Αυτό που λείπει από τον Παναθηναϊκό

Είναι δεδομένο πως ο Παναθηναϊκός στην επίθεσή του έχει παίκτες που μπορούν να διαλύσουν κάθε αμυντικό σύστημα και κάθε ομάδα της Euroleague. Ομως τους τίτλους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σχεδόν ποτέ δεν τους έφερε από μόνη της η επίθεση. Πολύ παλιά, ακόμα στη δεκαετία του ’90, η Ζαλγκίρις Κάουνας είχε σοκάρει όλη την Ευρώπη παίζοντας ένα μπάσκετ άκρως επιθετικό και μέσω αυτού έφτασε και στην κορυφή της Ευρώπης. Ο Παναθηναϊκός του 2009 είχε τόσο ταλέντο στην επίθεση, που σχεδόν ήταν αδιάφορο πόσους θα φάει πίσω: έβρισκε πάντα τον τρόπο να βάλει περισσότερους μπροστά. Η Εφές του Εργκίν Αταμάν με Λάρκιν και Μίσιτς μπορούσε να διαλύσει με τις εμπνεύσεις αυτού του διδύμου ό,τι είχε σχεδιάσει ο αντίπαλος προπονητής. Κάθε άλλη ομάδα που έφτασε έως την κορυφή της Ευρώπης μπορεί να είχε επιθετικό ταλέντο, αλλά οι βάσεις έμπαιναν από την άμυνα.

Το ίδιο έκανε και ο περσινός Παναθηναϊκός. Μπορεί να του έκαναν τη δουλειά ο Ναν, ο Σλούκας, ο Λεσόρ, ο Μήτογλου στην επίθεση, αλλά την αντεπίθεσή του στη Euroleague την ξεκίνησε όταν ξεκίνησε να παίζει καλύτερη άμυνα. Στον τελικό της διοργάνωσης έπρεπε να σταματήσει την επιθετική μηχανή της Ρεάλ Μαδρίτης για να τα καταφέρει. Το έκανε αφήνοντας μια ομάδα των 90 πόντων στους 78. Και κάπως έτσι κατέκτησε το τρόπαιο. Οταν ο Αταμάν κατάλαβε ότι δεν αρκεί να τα βάζεις μπροστά, αλλά πρέπει να σταματάς και τον αντίπαλο πίσω. Αυτό ακριβώς είναι που λείπει φέτος από τον Παναθηναϊκό.

Η Μονακό σκόραρε 91 πόντους στο ΟΑΚΑ, έχοντας έναν εκ των κορυφαίων σκόρερ της Ευρώπης, δηλαδή τον Μάικ Τζέιμς, σε πολύ χαμηλά επιθετικά επίπεδα. Η Ζαλγκίρις πέτυχε δέκα πόντους πάνω από τον μέσο όρο της πριν από μερικές μέρες. Δεν είναι 1-2 τα παραδείγματα, αλλά αυτά είναι τα πρόσφατα. Οσο ο Παναθηναϊκός δεν παίζει την άμυνα που πρέπει, τόσο τα παιχνίδια του θα είναι κλειστά και θα κρίνονται στο τέλος, άρα θα αυξάνονται και οι πιθανότητες ήττας. Οσο πιο γρήγορα το διορθώσει, τόσο πιο γρήγορα θα δούμε στο γήπεδο την ομάδα που περιμένουμε βάσει αξίας του ρόστερ της.