«Δεν πειράζει, παιδιά είναι…»

Η είδηση προκαλεί έκπληξη. Η γαλλική ομάδα Χάβρη τιμώρησε με απαγόρευση εισόδου στο γήπεδό της φίλαθλό της ετών… έξι. Ναι, το νούμερο είναι σωστό. Εξι.

Στο παιχνίδι της 10ης Νοεμβρίου με τη Ρεμς ο εξάχρονος άρχισε να πετά χάρτινα ποτήρια και χάρτινες μπάλες προς την κατεύθυνση που καθόταν ένας φίλος του.

Δεν τραυμάτισε κανέναν και τα χαρτιά κατέληξαν κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Ωστόσο το γεγονός συμπεριλήφθηκε στην έκθεση του αρμόδιου για την ασφάλεια του γηπέδου και τις επόμενες ημέρες με τη βοήθεια των καμερών εντοπίστηκε ο νεαρός δράστης. Η τιμωρία του είναι απαγόρευση εισόδου στο γήπεδο μέχρι το παιχνίδι με τη Λανς, στις 12 Ιανουαρίου.

Φυσικά ενημερώθηκαν για την απόφαση οι γονείς του οι οποίοι με τη σειρά τους δεν την αμφισβήτησαν.

Η ιστορία είναι αρκετά διδακτική για τους απανταχού ταραχοποιούς των γηπέδων, αφού είναι γνωστό πως η «καριέρα» τους ξεκινά από τις μικρές ηλικίες. Κανείς δεν πάει στο γήπεδο για πρώτη φορά στα 20 του και αρχίζει να πλακώνεται με τον διπλανό του, ή να κάνει εφόδους με μηχανάκια στους «αντιπάλους». Αυτή η κατάσταση ωριμάζει όπως τα φρούτα. Σιγά, σιγά. Ποιοι δίνουν όμως σημασία;

Οι γονείς, οι δάσκαλοι, αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια των αθλητικών χώρων, οι αστυνομικοί; Κανείς, απολύτως κανείς. Οταν δολοφονήθηκε ο οπαδός του Αρη, Αλκης Καμπανός, όλοι είπαν «τέρμα, έως εδώ». Πιο «εδώ»; Το σήμερα, άντε το αύριο. Οι επιθέσεις σε ανύποπτος φίλους του ποδοσφαίρου σε φανάρια (Νέα Φιλαδέλφεια), σε χώρους εργασίας (πρατήριο καυσίμων στη Νεάπολη), έξω από το σπίτι τους (στη Θέρμη) αλλά και στον δρόμο που περπατούν αμέριμνοι αποτελούν σύνηθες φαινόμενο. Μέχρι που θα πέσει ξανά κάποιος άτυχος νεκρός και θα έχουμε το γνωστό τροπάρι. Με τη διάλυση των συνδέσμων, τις κάμερες και τις αυστηρές ποινές, ενώ κάποιος ανόητος θα κάνει τη σύγκριση με την Αγγλία.

Ολο το κακό ξεκινά από την αδιαφορία που επιδεικνύουμε ως κοινωνία στα νιάτα. Εκεί φυτρώνουν τα ζιζάνια. Στη Χάβρη το έχουν αντιληφθεί, εδώ είμαστε ακόμα στο «δεν πειράζει, παιδιά είναι».