Πώς θα πρέπει να λειτουργούν οι παγκόσμιες δημόσιες επενδύσεις

Μετά τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιοποικιλότητα στην Κολομβία (COP 16) και τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP 29) στο Αζερμπαϊτζάν, βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Η κλιματική αλλαγή και η απώλεια βιοποικιλότητας δεν είναι απλώς διαφαινόμενες απειλές. Είναι ήδη εδώ, επιδεινώνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, την οικονομική αστάθεια και την περιβαλλοντική υποβάθμιση μπροστά στα μάτια μας.

Ενώ αυτά τα προβλήματα μας επηρεάζουν όλους, προκαλούνται δυσανάλογα από πλουσιότερες χώρες και πλήττουν περισσότερο τις φτωχότερες χώρες. Οι χώρες χρειάζονται ένα νέο παγκόσμιο πλαίσιο, καθοδηγούμενο από σαφείς κλιματικούς στόχους, για να διέπει τις βιομηχανικές και χρηματοοικονομικές πολιτικές.

Δεδομένης της επίμονης αποτυχίας κινητοποίησης κονδυλίων για την καταπολέμηση των προκλήσεων που σχετίζονται με το κλίμα, μέρος αυτού του νέου πλαισίου πρέπει να είναι μια νέα προσέγγιση για την παγκόσμια χρηματοδότηση. Το ξεκλείδωμα των τεράστιων οικονομικών πόρων που απαιτούνται για την αντιμετώπιση των κρίσεων του κλίματος, της βιοποικιλότητας και του νερού απαιτεί ένα ισχυρό μοντέλο παγκόσμιας δημόσιας επένδυσης (GPI).

Χωρίς επαρκή δημόσια χρηματοδότηση είναι δύσκολο να κινητοποιηθούν ιδιωτικές επενδύσεις για μετασχηματιστικά έργα όπως η αναδάσωση υποβαθμισμένων τοπίων, η προστασία των κοραλλιογενών υφάλων ή η κατασκευή υποδομών ανθεκτικών στο κλίμα. Οι πλουσιότερες χώρες συνεχίζουν να σέρνουν τα πόδια τους, αντιμετωπίζοντας συχνά τη χρηματοδότηση για το κλίμα ως πράξη φιλανθρωπίας και όχι ως απαραίτητη επένδυση.

Το μοντέλο GPI προτείνει όλες οι χώρες – ανεξάρτητα από το επίπεδο εισοδήματος – να συνεισφέρουν στα παγκόσμια δημόσια αγαθά όπως είναι η σταθερότητα του κλίματος και η προστασία της βιοποικιλότητας.

Αυτή η προσέγγιση βασίζεται σε τρεις αρχές. Πρώτον, όλες οι χώρες επωφελούνται από ένα σταθερό κλίμα και προστατευμένα οικοσυστήματα. Δεύτερον, όλοι πρέπει να συνεισφέρουν με βάση την ικανότητά τους. Τρίτον, όλοι πρέπει να αποφασίσουν ώστε να μην είναι μόνο οι πλουσιότεροι που ελέγχουν πώς δαπανώνται τα χρήματα.

Ο κόσμος έχει αρκετά χρήματα. Χρειάζεται απλώς να ευθυγραμμιστεί καλύτερα. Μόνο οι δημόσιες αναπτυξιακές τράπεζες κατέχουν 22,4 τρισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση. Εάν οι πολυμερείς και οι εθνικές τράπεζες ανάπτυξης συνεργαστούν για την επίτευξη κοινών στόχων, θα μπορούσαν να παράσχουν το κίνητρο που χρειαζόμαστε για να κινητοποιήσουμε τα κεφάλαια του ιδιωτικού τομέα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

Δεν πρόκειται μόνο για τη σωτηρία του πλανήτη. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός δικαιότερου, πιο ανθεκτικού κόσμου για όλους. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό. Είναι καιρός να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε έτσι.

Η Μαριάνα Μαζουκάτο είναι καθηγήτρια Economics of Innovation and Public Value στο University College London

Ο Τζόναθαν Γκλένι είναι διευθυντής στο Global Cooperation Institute και συνιδρυτής στο Global Nation