Το πράσινο μήνυμα

Ας είμαστε ειλικρινείς. Και να δούμε την πραγματικότητα: κάθε ομάδα θέλει να έχει έναν ελληνικό κορμό, παίκτες που μπαίνουν στην εξίσωση των «έξι συν έξι» και να μη δημιουργείται θέμα στην ελληνική λίγκα του μπάσκετ. Αυτονόητη, συνεπώς, η κίνηση του Παναθηναϊκού να υπογράψει έναν έλληνα διεθνή, εν προκειμένω τον Παναγιώτη Καλαϊτζάκη και να του δώσει νέο συμβόλαιο για τα επόμενα χρόνια. Δεν πρέπει εξάλλου να λησμονεί κάποιος πως οι γηγενείς παίκτες είναι εξαιρετικά δυσεύρετοι. Οχι και να τους χάνουν, συνεπώς, οι ομάδες.

Ωστόσο, δεν ήταν καθόλου αυτονόητη η γνωστοποίηση του «μένει ο Καλαϊτζάκης στο ΟΑΚΑ» τη βραδιά που έσπασε τα κοντέρ ο Ναν. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ήταν ένα μήνυμα από την πράσινη ΚΑΕ πως έχει ανοιχτές τις κεραίες και γνωρίζει να ανταμείβει κάθε αθλητή, κάθε μαχητή της ομάδας. Οταν ο Ναν γίνεται θέμα σε όλη την Ευρώπη για τα κατορθώματά του, είναι ενδιαφέρον να στρέφεις το βλέμμα σου και σε ένα παιδί 25 ετών που βρίσκεται κάτω από τα ραντάρ της δημοσιότητας. Ο Καλαϊτζάκης πήρε θέση βασικού στο ματς της περασμένης Τρίτης με την Μπαρτσελόνα, δεν έβαλε πόντο, ούτε σουτ έκανε, έβγαλε όμως αυτή τη θέληση που συνήθως έχουν οι «θέλω να παίξω» μπασκετμπολίστες. Δεν θα γίνει σταρ ποτέ. Ισως δεν φτάσει τον αδελφό του, τον Γιώργο, ο οποίος είναι παραπάνω ποιοτικός. Ούτε θα κερδίσει κάτι ο Παναθηναϊκός ένεκα του Καλαϊτζάκη και τα περί άμυνας είναι για όσους κλείνουν τα μάτια στη γοητεία του Σλούκα και του Ναν, του Βεζένκοφ και του Φουρνιέ. Στην εποχή που το μπάσκετ πάει ξανά στους 90+ πόντους, η αμυντική προσήλωση φαντάζει σελίδα από βιβλίο παλαιότερης εποχής και φωλιάζει στην τσέπη προπονητών αδύναμων να βελτιώσουν τους αληθινά ταλαντούχους.

Το να ανανεώνει συνεργασία, όμως, ο Καλαϊτζάκης και ο κάθε… Καλαϊτζάκης σε μια ομάδα, συνιστά θέμα και επιβράβευση για την όλη προσπάθεια του παίκτη. Ενα «μπράβο» για κάποιον που μένει στον πάγκο και δεν διαμαρτύρεται, μια κίνηση αναγνώρισης για τον εκάστοτε που αντιλαμβάνεται τα όριά του και απλά θέλει να ζήσει το μεγαλείο των στιγμών. Ακόμη και χειροκροτώντας τους χλιδάτους και απείρως καλύτερους συμπαίκτες του, γνωρίζοντας πως δεν έχει το ταλέντο τους, αλλά όποτε κληθεί να «βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά» θα το κάνει με σθένος και δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του!