Προσεχώς νέο γαλάζιο «αντάρτικο»

Προσεχώς νέο γαλάζιο «αντάρτικο»

Ο Μάριος Σαλμάς έφυγε (για την ακρίβεια τον «έφυγε» ο Κυριάκος) από τη ΝουΔου, το πνεύμα του όμως παραμένει. Υπ’ αυτή την έννοια, ενημερώνω ότι οσονούπω αναμένεται «νέο χτύπημα» τύπου Σαλμά και των υπόλοιπων 10 που προσυπέγραψαν την περίφημη ερώτηση προς τον υπουργό Οικονομικών για τα κόκκινα δάνεια και τις πρακτικές των τραπεζών. Πρωτοβουλία η οποία αιφνιδίασε το Μέγαρο Μαξίμου ως γνωστόν, διατάραξε την ηρεμία του προέδρου Κυριάκου, και κατά πολλούς του χάλασε σοβαρά και τη διάθεση. Το καινούργιο «χτύπημα» δεν θα είναι από τόσους βουλευτές, δεν θα υπογράφουν την ερώτηση 11 δηλαδή, οι «γνωστοί», αλλά λιγότεροι. Πόσο λιγότεροι; Πέντε ή έξι. Αλλά εδώ είναι και το θέμα, που θα χαλάσει ακόμη περισσότερο τη διάθεση του προέδρου Κυριάκου, και πιθανόν να του ταράξει για τα καλά και τον ύπνο. Διότι οι πέντε-έξι αυτοί, θα είναι διαφορετικοί από τους 10 συν τον Σαλμά που προσυπέγραψαν την ερώτηση για τα κόκκινα δάνεια! Της ίδιας κατηγορίας μεν (ήτοι ξεχασμένοι από τον Θεό βουλευτές, οι οποίοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε πλέον, και εκλέχθηκαν οριακά στις εκλογές του ’23). Αρα δύσκολα θα (τους έβλεπε κανείς να) είναι μέλη σε μια μελλοντική Βουλή, δεδομένης της καθίζησης που υφίσταται η ΝουΔου.

Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι και η καινούργια ερώτηση θα κινείται στο πλαίσιο της λεγόμενης «κοινωνικής ατζέντας», πιθανόν να αφορά την υγεία και το κοινωνικό κράτος – εκεί δηλαδή ακριβώς που πονάει η κυβέρνηση, και δέχεται και την ισχυρότερη κριτική.

Δεν είναι καλό (για τον Κυριάκο) αυτό το βιολί που έχει ξεκινήσει μετά το καλοκαίρι. Καθόλου καλό…

Χάρηκαν για το… ΠΑΣΟΚ

Ενα άλλο πράγμα που (πρέπει να) χάλασε κάπως τη διάθεση του προέδρου Κυριάκου στη Νέα Υόρκη, κατά την αφήγηση στελέχους της ΝουΔου της κατηγορίας των «απέξω», ήταν το σημαντικό ενδιαφέρον που συγκέντρωσε το debate των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ, την περασμένη Τρίτη, στην ΕΡΤ.

Κατά τον «απέξω» λοιπόν συνομιλητή μου, όπως «έμαθε» (μη με ρωτάτε πώς έμαθε – συνήθως τα κακά νέα κυκλοφορούν γρήγορα), «στο Μέγαρο Μαξίμου έπαθαν την πλάκα τους» με τις 600.000 και πλέον τηλεθεατές που παρακολούθησαν μέρος ή και το όλον του 3ωρου debate. Κρύβοντας με δυσκολία τη… χαρά του για το γεγονός (αυτοί οι δεξιοί, δεν υπάρχουν…) μου είπε ακόμη ότι η δυσθυμία του προέδρου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (πρέπει να) προήλθε από τη διάψευση των εκτιμήσεων που του είχαν κάνει νωρίτερα από την Αθήνα οι «ειδικοί» του Μεγάρου Μαξίμου, πως το debate «θα συναντήσει την παντελή αδιαφορία» των τηλεθεατών, διότι πλην των άλλων «πραγματοποιείται σε ώρες prime time που τα υπόλοιπα κανάλια μεταδίδουν σίριαλ μεγάλης τηλεθέασης»!

