Μουσική τράπουλα

Willie Watson, «Willie Watson»

Η Americana (γνωστή και ως μουσική από αμερικανικές ρίζες) αποτελεί κράμα της αμερικανικής μουσικής με τη συμβολή των κοινών και ποικίλων παραδόσεων που συνθέτουν το «μουσικό ήθος» των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με ιδιαίτερη έμφαση στη μουσική που αναπτύχθηκε ιστορικά στον Αμερικανικό Νότο. Ο όρος «Αμερικανική μουσική» ορίστηκε από την Americana Music Association (ΑΜΑ) το 2020 ως «…τα πλούσια νήματα της country, folk, blues, soul, bluegrass, γκόσπελ και ροκ». Προηγούμενος ορισμός AMA του 2016 για το είδος περιελάβανε το rhythm and blues, με πρόσθετα σχόλια ότι «ενώ τα ακουστικά όργανα είναι συχνά παρόντα και ζωτικής σημασίας, η Americana χρησιμοποιεί επίσης συχνά μια πλήρη ηλεκτρική μπάντα».

Τα παραπάνω αποτελούν κατά κάποιον τρόπο τον ορισμό της Americana, ιδιότροπης θα λέγαμε μουσικής που μάλλον για να την αντιληφθεί κάποιος στο έπακρό της, όντως πρέπει να έχει ρίζες στον Νότο των ΗΠΑ. Παρ’ όλ’ αυτά αν κάποιος θέλει να την προσεγγίσει απαλά και καθόλου ενοχλητικά, το εν λόγω άλμπουμ του δίνει αυτή τη δυνατότητα.

Ο τραγουδιστής – τραγουδοποιός, ποιητής, ηθοποιός και πολυοργανίστας Willie Watson κυκλοφορεί το μόλις τρίτο σόλο άλμπουμ του (με το όνομά του), έχοντας ήδη τρεις δεκαετίες στην καριέρα του ως μουσικός, με ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό. Ιδρυτικό μέλος των Old Crow Medicine Show και συνεργάτης με μερικά μεγάλα ονόματα της Americana, όπως οι Gillian Welch και David Rawlings, John Prine, John C. Reilly, Sara και Sean Watkins.

Σε αυτό το νέο άλμπουμ, δεν έχει εγκαταλείψει εντελώς τα «παλιά» τραγούδια, όπως αυτό με το μπάντζο (mountain banjo) στο «Mole in the Ground» ή στην τρυφερή εκδοχή του «Harris and the Mare», του καναδού τραγουδιστή Stan Rogers. Στα 40 του χρόνια ο αμερικανός μουσικός έχει δει και έχει ζήσει πολλά, ώστε να έχει πλούσιο υλικό. Το άνοιγμα του άλμπουμ, «Slim and the Devil», είναι μια ακουστική απάντηση στην αποστροφή του Watson για τις εικόνες των λευκών εθνικιστών που κυριαρχούν στους δρόμους του Charlottesville και τον βλέπει να διασκευάζει το ομότιτλο ποίημα του Sterling Α. Brown. Ακολουθεί το «Real Life». «Ενα τραγούδι αγάπης που έγραψα για τη γυναίκα μου», όπως εξηγεί ο ίδιος. «Αποδείχθηκε ότι ήταν η ιστορία της ζωής μου και είναι ξεκάθαρο τώρα ότι βρίσκεται στο κέντρο των πάντων. Ψάχναμε ο ένας τον άλλον για πολύ καιρό και τώρα δεν θυμόμαστε ούτε τον αγώνα που χρειάστηκε για να φτάσουμε εδώ», καταλήγει.

Τα «Already Gone», «Sad Song» και «One to Fall» έχουν όλα αυτή την ιδιαίτερη ποιότητα που τους κάνει να νιώθουν οικεία, αλλά φρέσκα, διαχρονικά και βαθιά. Το «Play It One More Time» είναι ένα πραγματικά όμορφο τραγούδι ενώ το τελευταίο σχεδόν εννέα λεπτών κομμάτι του, «Reap ’em in the Valley», αποτυπώνει τις σκέψεις του, σχετικά με την έννοια της αγροτικής ζωής ως τόπου πνευματικής ανανέωσης.

Η νέα του αυτή εργασία, ευαίσθητη και λιτή με τη συγκινητική φωνή και τα τραγούδια του, αποτελεί το καλύτερο μονοπάτι για να βαδίσει κανείς με ασφάλεια στην Americana μουσική.

London Grammar, «The Greatest Love»

Το τέταρτο άλμπουμ της indie pop μπάντας συνεχίζει στον δρόμο που είχαν ανοίξει και τα τρία πρώτα. Συναισθηματικά, ηλεκτρονικά ποπ διαμάντια που επικεντρώνονται στα υπνωτιστικά φωνητικά ακροβατικά της Hannah Reid. Το άλμπουμ που ανοίγει το «House» το οποίο ακολουθεί τη γνωστή μουσική γραμμή τους.

Ακολουθεί το στοιχειωμένο «Fakest Bitch», το οποίο υπογραμμίζει τις δυνατότητες της τραγουδοποιού / τραγουδίστριας, δημιουργώντας μια ιστορία προδοσίας και πόνου με απλή ακουστική υποστήριξη, πριν βουτήξει σε μερικά από τα πιο πιασάρικα τραγούδια του καταλόγου τους, όπως τα μελωδικά «LA» και «Santa Fe. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αδιάφορα τα «Rescue» ή το ομότιτλο με το άλμπουμ «The Greatest Love». Η νέα εργασία των Reid, Dominic Major και Dan Rothman έχει ειλικρίνεια και δυνατούς στίχους. Βαθιά συγκινητικό και εξόχως μεγαλοπρεπές.