Οσα αρνείται να δει ο ΣΥΡΙΖΑ

Κάποιοι θα μπορούσαν να νιώθουν δικαίωση με τις εξελίξεις. Εκείνο το σιωπηρό 40% του 2015 που με τρόμο παρακολουθούσε όσα θα επακολουθούσαν με την «περήφανη διαπραγμάτευση», τα νταούλια που σίγησαν και όλες εκείνες τις οδυνηρές περιπέτειες που πέρασε η χώρα, αυτοί που τόσα χρόνια στοχοποιήθηκαν από τον διαδικτυακό στρατό της Κουμουνδούρου επειδή ασκούσαν πολιτική κριτική, κάποιοι για τους οποίους μεθοδικά επιχειρήθηκε η ηθική απονομιμοποίησή τους ώστε o «δυσάρεστος» λόγος τους να μπει στο mute. Ομως όσα συμβαίνουν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το τελευταίο διάστημα υπογραμμίζουν όλες τις αιτίες εξαιτίας των οποίων συστάθηκε το πολυσυζητημένο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Προφανώς όμως δεν μπορεί να νιώσει χαρά. Αφού δομικά και ταυτοτικά στέκεται απέναντι σε κάθε είδους αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, ακόμα και αν στρέφονται κατά εκείνων που κάποτε τις ενορχήστρωναν.

Ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται ο αποκλεισμός του Στέφανου Κασσελάκη από τις εσωκομματικές εκλογές δεν έχει προηγούμενο· 163 άτομα καθαίρεσαν έναν εκλεγμένο πριν από έναν χρόνο πρόεδρο από 75.000 μέλη και φίλους του κόμματος, έβαλαν ως όρο για την υποψηφιότητά του την κατάθεση του πόθεν έσχες του και όταν όμως τους το κατέθεσε, μπλόκαραν την υποψηφιότητά του διότι στην υπογραφή του είχε υπογράψει ως πρόεδρος και άρα δεν σέβεται τις συλλογικές αποφάσεις (μάλλον εξαιρείται ανάγκης σεβασμού η συλλογική απόφαση που τον εξέλεξε πρόεδρο). Τότε ο Κασσελάκης έδωσε ραντεβού στο συνέδριο και όταν κατάλαβαν ότι και στο συνέδριο πιθανόν ο Κασσελάκης να συγκεντρώσει την πλειοψηφία, εξετάζουν το ενδεχόμενο να ακυρώσουν το συνέδριο! Η αλήθεια είναι πως μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα έλεγαν τα ίδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αν όλες αυτές οι μεθοδεύσεις συνέβαιναν για οποιοδήποτε άλλο δημόσιο ζήτημα ή σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Ομως δεν είναι η πρώτη φορά που επιδεικνύει επιλεκτική ευαισθησία. Μικρότερα και μεγαλύτερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλουν ξαφνικά τα τοξικά χαρακτηριστικά που απέκτησε η εσωκομματική διαδικασία, φίλα προσκείμενα στον ΣΥΡΙΖΑ μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν ότι είναι κομματικά τρολ γνωστοί διαδικτυακοί λογαριασμοί, επικρίνοντάς τους για ανοίκειες επιθέσεις ή δολοφονίες χαρακτήρων. Ανακάλυψαν, δηλαδή, όλα όσα αποτελούσαν αντιπολιτευτική ύλη και δομικά χαρακτηριστικά μηχανισμών του κόμματος και στρέφονταν τόσα χρόνια κατά πολιτικών αντιπάλων, μέσων ενημέρωσης ή όποιου ενοχλούσε τον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου. Οσα έχουν ειπωθεί εναντίον του Στέφανου Κασσελάκη, αλλά και από κάποιους υποστηρικτές του Κασσελάκη εναντίον των υπονομευτών του, δεν έχουν εκστομιστεί ούτε από τους μεγαλύτερους ιδεολογικούς τους αντιπάλους. Διότι κάποιοι κάνουν το μόνο που έχουν μάθει τόσα χρόνια: να δημιουργούν τοξικό κλίμα χωρίς ίχνος πολιτικότητας στην αντιπαράθεση, πολλές φορές ούτε ηθικά φίλτρα.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι, έναν και πλέον χρόνο μετά την εκλογή Κασσελάκη, δεν έχει συζητηθεί στο κόμμα γιατί εξελέγη ο Κασσελάκης. Τη στιγμή που σύντροφοί του γέμιζαν τα βιογραφικά τους με αναφορές για κοινωνικούς αγώνες και συμμετοχή σε καταλήψεις, ο Κασσελάκης πρόταξε όλα όσα δαιμονοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ τόσα χρόνια. Εξυμνεί την αριστεία και το επιχειρείν, αραδιάζει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού στα οποία σπούδασε και περιγράφει την εποχή που προσευχόταν στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ. Με την πανηγυρική εκλογή Κασσελάκη οι ψηφοφόροι έστειλαν στο κόμμα ένα συγκεκριμένο μήνυμα: ότι πρέπει να αλλάξει. Να προχωρήσει μπροστά, ξεκολλώντας από τις ιδεοληψίες του παρελθόντος. Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να μετεξελιχθεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που θα έπειθε τους πολίτες ότι μπορεί να βελτιώσει τις ζωές τους έκανε τους πολίτες να το αντιμετωπίζουν ως πολιτικό προϊόν της κρίσης, που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο με την επιστροφή στην κανονικότητα και την ανάγκη για σταθερότητα. Η εκλογή Κασσελάκη, αλλά και η δυναμική που εξακολουθεί να έχει στα μέλη και τους φίλους του κόμματος, παρά τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται, δείχνουν την ανάγκη αλλαγής για το ίδιο το κόμμα.

Αν δεν τους ακούσει, ο τελευταίος που θα χάσει από όλο αυτό θα είναι ο Κασσελάκης.