Η Ασία σε άρνηση

Δεν είδα τίποτε άλλο παρά άρνηση μετά τις αμερικανικές εκλογές στην πρόσφατη περιοδεία μου σε Ασία, με στάσεις στο Χονγκ Κονγκ, το Σενζέν, το Πεκίνο και τη Σιγκαπούρη. Με σύνθημα την άνοδο των παγκόσμιων αγορών μετοχών, οι Ασιάτες καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να ευχηθούν να φύγουν τα προβλήματα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Πουθενά αυτό δεν είναι πιο εμφανές όσο στην Κίνα. Ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ έχει τονίσει εδώ και καιρό την προτίμησή του για καλές ειδήσεις από την Κίνα. Εν μέσω της πιο σοβαρής κινεζικής οικονομικής επιβράδυνσης από τη δεκαετία του 1970, οι κυβερνητικές προσπάθειες να φέρει θετική στροφή στις προοπτικές της χώρας έχουν ενταθεί. Μια βελτίωση στο κλίμα της αγοράς μετοχών – έως τις 8 Οκτωβρίου ο δείκτης μετοχών CSI 300 ήταν 35% πάνω από το χαμηλό του στις 13 Σεπτεμβρίου – ήταν το πρώτο σημείο συζήτησης σε όλες τις συζητήσεις μου. Ας μην εξετάζουμε ότι αυτή η ανάκαμψη, η οποία έκτοτε έχει εν μέρει αντιστραφεί, είναι καθαρά προϊόν κρατικής παρέμβασης. Οι αγορές μετοχών, φυσικά, είναι διαβόητες για την αποστολή ψευδών σημάτων.

Αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα σε αυτό το τελευταίο κύμα ασιατικής άρνησης από την απροθυμία της Κίνας να παραδεχθεί τη σοβαρότητα των προβλημάτων της.

Για τους δασμούς η συναινετική άποψη στην Ασία είναι ότι ο Τραμπ μπλοφάρει για να εξασφαλίσει μια εμπορική συμφωνία νωρίς. Αλλωστε, ακολούθησε παρόμοια προσέγγιση στον πρώτο του πόλεμο δασμών με την Κίνα το 2018-19, με αποκορύφωμα την άτυχη εμπορική συμφωνία της «πρώτης φάσης» του 2020.

Η άρνηση ήταν επίσης πολύ εμφανής στο Χονγκ Κονγκ. Είχαν περάσει εννέα μήνες από τότε που έγραψα το αμφιλεγόμενο άρθρο μου στους «Financial Times», με τίτλο «Με πονά να πω ότι το Χονγκ Κονγκ τελείωσε». Με το ριμπάουντ στον δείκτη του Χονγκ Κονγκ, τον Hang Seng, να αντικατοπτρίζει αυτό του CSI 300, με ρώτησαν επανειλημμένα αν είχα αλλάξει γνώμη.

Οταν εξέφρασα τις συνεχείς ανησυχίες μου για τα τρία ζητήματα που αναφέρονται στο άρθρο μου του Φεβρουαρίου – τους στενούς δεσμούς μεταξύ του Χονγκ Κονγκ και της αδύναμης κινεζικής οικονομίας, τα διασταυρούμενα πυρά της κινεζοαμερικανικής σύγκρουσης και το σκοτεινό πολιτικό κλίμα μετά τις διαδηλώσεις του 2019 –, οι ευγενικοί μου οικοδεσπότες γούρλωσαν τα μάτια τους.

Εχω ασπαστεί εδώ και καιρό τη θεωρία ότι στη διάγνωση του ανταγωνισμού ΗΠΑ – Κίνας υπάρχουν τα κλασικά χαρακτηριστικά της συνεξάρτησης. Οι φίλοι μου ψυχολόγοι μού θυμίζουν επίσης κάτι άλλο που φάνηκε κατά την πιο πρόσφατη επίσκεψή μου στην Ασία: η άρνηση είναι η πιο ισχυρή από όλες τις ανθρώπινες άμυνες.

Ο Στίβεν Ρόουτς είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού του Yale University και πρώην πρόεδρος της Morgan Stanley Asia