Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ένα σχέδιο που θα το κάνει ξανά διακριτό

Το μετρό, σε ώρα αιχμής, φτάνει στην Ακρόπολη περίπου κάθε πέντε λεπτά. Μετά τις κυλιόμενες, το τοπίο είναι εθνικό: κανείς δεν ξέρει, αν δεν το έχει διαβάσει, πως στην αρχή του Μακρυγιάννη – εκεί που τώρα λειτουργεί φαστφουντάδικο – πριν από 80 χρόνια παιζόταν το πρώτο έργο του Εμφυλίου. Κανείς δεν ξέρει, αν δεν το θυμάται, πως μέχρι το γύρισμα του αιώνα η Διονυσίου Αρεοπαγίτου είχε άσφαλτο και αυτοκίνητα. Σεπτέμβριος, ντάλα μεσημέρι με ήλιο Αυγούστου, οι εκατοντάδες τουρίστες που περιμένουν στην ουρά για το μουσείο σίγουρα δεν ξέρουν (και δεν τους νοιάζει) πως ο πλακόστρωτος δρόμος που φωτογραφίζουν για να ανεβάσουν στα σόσιαλ φέρει σημάδια ΠΑΣΟΚ. Του όλου ΠΑΣΟΚ: εκείνου που σφράγισε την εθνική συμφιλίωση, εκείνου που οραματίστηκε την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και την επιστροφή των Γλυπτών, εκείνου που έστησε στα πόδια της την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων, ακόμα κι εκείνου που πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, από τη στέγη του νεοκλασικού με τον αριθμό 33.