Ενδιαφέρον… μηδέν

Ενδιαφέρον… μηδέν

Εχουν γραφτεί τα άπειρα από χθες, σχετικά με την απόφαση του προέδρου Τραμπ να τοποθετήσει πρεσβευτή στην Αθήνα την κυρία Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Οργίασε ο οχετός του Διαδικτύου, κατά της γυναίκας αυτής, με σχόλια σχετικά με την εμφάνισή της και το πόσες «πλαστικές» έχει κάνει, σε ποιο σημείο του σώματός της, τι χρώματα φοράει, ότι ήταν πρώην του γιου του, κι άλλες τέτοιες αθλιότητες. Και ουδείς στέκεται στο σημαντικότερο: ότι η κυρία Γκίλφοϊλ πιθανότατα να γνώρισε κατά πού πέφτει η Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη όταν της ανακοίνωσε ο Τραμπ ότι τη διορίζει στην Αθήνα. Κι ότι το πλέον πιθανό είναι να έχει πλήρη άγνοια για τα γεωστρατηγικά προβλήματα της περιοχής, τις ΑΟΖ, τα ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό, και ό, τι τέλος πάντων μας «καίει». Ή ότι η τοποθέτηση στην Αθήνα, σε μια τόσο καίρια πρεσβεία (τουλάχιστον έτσι όπως εμείς την έχουμε κατατάξει), μιας πρώην τηλεπαρουσιάστριας, σηματοδοτεί και το ελαττωμένο, μέχρις μηδενισμού, ενδιαφέρον που έχει ο πρόεδρος Τραμπ για την Ελλάδα και τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις…

Στάθηκαν οι περισσότεροι, η συντριπτική πλειοψηφία, στις «πλαστικές» της κυρίας Γκίλφοϊλ. Αξιοι της μοίρας μας είμαστε…

Στον «κουβά» για τον Μπιλιράκη

Επίσης δεν άκουσα κουβέντα από πουθενά για τον «κουβά» που πήγαν – σύσσωμες – οι προβλέψεις, οι σχεδόν βεβαιότητες, ότι πρεσβευτής στην Αθήνα θα τοποθετούνταν ο Ελληνοαμερικανός γερουσιαστής κύριος Γκας Μπιλιράκης. Πόθεν προέκυπτε αυτή η βεβαιότητα; Ποιος την τροφοδοτούσε; Και γιατί;

Εγώ, αν ήμουν κυβέρνηση, έπειτα από αυτό το «κάζο», το οποίο προφανώς οφείλεται σε δήθεν έγκυρες πληροφορίες από το περιβάλλον του προέδρου Τραμπ, θα σήμαινα συναγερμό. Θα καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Διότι η τοποθέτηση της κυρίας Γκίλφοϊλ, μας έπιασε στον ύπνο, ως Μέγαρο Μαξίμου και υπουργείο Εξωτερικών. Αρα, αυτοί που νομίζουμε ότι έχουν άκρες στον Τραμπ, αποδείχθηκε ότι δεν έχουν. Ως εκ τούτου, να ψαχτούμε αλλού, παλικάρια μου, καθότι τέσσερα χρόνια είναι πολλά για να τα αφήσεις αυτά τα πράγματα, φτερό στον άνεμο…

Πάντως, αν ρίξουμε μια ματιά και στους γείτονες, θα διαπιστώσουμε ότι και ο «δικός» τους πρεσβευτής που διόρισε ο πρόεδρος Τραμπ δεν είναι και τίποτε σπουδαίο. Ενας αμφιλεγόμενος επιχειρηματίας-επενδυτής είναι. Διορίστηκε πρεσβευτής απλώς διότι ήταν εκ των κολλητών του Ντόναλντ Τραμπ. Τρέχα γύρευε δηλαδή…

Ραντεβού για την εξωτερική πολιτική

Συνέδρια για την αποτίμηση του μισού αιώνα από την κατάρρευση της δικτατορίας και τη συγκρότηση της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας έγιναν πολλά κατά τη διάρκεια του 2024. Το σημαντικότερο όμως είναι, κατά γενική ομολογία, αυτό που ξεκινάει σήμερα στο ξενοδοχείο King’s George. Φέρει τον τίτλο «Μεταπολίτευση 1974-2024 50 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ εξωτερική ΠΟΛΙΤΙΚΗ», και διοργανώνεται από «ΤΟ ΒΗΜΑ», το Forum των Δελφών και το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων. Στο διήμερης διάρκειας συνέδριο, όπως αναφέρει και ο τίτλος του, θα γίνει μια προσπάθεια να αναλυθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική στα τελευταία 50 χρόνια, όπως τη διαμορφώνουν κυβερνήσεις διαφορετικής πολιτικής προέλευσης και φιλοσοφίας, και όπως τη σφράγισαν κορυφαίας σημασίας γεγονότα τα οποία συνέβησαν από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν. Στο πλαίσιο αυτό, αξιοσημείωτη είναι η συζήτηση που θα έχουν το μεσημέρι για τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, τρεις υπουργοί των Εξωτερικών, ο νυν Γιώργος Γεραπετρίτης, και οι πρώην Ευάγγελος Βενιζέλος και Νίκος Κοτζιάς. Τη συζήτηση θα συντονίσει ένας σπουδαίος δημοσιογράφος, ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ο κ. Γιάννης Καρτάλης, αρθρογράφος σήμερα στο «ΒΗΜΑ».