«Ισως να κατάλαβε ότι “κάτι γίνεται” εκεί στο ΠΑΣΟΚ», μου πρόσθεσε ο «απέξω» με ύφος που έλεγε περισσότερα από τα περί της δυσθυμίας του προέδρου Κυριάκου.

Δεν έκανα κανένα σχόλιο. Πιθανόν να μην είναι μακριά από την πραγματικότητα όλα αυτά. Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει, είναι πως η κατάσταση στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝουΔου έχει πάρει τέτοια χαρακτηριστικά, ώστε υπάρχει κόσμος που… χαίρεται και αγαλλιάζει που το ΠΑΣΟΚ, ο προαιώνιος αντίπαλος της Δεξιάς, ανεβαίνει.

Σημείο των καιρών – και αυτό…

«Κλειδώνει» και δεύτερο debate

Ευκαιρίας δοθείσης, μια και μιλάμε για το debate, να αναφέρω ότι υπάρχει ήδη «συμφωνία» μεταξύ των υποψηφίων του κόμματος να πραγματοποιηθεί και ένα δεύτερο debate πάλι στην ΕΡΤ, μεταξύ των δύο διεκδικητών του προεδρικού αξιώματος, που θα αναδειχθούν κατά την εκλογή της 6ης Οκτωβρίου. Μια ατάκα του Ν. Ανδρουλάκη στο κλείσιμο της εκπομπής, και η άμεση ανταπόκριση του Γ. Κουβαρά (που τα πήγε άριστα, όπως και ο Απόστολος Μαγγηριάδης) στο φινάλε της τηλεοπτικής αναμέτρησης της περασμένης Τρίτης, συν κάτι αναφορές που έγιναν από άλλους όταν έσβησαν τα φώτα, δείχνουν ότι το δεύτερο debate έχει «κλειδώσει» με πιθανότερη ημερομηνία την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου.

Με τους ίδιους φυσικά όρους, και κυρίως με διάλογο μεταξύ των υποψηφίων – μια πρωτοπορία η οποία ενθουσίασε το τηλεοπτικό κοινό.

Και να δω τώρα πώς οι αρχηγοί των υπολοίπων κομμάτων θα αρνηθούν να ισχύσει σε ένα προσεχές debate παραμονές εθνικών εκλογών…

Ο πολιτισμός και η ανάπτυξη

Η αναπόφευκτη… σαλμαλογία των ημερών, μετά τη διαγραφή του πρώην υπουργού από τη ΝουΔου, επικάλυψε μια σημαντική για την Ελλάδα «διάκριση» σε επίπεδο Πολιτισμού, η οποία σε γενικές γραμμές πέρασε κάτω από τα ραντάρ των μέσων ενημέρωσης. Αναφέρομαι στην ιδιαίτερα τιμητική για τη χώρα μας συμμετοχή της, για πρώτη φορά, σε Σύνοδο των G7 των υπουργών Πολιτισμού (Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία, Ιταλία, Καναδάς, Γαλλία, Γερμανία) με τη συμμετοχή επίσης της Βραζιλίας και της Ινδίας. Τη σύνοδο συγκάλεσε ο ιταλός (ούνα φάτσα, ούνα ράτσα) υπουργός Πολιτισμού Αλεσάντρο Τζιούλι, πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, και είχε ως θέμα τον «ρόλο του Πολιτισμού στη βιώσιμη ανάπτυξη της Αφρικής και του κόσμου». Οπως εξήγησε παρουσία όλων των αντιπροσωπειών, ο φίλος μας ο Αλεσάντρο: «Η Ελλάδα κλήθηκε και συμμετέχει στη Σύνοδο, επειδή τη θεωρούμε ως τη μεγάλη αδελφή χώρα, από την οποία ξεκίνησε ο Πολιτισμός μας και με την οποία δημιουργήσαμε κοινή πολιτιστική κληρονομιά χιλιετιών. Η Ιταλία και η Ελλάδα αποτελούν τη φυσική γέφυρα της Ευρώπης προς την Αφρική».

