Ηθικό δίδαγμα: Αποφεύγετε τα δάση!

Από τις τρεις ταινίες μυστηρίου και τρόμου με φόντο την απειλητική φύση που προβάλλονται από σήμερα στις αίθουσες (η σημερινή κινηματογραφική εβδομάδα νομίζεις ότι κυριολεκτικά σου λέει να αποφεύγεις τη φύση σαν τον διάολο!), καλύτερη είναι το «Buzzheart» (Ελλάδα, 2024), τελευταία δημιουργία του Ντένη Ηλιάδη που ξεκίνησε την καριέρα του πριν από ακριβώς 20 χρόνια με το «Hardcore» και αργότερα, στην Αμερική, γύρισε το ριμέικ του θρίλερ «Το τελευταίο σπίτι αριστερά», επίσης θρίλερ δάσους. Ο τρόμος, ή ένα είδος τρόμου, κυοφορείται και στο «Buzzheart», όμως τα βασικά συστατικά του σεναρίου είναι η μνήμη και η απώλεια, σε συνάρτηση με την οικογένεια. Μια πανάκριβη έπαυλη χωμένη σε ένα δάσος ο σκηνικός χώρος, εκεί όπου μια κοπέλα (Κωνσταντίνα Μεσσίνη) προσκαλεί τον νέο της φίλο (Κλάουντιο Κάγια) για να γνωρίσει τους γονείς της (Εβελίνα Παπούλια, Γιώργος Λιάντος).

Οπως ο Γιώργος Λάνθιμος στον «Κυνόδοντα», έτσι και εδώ ο Ηλιάδης «παίζει» ελεύθερα με τον θεατή ώστε να τον κάνει να σκεφτεί διαβάζοντας «κάτω από τις γραμμές». Βάζει τον νεαρό στη θέση του ανακρινομένου των γονιών της κοπέλας που του θέτουν άβολες ερωτήσεις ή τον «δοκιμάζουν» βάζοντάς τον να βουτήξει σε μια πισίνα γεμάτη φύλλα. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε ένα παράλογο αλλά πονεμένο «παιχνίδι» μυαλού, πίσω από το οποίο προφανώς κρύβεται κάποιο μυστικό, καλά σφραγισμένο ως το τέλος της ταινίας. Θες να μάθεις το μυστικό και πράγματι, όταν αποκαλύπτεται, δικαιώνεσαι.

Οικογενειακό… κακό

Αγγλόφωνο ριμέικ μιας πολύ πρόσφατης cult ταινίας τρόμου από τη Δανία ονόματι «Κακές γλώσσες» (2022), η «Κραυγή σιωπής» (Speak no evil, ΗΠΑ / Κροατία / Καναδάς, 2024) φέρνει αντιμέτωπες δύο τριμελείς οικογένειες που γνωρίζονται στην Ιταλία κάνοντας διακοπές και αποκτούν φιλικές σχέσεις, παρότι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Δεν θα χρειαστεί και πολύ για να καταλάβεις ότι η μια οικογένεια, αποτελούμενη από τον «φιλικά καταπιεστικό» πάτερ φαμίλια Τζέιμς ΜακΑβόι, την άβουλη γυναίκα του (Αϊσλινγκ Φραντσιόζι) και τον μουγγό γιο τους τον οποίο καταπιέζει (Νταν Χόου), είναι κάπως «λοξή» απέναντι στην τυπική σε όλα οικογένεια των Σκοτ ΜακΝέιρι, Μακένζι Ντέιβις και της συνεσταλμένης κόρης τους (Αλιξ Γουέστ Λέφλερ). Οι «λοξοί» παρασύρουν τους «κανονικούς» στο απομονωμένο σπίτι τους στα δάση του Ντέβον (ένα τεράστιο χωριατόσπιτο που θυμίζει οίκημα σε παραμύθι των αδελφών Γκριμ) και το μόνο που μένει είναι να περιμένεις το πότε και το πώς θα ξεσπάσει το κακό που καταλαβαίνεις ότι παραμονεύει. Καλά σκηνοθετημένη από τον Τζέιμς Γουόλτερς, η ταινία έχει κάτι από ατμόσφαιρα παλιάς βρετανικής ταινίας τρόμου των στούντιο Hammer, έναν «εκτός εαυτού» απειλητικό ΜακΑβόι (που ενίοτε θυμίζει τον Ράσελ Κρόου στα καλά του) και ρεαλισμό στις σκηνές βίας, παρότι τα πάντα στην ταινία είναι απολύτως προβλέψιμα.

Μονότονο μυστήριο

Tα πράγματα δεν είναι και τόσο προβλέψιμα στο «Μη σε αγγίξει το κακό» (Never let go, ΗΠΑ, 2024), το… τρίτο «θρίλερ δάσους» που από σήμερα προβάλλεται στις αίθουσες. Ωστόσο, το πέπλο μυστηρίου μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία της ταινίας του Αλεξάντρ Αχά (γάλλου σκηνοθέτη που έχει σκηνοθετήσει στην Αμερική τα ριμέικ των ταινιών «Αίμα στους λόφους» και «Πιράνχας») δεν εκπέμπει την ενέργεια που θα σου επέτρεπε να την απολαύσεις. Αντιθέτως, η ιστορία της μαύρης μάνας (Χάλι Μπέρι) που για κάποιο λόγο βρίσκεται απομονωμένη σε ένα δάσος με τα δύο της αγόρια (Πέρσι Νταγκς ο 4ος, Αντονι Μπ. Τζένκινς) και αμύνεται σε κάποια μορφή «κακού» σε μια δυστοπική εποχή, σύντομα γίνεται επαναλαμβανόμενα μονότονη και η εντύπωση που αφήνει είναι ότι όλα εδώ μοιάζουν απολύτως ακινητοποιημένα και απλώς συμβαίνουν χωρίς να αντιλαμβάνεσαι με καθαρότητα τι βλέπεις. Και εδώ αντιλαμβάνεται κανείς τη διαφορά που μπορεί να κάνει μια καλή ιδέα με χαμηλό μπάτζετ όπως το «Μην ανοίγεις την πόρτα» των Σάκη και Αλέξανδρου Κάρπα που είδαμε πριν από λίγους μήνες, δίπλα σε μια απλώς εφετζίδικη και τραβηγμένη από τα μαλλιά ιστορία μιας πανάκριβης παραγωγής, στην οποία πρωταγωνιστεί μια βραβευθείσα με Οσκαρ ηθοποιός.