Ενας τέταρτος υπουργός Εξωτερικών το πάλαι, αλλά και πρωθυπουργός μετέπειτα, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, θα μιλήσει το απόγευμα στις 6, σε μια ομιλία που αναμένεται με ζωηρό ενδιαφέρον, καθώς είναι η πρώτη πολιτική του παρέμβαση μετά τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία. Φυσικά το θέμα που θα κυριαρχήσει στην ομιλία του είναι και αυτό που οδήγησε στη διαγραφή του: ο ελληνοτουρκικός «διάλογος»…

Ονειρεύεται «Λαϊκό Μέτωπο»

Αύριο Παρασκευή, καλεσμένος του Π. Δημητρολόπουλου, διευθυντή του «ΒΗΜΑΤΟΣ», θα είναι ο Αλ. Τσίπρας. Θα έχουν μια συζήτηση όχι απαραίτητα επί της εξωτερικής πολιτικής, αλλά – θέλω να ελπίζω – και για θέματα άμεσης επικαιρότητας. Μήπως και πληροφορηθούμε κάτι για τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ευρύτερα, όπως λ. χ. για τις μελλοντικές προθέσεις του ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς.

Το επισημαίνω αυτό, διότι στο παρασκήνιο κυκλοφορεί έντονα η φήμη πως ο κ. Τσίπρας αυτή την περίοδο εργάζεται εντατικά προκειμένου να επιτύχει την επανασυγκόλληση ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς. Πότε με αυτή την ανοησία περί κοινού προεδρικού υποψηφίου της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του επικεφαλής της ΑΔΑΕ κ. Ράμμου, και πότε με τις «ιδέες» για τη συγκρότηση ενός Λαϊκού Μετώπου ανάλογου εκείνου της Γαλλίας.

Με στόχο φυσικά, εφόσον τα καταφέρει, να αναλάβει εκείνος να ηγηθεί της προσπάθειας – ειδικά ως προς το «Λαϊκό Μέτωπο»…

Χάσμα βαθύ…

Ωστόσο δεν τους βλέπω όλους «ζεστούς» με αυτή την ιστορία. Αφήνω κατά μέρος το προφανές, ότι ακόμη κι αν ο κύριος Φάμελλος αποδεχτεί τη μοίρα του ως μεταβατικού προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και να παραμερίσει για λογαριασμό του κ. Τσίπρα, δεν μπορώ να φανταστώ τον Πολάκη, ως νούμερο δύο, να αποδέχεται κάτι τέτοιο. Αλλωστε έχει πει τόσα πολλά εις βάρος του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν ανοίξει βαθύ, έως και αγεφύρωτο, χάσμα στη σχέση τους.

Πηγαίνω στην άλλη πλευρά, της Νέας Αριστεράς. Για να μεταφέρω μικρό μόνο απόσπασμα όσων δήλωσε μόλις προχθές το βράδυ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος – τον θυμάστε, δεν τον θυμάστε; – και τα οποία προφανώς δεν συμβάλλουν στην επιτυχία μιας προσπάθειας επανασυγκόλλησης.

«Είναι προβληματική», τόνισε, «η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ήταν προβληματικό και το πώς έδιωξαν τον κ. Κασσελάκη. Δεν ήταν δημοκρατικό αυτό. Ηταν μια φράξια φάνηκε, που είπε ό, τι και να γίνει, αυτός ο άνθρωπος δεν θα είναι υποψήφιος»!! Για να προσθέσει αμέσως μετά πως «ο τρόπος που δεν επετράπη να είναι υποψήφιος (ο Στ. Κασσελάκης) δεν το λες και υπόδειγμα δημοκρατικών διαδικασιών».

Ωχ, πόνεσε αυτό…

Ποινή για το γκράφιτι

Να τη χαιρετίσουμε αυτή την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκιση, με τριετή αναστολή, ένας νεαρός που έκανε γκράφιτι στο καινούργιο μετρό της πόλης, παρακαλώ. Να τη χαιρετίσουμε, γιατί δείχνει τον δρόμο σε άλλους δικαστές ανά τη χώρα, να πράξουν ανάλογα, μήπως και σωθεί κάτι από τη σύγχρονη μάστιγα κάθε μνημείου, τοίχου, τζαμαρίας, που συνιστούν οι γκραφιτιστές. Το τραγικό αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης δράσης τους, το βλέπουμε καθημερινά παντού. Οι πόλεις μας είναι μακράν οι πιο βρώμικες της Ευρώπης. Κι αυτό γιατί δεν μπαίνει κανένας έλεγχος στην εισαγωγή και την πώληση των σπρέι. Οποιοσδήποτε θέλει, μπορεί να αγοράσει ό, τι θέλει, και ύστερα να βγει παγανιά στους δρόμους, να αφήσει τη βρωμερή «υπογραφή» του. Η δε πολιτεία κάνει επίδειξη ανεκτικότητας. Αντί να τον βουτήξει εκείνη τη στιγμή αυτόν που «γκραφιτάρει» (συγγνώμη, κύριε Μπαμπινιώτη μου) και να τον βάλει να καθαρίσει ό, τι βρώμισε.

Θες αγόρι μου, να κάνεις γκράφιτι; Πολύ ωραία. Ξεκίνα από το σπίτι σου. Βάψε τους τοίχους του, κι όταν με το καλό τελειώσεις, πιάσε να κάνεις γκράφιτι στους τοίχους του παππού ή της γιαγιάς σου, των στενών συγγενών σου, θείες, θείοι, ξαδέλφια κ. λπ. Και μετά φώναξέ μας όλους, να απολαύσουμε το ταλέντο σου. Οχι στη δημόσια περιουσία, όχι…