Αετός και καβαλάρης που άνοιγε δρόμους

Για σιγά ρε παιδιά. Φεύγουν οι θρύλοι, οι μύθοι, οι κολοσσοί, οι γίγαντες; Φεύγουν, εγκαταλείπουν, μας αδειάζουν τη γωνιά, ή είναι «εδώ» για πάντα, αφού το στίγμα τους είναι τεράστιο κι ακουμπάει γη και ουρανό;

Η απάντηση πασιφανής. Οι κολοσσοί είναι αιώνιοι, αφού μιλάει, κραυγάζει δηλαδή το αποτύπωμά τους, τα έργα και οι ημέρες τους. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει ο Κώστας Χαρδαβέλλας, που πέταξε στην αιωνιότητα και σκόρπισε θλίψη στο πανελλήνιο ο μπαγάσας.

Ρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω; Ή, για να το πούμε με τη σωστή σειρά:

Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια

Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια

Να ξαναγίνω καβαλάρης

και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ

Για δεν υπήρξα κατεργάρης

Και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ…

Αετός και καβαλάρης που άνοιγε δρόμους, δείχνοντας με συγκλονιστικό τρόπο τον ρόλο του ρεπόρτερ, του ερευνητή, του ανιχνευτή, πάντα επί τον τύπον των ήλων.

Α, κι όπως τα λέει ο Νικόλας Ασιμος. Δεν υπήρξε κατεργάρης. Ποτέ. Εζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας. Με τις μάχες και την αγωνία του για έναν καλύτερο κόσμο. Καλύτερο και πιο δίκαιο.

Οι «Ρεπόρτερς»

Τρεις γίγαντες με δέλτα κεφαλαίο, Δημοσιογραφάρες, Κώστας Χαρδαβέλλας, Γιώργος Λιάνης και Γιάννης Δημαράς, παιδιά των «ΝΕΩΝ» και οι τρεις, καθήλωσαν μια χώρα ολόκληρη όταν έβγαλαν στην τότε ΥΕΝΕΔ τους «Ρεπόρτερς» 43 χρόνια πριν. Παρέλυε ο τόπος για να τους δει να βγάζουν θέματα που ως τότε δεν άγγιζε κανείς.

Από φυλακές, ψυχιατρεία, ναρκωτικά μέχρι Αγία Αθανασία του Αιγάλεω – μέγα θέμα τότε -, Κοεμτζή, Βενάρδο, Χούντα, Κυπριακό, Σωτήρη Πέτρουλα, την ομηρία του Στέλιου Καζαντζίδη. Ολοι έμπαιναν στη φωτιά!

«Ανάγκασαν» τους φοιτητές να μη βγαίνουν για ποτό τα σαββατόβραδα αλλά να περιμένουν σπίτι για να τους δουν! Τέτοια διείσδυση και επιδραστικότητα είχαν.

Κάποτε ο αθεόφοβος – αν δεν κάνω λάθος το 1983 – μπήκε με την Ειρήνη Παππά στην Αγια-Σοφιά κι εκείνη έψαλε το «Υπερμάχω» με ένα κατακόκκινο φόρεμα. Δεν φοβήθηκε τη σύλληψη σε δύσκολα χρόνια γιατί ήταν Δημοσιογράφος με δέλτα κεφαλαίο και έπεισε και τη σπουδαία αυτή Ελληνίδα που τον ακολούθησε με κλειστά μάτια στην παμμέγιστη εκκλησία.

Αυτή την ερευνητική και αποκαλυπτική δημοσιογραφία υπηρέτησε, αυτήν λάτρεψε. Κι αυτή πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια και τις σχολές γιατί έχει πια χαθεί.

Μάγκας και ατρόμητος και βαθιά αλτρουιστής. Κάποτε, εκείνα τα χρόνια, του τηλεφώνησε μία φτωχή γυναίκα από την Πάτρα και του είπε ότι έχει σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά της αλλά δεν τη χειρουργούν επειδή δεν έχει ασφαλιστικό ταμείο. Πήγε στο σπίτι της, την έβαλε στο αυτοκίνητό του, τη μετέφερε ο ίδιος στον Ευαγγελισμό και απαίτησε να μπει άμεσα στο χειρουργείο. Την έσωσε. Αυτήν κι όσους άλλους μπορούσε.

