονιστικών εξετάσεων: Ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία (MRI) ή υπερηχογράφημα.

n  Εργαστηριακών εξετάσεων: Ανάλυση αίματος για την ανίχνευση δεικτών φλεγμονής ή αυτοαντισωμάτων.

Η θεραπεία εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της αρθρίτιδας. Στόχος είναι η μείωση των συμπτωμάτων, η πρόληψη της βλάβης στις αρθρώσεις και η βελτίωση της ποιότητας ζωής.

1. Φαρμακευτική αγωγή:

n  Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) για την ανακούφιση από τον πόνο και τη φλεγμονή.

n  Κορτικοστεροειδή, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις σοβαρής φλεγμονής.

n Ανοσοκατασταλτικά ή βιολογικοί παράγοντες για την αντιμετώπιση αυτοάνοσων μορφών.

2. Φυσικοθεραπεία: Η ενδυνάμωση των μυών γύρω από τις αρθρώσεις μπορεί να μειώσει την πίεση στις αρθρώσεις και να βελτιώσει τη λειτουργικότητά τους.

3. Διαχείριση βάρους: Η απώλεια περιττών κιλών μειώνει την καταπόνηση των αρθρώσεων, ειδικά στα γόνατα και τους γοφούς.

4. Χειρουργική αντιμετώπιση: Σε προχωρημένες περιπτώσεις, η αντικατάσταση της άρθρωσης μπορεί να είναι απαραίτητη.

Ο Θάνος Δημόπουλος είναι καθηγητής Θεραπευτικής Αιματολογίας – Ογκολογίας, τ. πρύτανης του ΕΚΠΑ