Ο Οτζαλάν, οι Κούρδοι και το «φάντασμα» της Παλαιστίνης

Αποδείξεις μπορεί να μην έχουν γίνει δημοσίως γνωστές μέχρι στιγμής, όμως ελάχιστοι αμφιβάλλουν ότι υπάρχει μια ευθεία γραμμή που συνδέει τα δύο παρακάτω γεγονότα: αφενός, την πρόταση – σοκ του ακροδεξιού συμμάχου του Ερντογάν και ηγέτη των Γκρίζων Λύκων Ντεβλέτ Μπαχτσελί, που άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο της αμνηστίας και απελευθέρωσης του Αμπντουλάχ Οτζαλάν με αντάλλαγμα μια συμφωνία ειρήνης και την κατάθεση των όπλων εκ μέρους του ΡΚΚ. Και αφετέρου την ένοπλη επίθεση που πραγματοποιήθηκε ακριβώς ύστερα από ένα 24ωρο στην Αγκυρα, με στόχο την έδρα μιας από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες της Τουρκίας, την TUSAS, για την οποία την ευθύνη ανέλαβε το PKK – ή, κατ’ άλλους, μια «φράξιά» του η οποία διαφωνεί με την απόπειρα προσέγγισης.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται, ωστόσο, δεν αφορά το ποιοι ακριβώς χτύπησαν στην πρωτεύουσα (χωρίς να αποκλείεται και η εκδοχή της προβοκάτσιας από τμήμα του «βαθέος κράτους»), αλλά κάτι άλλο: γιατί επέλεξε ο Μπαχτσελί – ο οποίος προφανώς και έχει τη σύμφωνη γνώμη του Ερντογάν, που τον αξιοποιεί ως λαγό – αυτή τη συγκυρία για να κάνει άνοιγμα προς τους Κούρδους και τον ιστορικό ηγέτη τους, χρησιμοποιώντας μάλιστα τον όρο «δικαίωμα στην ελπίδα».

Αναλυτές από την Τουρκία, με τους οποίους συνομίλησαν «ΤΑ ΝΕΑ», αναφέρουν ότι αυτό που επέβαλε τη συγκεκριμένη κίνηση δεν είναι άλλο από τις δραματικές εξελίξεις και τις βίαιες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή. Με άλλα λόγια: η πιθανότητα να βρεθούν κάποιοι «ισχυροί», όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ή ακόμη και το Ισραήλ, που θα υποστηρίξουν ένα σενάριο το οποίο ναι μεν έχει μπει στον πάγο εδώ και πολλά χρόνια, όμως εξακολουθεί να προκαλεί τρόμο στην Αγκυρα: της δημιουργίας μιας ανεξάρτητης κουρδικής κρατικής οντότητας στην περιοχή, που θα έχει πολλά κοινά με το παλαιστινιακό κράτος, το οποίο υπάρχει στα χαρτιά και έχει το πράσινο φως και από τον ΟΗΕ.

Αν και συγκεκριμένα σχέδια δεν έχουν γίνει γνωστά, οι ίδιες πηγές τονίζουν πως ο Ερντογάν μοιάζει να επέλεξε να κινηθεί προληπτικά, στη λογική «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Να επιδιώξει, δηλαδή, να στείλει ένα μήνυμα ότι είναι διατεθειμένος να δρομολογήσει ο ίδιος εξελίξεις στο Κουρδικό, επιστρέφοντας στο σημείο όπου το άφησε το 2015, τινάζοντας στον αέρα τις διαπραγματεύσεις και δίνοντας εντολή για στρατιωτική επέμβαση στο έδαφος τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας.

Μπορούν, όμως, να τον εμπιστευθούν όσοι κυνήγησε ανελέητα; Και πώς θα αντιδράσουν εκείνοι που σκέφτονται εάν και πώς θα αξιοποιήσουν το χαρτί του Κουρδικού;