Bιβλίων επίσκεψις

Πάντοτε την περίοδο των Γιορτών δίνω μικρή άδεια στον εαυτό μου. Μεταξύ άλλων, και προκειμένου να διαβάσω κάποια βιβλία που έχουν φτάσει πρόσφατα στα χέρια μου, ενίοτε μάλιστα γραμμένα από καλούς φίλους.

Στα διαβάσματά μου αυτών των ημερών, λοιπόν, και τα «Φάλτσα κεφαλής». Θεωρώ τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη –το έχω γράψει και άλλοτε, άλλωστε– τον κορυφαίο σήμερα συγγραφέα μας στη λεγόμενη μικρή φόρμα. Αυτός ο άνθρωπος, στα διηγήματά του, έχει έναν δικόν του τρόπο να κοιτάζει υπό γωνίαν την ελληνική πραγματικότητα, και ειδικότερα την ελληνική επαρχία (κυρίως τη βορειοελλαδίτικη), μακριά από ηθογραφικές «ευκολίες». Ασε που, ως γλωσσολάγνος εγώ, αντλώ από τον Σκαμπαρδώνη καινούργιες λέξεις και εκφράσεις, κυρίως από τοπικά και άλλα ιδιόλεκτα (αυτήν τη φορά: αποξατζής, για το έχος, φαρδομάνικες δουλειές, μπαζοκαράφλας, και άλλες πολλές).

Το καινούργιο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη έχει τίτλο «Ποιος το ξέρει; Ποιος το ξέρει;». Ενα από τα καλύτερα μυαλά και από τα πιο ανήσυχα πνεύματα της γενιάς του/μας, ο Ανδρουλάκης έχει πάντοτε ενδιαφέροντα πράγματα να σου πει. Αυτήν τη φορά εστιάζει στο πώς οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία (περί αυτού επρόκειτο) το 2010. Με στέρεα επιχειρήματα ανθρώπου που έχει εντρυφήσει στο θέμα, αλλά και «με κόκκο αλατιού» πάντοτε, ο Μίμης υποστηρίζει ότι, για όποιον δεν είχε λόγους (πολιτικούς ή άλλους) να εθελοτυφλεί, ήταν προφανές πως εκεί θα καταλήγαμε.

Ο Νίκος Αλιβιζάτος είναι γνωστός τόσο ως συνταγματολόγος όσο και για τη γενικότερη ενασχόλησή του με τα κοινά. Με τα χρόνια ωστόσο, και βέβαια και στο πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Οι αρχιτέκτονες του πολιτεύματος: Μαυροκορδάτος, Τρικούπης, Βενιζέλος, Καραμανλής», ο λόγος του, εκτός από έγκυρος και τεκμηριωμένος, είναι και light handed όπως λένε οι Αγγλοσάξονες, μακριά από την «καθηγητίλα» που χαρακτηρίζει συνήθως τέτοιου είδους βιβλία.

Το βιβλίο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη «Στον ίδιο δρόμο» είναι αρκετά διαφωτιστικό ως προς την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, έστω και αν αρκείται σε όσα ο συγγραφέας «μπορεί» να πει. Κατά τη γνώμη μου ωστόσο, και χωρίς να μπορώ να επεκταθώ εδώ λόγω χώρου, αξίζει να διαβαστεί και σαν μικρή αυτοβιογραφία ενός homo pasokikus με την καλύτερη έννοια του όρου (δεν έβγαλε μόνο Μένιους και Ακηδες το ΠΑΣΟΚ). Από ένα χωριό της Ημαθίας, από μικρός στις αγροτικές δουλειές δίπλα στον πατέρα του, φοιτητής της Νομικής, στέλεχος της ΠΑΣΠ, μετά του ΠΑΣΟΚ, μετά νομάρχης, μετά βουλευτής, υφυπουργός, υπουργός, ακόμα και γραμματέας του κόμματος. Και το κυριότερο, πάντα ανοιχτόμυαλος, χωρίς παρωπίδες.

Ευφρόσυνα συναισθήματα μου προκάλεσε, τέλος, το βιβλίο του Γιάννη Ν. Μπασκόζου «Η μπαλάντα των ανίδεων και καλών», με θέμα μια παρέα του Παγκρατίου εκεί γύρω στο 1970, εποχή από την οποία έχω και εγώ έντονες αναμνήσεις. Οι μουσικές ανησυχίες της παρέας μπλέκονται γλυκά και ανεπιτήδευτα με τα γκομενικά και με τα αντιδικτατορικά, χωρίς ωστόσο χαζοχαρούμενη νοσταλγία και χωρίς εξιδανικεύσεις.

Επιδόρπιο

Η περιώνυμη ομιλία του Λίνκολν στο κοιμητήριο του Γκέτισμπεργκ, τον Νοέμβριο του 1863, για την οποία τόσα και τόσα έχουν γραφτεί, είχε διάρκεια κάτι λιγότερο από 3 λεπτά! Ας το έχουν υπόψη τόσο οι πολιτικοί όσο και οι ομιλητές σε συνέδρια και σε παρουσιάσεις βιβλίων.