Μερικές επικρίσεις

Δεν θα σταθώ στην κριτική των κομμάτων για την επιλογή Μητσοτάκη επειδή είναι λόγια χωρίς ουσία – όπως δεν ήταν ουσιαστική το προηγούμενο διάστημα η στάση τους. Θα μείνω όμως στην κριτική που άσκησαν διανοούμενοι στα κοινωνικά δίκτυα, τους οποίους προσωπικά υπολήπτομαι πολύ.

Ο καθηγητής Στάθης Καλύβας, π.χ., σημείωσε: «Αντιλαμβάνομαι πλήρως τη λογική των πολιτικών υπολογισμών, όμως θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής είναι και η δυνατότητα να συναρπάζει και να κατακτά τη φαντασία των ανθρώπων. Και ως προς αυτό τουλάχιστον, δυστυχώς υστερούμε». Προσωπικά, κουμπώνομαι με πολλούς πολιτικούς που κατακτούν το ανθρώπινο φαντασιακό – ο τελευταίος που θυμάμαι ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Και προτιμώ όσους χειρίζονται τα πολιτικά πράγματα με λογική. Προτιμώ το μπλοκάκι του Σημίτη, π.χ., από την παράδοση της πολιτικής ζωής στον καλπάζοντα ρομαντισμό γοητευτικών λαοπλάνων.

Ο καθηγητής Νικόλας Σεβαστάκης, από τη σκοπιά του, μιλάει για «κεντρώα μελαγχολία» και ορίζει τις επιλογές Μητσοτάκη ως επιλογές ενός «ασυγκίνητου από ιδέες». Προσπαθώ να δω πώς εκφράστηκε στις επιλογές της Αριστεράς η συγκίνηση από ιδέες – αλλά δεν μπορώ να την εντοπίσω ούτε στον Χρήστο Ράμμο ούτε στη Λούκα Κατσέλη. Ευτυχώς πάντως που οι Αγανακτισμένοι του 2011 αντικαταστάθηκαν από τους Συγκινημένους, που μελαγχολούν για το Κέντρο – ασφαλώς το Ακραίο Κέντρο, το άλλο ποιος το υπολογίζει;