Οσοι δηλώσαμε, δηλώνουμε ρεπόρτερ, σ’ εκείνον το χρωστάμε. Και δεν είναι αγιογραφία αλλά η πραγματικότητα! Πρωτοπόρος, σπουδαίος Δημοσιογράφος, εμπνευστής χιλιάδων νέων παιδιών!

Πάντα μαχητής

Αλλά και γραφιάς – μια ζωή στα «ΝΕΑ» – ευαίσθητος, τρυφερός και κάτι σπάνιο για τον καιρό εκείνο: απίστευτα ευγενής, γενναιόδωρος, καθαρός, ειλικρινής, ντόμπρος, μπεσαλής. Θυμάστε τι είχε πει για τη Νικολούλη; Η μαθήτρια ξεπέρασε τον δάσκαλο. Πόσοι θα το τολμούσαν, θα έλεγαν ότι κάνει πολύ καλύτερα την εκπομπή απ’ ό,τι εκείνος;

Παθιασμένος άνθρωπος, πάντα μαχητής, αυτός που πέταξε στον αέρα χορεύοντας το ζεϊμπέκικο του νικητή. Γιατί νικητής έφυγε – όπως έζησε δηλαδή -, νικώντας δυο φορές τον καρκίνο.

Εσταζε από χιούμορ, βιτριολικό κάποιες φορές, μέγιστο πειραχτήρι αλλά και έτοιμος κάθε στιγμή να κάνει τα πάντα για να βοηθήσει όποιον τον χρειαζόταν σε οτιδήποτε. Το είχε αποδείξει πάμπολλες φορές χωρίς να πάρει κανείς χαμπάρι.

Ακόμα και στον ουρανό θα κάνει έρευνα, εκεί στην πύλη του ανεξήγητου, γιατί ήταν πάντα ένα λαγωνικό που ξετρύπωνε θέματα με απόλυτο ΣΕΒΑΣΜΟ στην αλήθεια, ακόμα κι αν επρόκειτο να μπει σε σοβαρούς μπελάδες. Που είχε μπει δηλαδή αλλά πίσω δεν έκανε. Και δεν ήταν ξεροκεφαλιά, αίσθημα ευθύνης ήταν.

Βεβαίως ασυμβίβαστος, δεν έπαιρνε χαμπάρι από «γραμμή» και συμφωνίες γιατί γι’ αυτόν η ενημέρωση ήταν πάνω απ’ όλα.

Δική του ιδεολογία ήταν το Ρεπορτάζ, με Ρο κεφαλαίο. Κι έτσι ήθελε να φύγει. Δουλεύοντας, ψάχνοντας, ερευνώντας.

Ο άνθρωπος που μεγάλωσε χωρίς γονείς, που μάζευε το αίμα από τις μεγάλες πληγές του, που δεν είπε ποτέ τη λέξη «μάνα», σπάνιο δείγμα αυτοδημιούργητου, κράτησε για πάντα ένα στοιχείο του χαρακτήρα του. Την ταπεινότητα, αυτήν που δίδασκε με τον τρόπο του.

«Να πατάτε στη γη ρε κι αφήστε τις μαλακίες!» έλεγε πάντα, κι αυτό ήταν ένα ακόμα στοιχείο που τον έκανε μοναδικό.

Ακόμα και στον κολοφώνα της δόξας και της τεράστιας δημοφιλίας του, στη γη πατούσε.

Και κάποτε, όταν πρωτοσυναντηθήκαμε τα παλιά χρόνια, μου πέρασε ένα τεράστιο μήνυμα με τον πιο απλό τρόπο:

«Νομίζεις ότι κάνουμε τίποτα σπουδαίο επειδή βγαίνουμε στην τηλεόραση; Σκατά κάνουμε! Μάγκες είναι αυτοί που σώζουν ζωές και γίνονται κουρέλια πάνω από τους ασθενείς τους. Τον γιατρό λοιπόν να προσκυνάς, κανέναν άλλο! Μάθε να πατάς στη γη όσο ψηλά και να φτάσεις. Γιατί κάποτε πέφτουν όλοι…».

Το στίγμα που άφησε είναι άφθαρτο και θα παραμείνει το μεγάλο του παράσημο.

Ρε μπαγάσα

περνάς καλά εκεί πάνω;

Κάνε πάσα

καμιά ματιά και χάμω…

Για τη Μαρία του και τον Κωνσταντίνο του, για τους μαθητές και τους πιστούς ακολούθους του…