Ωραία λόγια, τα οποία έκαναν τη δική μας Λίνα Μενδώνη να αισθάνεται σαν στο σπίτι της, κι αφού ευχαρίστησε τον οικοδεσπότη, σημείωσε με έμφαση, καταπώς μου είπε η ίδια, μες στην καλή χαρά, για τη σπουδαία πρόσκληση ότι «ο πολιτισμός μπορεί να λειτουργήσει ως κινητήριος μοχλός για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στον πολιτισμό, την οικονομική ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος είναι κομβικής σημασίας (…). Οταν αξιοποιείται σωστά, μετατρέπεται σε καταλύτη για τη βιώσιμη ανάπτυξη, από την οποία μπορούμε όλοι να επωφεληθούμε».

Είθε, θα συμπληρώσω απλώς…

Ενα ξεχωριστό βιβλίο

Το βιβλίο που θα εισηγηθώ σήμερα έχει τίτλο «Διαφωνώ…», είναι ένα μυθιστόρημα, και πρόκειται για το τελευταίο πόνημα ενός ανθρώπου που είναι σχεδόν ταυτισμένος με την Πάτρα – εκεί άφησε για πολλά χρόνια την προσωπική του σφραγίδα. Πρόκειται για τον Σταμάτη Αλαχιώτη, τον πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών, ομότιμο καθηγητή σήμερα της Γενετικής. Ο Αλαχιώτης, πέραν της μακρόχρονης ακαδημαϊκής και ερευνητικής του δραστηριότητας, παραδίδει ως εξαιρετικός γραφιάς ένα βιβλίο που ουσιαστικά, για όσους τον γνωρίζουν, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως και αυτοβιογραφικό. Πραγματεύεται την ανθρώπινη φύση στον σύγχρονο, άβολο, αντιαξιακό και σημειολογικά απάνθρωπο κόσμο μας, και το κάνει με τόσο συγκλονιστικό τρόπο, που λες και πραγματοποιεί ελεύθερη κατάδυση στην άβυσσο της ψυχής όλων μας. Γράφει σχετικά ο ίδιος για τον πρωταγωνιστή του:

«Ο άνθρωπος του βιβλίου, μοναχικός, στοχαστής και πραγματιστής συνάμα, βίωσε την τοξική ατμόσφαιρα του χουντικού συστήματος του “Ελλάς Ελλήνων Φυλακισμένων”, αγωνίστηκε ενάντια στα λασπερά ένστικτα όσων χαμήλωναν τον άνθρωπο – ονειρεύτηκε έναν ανώτερο κόσμο. Η ζήση του ήταν σκέψεις, ιδέες, όνειρα και λιγοστό υπηρετικό σώμα. Ηθελε να νογά και να μιλά λεύτερα, δύσκολα τον φίμωναν. Και δεν τον ένοιαζε αν ήταν ήρωας, όπως κουβαλούσε παραμάσχαλα ανιδιοτελείς ιδέες, αιμορραγούσα δημοκρατία, ιδιόρρυθμο ηρωισμό, όλα υπέρβαρα – τον βάραινε πιο πολύ η αναξιοπρέπεια κάποιων κι ήθελε, λέει, να τους την έκανε να σκύψει το κεφάλι ντροπιασμένη. Αλλά, σε καιρούς που έζεχνε η στενοκεφαλιά πολλών εξουσιαστών, ο φόβος κι η απελπισία των εξουσιαζόμενων και το βόλεμα των οσφυοκαμπτών, τι να έκανε; Διαφωνούσε στεντόρεια με τη βόλεψη της γινατεμένης απανθρωπιάς, του ερπυσμού της υποκρισίας και του παραλογισμού, της ηλιθιότητας».