Αγνοια υψηλού κινδύνου

Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν σαφές ότι δεν είχε ιδέα από πολιτική. Τίποτα. Νάδα. Ο πολιτικός του λόγος ήταν ένα συνονθύλευμα από σαράντα, και πολύ λέω, λέξεις-κλισέ («ολιγάρχες», «διαφάνεια» και τέτοια), κάποια επιφωνήματα και παραγγέλματα προπονητή ερασιτεχνικής ομάδας (τύπου «πάμε», «τώρα», «να είστε έτοιμοι»). Υποσχέθηκε να μάθει και δεν αμφιβάλλω ότι ήταν ειλικρινής στην υπόσχεσή του. Η πολιτική σκέψη όμως είναι κάτι που δεν γίνεται να διδαχθείς στα 35 σου. Είναι ένας τρόπος «κουρδίσματος» του μυαλού (για να μην πω «εργοστασιακή ρύθμιση») που απαιτεί χρόνο, εκπαίδευση, συνάφεια με το αντικείμενο παιδιόθεν (και αυτό δεν σημαίνει να γράφεις έξω από το παιδικό σου δωμάτιο «πρωθυπουργός» όπως μάθαμε ότι έκανε ο Στέφανος), συνεχή ενασχόληση, γνώσεις, αντανακλαστικά, μην πω και ένα είδος ταλέντου. Και σαν τον Κασσελάκη είναι πολλοί νέοι αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι. Μάλλον οι περισσότεροι. Ειδικά στην εποχή μας που θεωρείται πολιτική αρετή η διαμαρτυρία και ο ακτιβισμός.

Ο Κασσελάκης αντιμετώπισε τον εισοδισμό του στον ΣΥΡΙΖΑ ως μια μπίζνα, τον εαυτό του ως προϊόν και το εκλογικό σώμα ως πελάτες. Νοοτροπία made in USA. Μια προσέγγιση με όρους μάρκετινγκ αλλά και κυρίαρχη την πολιτική αφέλεια. Το παραδέχθηκε άλλωστε και ο ίδιος ότι ο αμερικανικός τρόπος που πλασαρίστηκε μάλλον δεν ήταν ο πιο σωστός. Τότε γιατί τον συνεχίζει;  Δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος με στοιχειώδη πολιτική συγκρότηση θα προχωρούσε για αντιπερισπασμό, μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο κόμμα του, στη δημιουργία του χάσταγκ #odikosmassyriza. Θα καταλάβαινε ότι αυτό καταργεί τη χρησιμότητα της πολιτικής.

Τα κόμματα δεν έχουν συνιδιοκτήτες. Εχουν στελέχη που εκπονούν προγράμματα, που εκφράζουν αντιλήψεις και από κει και πέρα οι ψηφοφόροι τούς πριμοδοτούν ή τους απορρίπτουν. Ετσι λειτουργεί η δημοκρατία. Οι θεσμοί είναι οι πυλώνες της. Οχι η συμμετοχή. Η αμεσοδημοκρατία που, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, οραματίζεται ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι ακριβώς δημοκρατία. Είναι κάτι άλλο, πολύ επικίνδυνο. Είναι ένα όχημα ακραίου λαϊκισμού, ένας εκσκαφέας που ανοίγει τον δρόμο σε πάσης φύσης ολοκληρωτισμούς.

Το #odikosmassyriza είναι (όχι ως ιδεολογία αλλά ως νοοτροπία) πολύ κοντά στο «Make Amerika Great Again» του Τραμπ. Καταλαβαίνω ότι έχουν διαφορετικές αφετηρίες, αλλά, στην τελική, απευθύνονται στο ίδιο χαμηλό ένστικτο. Να κάνουν τους ψηφοφόρους να πιστέψουν ότι οι ίδιοι μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Οτι δεν χρειάζονται κανονικούς πολιτικούς αλλά μόνο έναν ηγέτη που θα τους ξεσηκώσει. Και σε μια εποχή όπως η σημερινή, όπου πουλάει πολύ το «δίκιο του συναισθήματος» και η άποψη ότι ο λαός ξέρει καλύτερα, αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για μια χώρα. Ή, έστω, να την τραυματίσει με σκηνές που δεν θα τιμούν την ιστορία της. Διότι, τελικά, η απόσταση ανάμεσα στους κασσελίστας που φώναζαν, προπηλάκιζαν και έκαναν λόγο για χούντα στην Κουμουνδούρου και στους άλλους με τις προβιές που έκαναν ντου στο Καπιτώλιο μπορεί να μην είναι και τόσο μεγάλη. Απλώς εκείνοι, ως Αμερικανοί, ήταν πιο σπετακολόζοι.