Οταν μιλάει η ατομική ποιότητα

Η βραδιά στο Δουβλίνο δεν ήταν εύκολη για την εθνική ομάδα, δεν μπορεί να θεωρήσει όμως κανείς πως ήταν και μεγάλος ο βαθμός δυσκολίας. Οταν τελειώνεις ένα ματς στο οποίο ο αντίπαλος έχει κάνει όλη κι όλη μία τελική στην εστία, έχει καταγράψει μία ευκαιρία στο τελευταίο δεκάλεπτο με… κόντρα και δεν έχει κλασική στιγμή, τότε λες πως ναι ήταν ένα σχετικά καλό βράδυ. Η Ελλάδα ανησύχησε μόνο σε ορισμένα κομμάτια του αγώνα, αλλά το μηδέν παθητικό για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι είναι κάτι που την οδήγησε και στη δεύτερη συνεχόμενη νίκη. Και αυτή είναι η βάση αυτού που θέλει να φτιάξει ο Γιοβάνοβιτς.

Μια ομάδα συμπαγής στην άμυνα που θα περιορίζει τη δράση του αντιπάλου, δεν θα του επιτρέπει να δημιουργήσει απειλές και θα προσπαθεί μέσω της ποιότητας στο μεσοεπιθετικό της κομμάτι να βρίσκει αυτό που θέλει. Εκείνο που δεν είχε βρει το βράδυ της Τιφλίδας και δεν κατάφερε να προκριθεί στο EURO 2024. Η Ελλάδα είδε και πάλι την ατομική ποιότητα να… καθαρίζει στην επίθεση. Μια υπέροχη εκτέλεση του Ιωαννίδη έξω από την περιοχή με την μπάλα να πηγαίνει συστημένη στο «παραθυράκι». Και μια καταπληκτική σκέψη/δημιουργία/εκτέλεση από τον Τζόλη. Και σπριντ και ντρίπλα πάνω στην κίνηση με… τακουνάκι και τελείωμα με το κακό του πόδι, το αριστερό. Αριστούργημα.

Αυτά τα δύο γκολ δείχνουν πως η Ελλάδα έχει παίκτες μπροστά που μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε τέτοια κλειστά ματς. Και κάθε ομάδα έχει ανάγκη από κάτι τέτοιο. Ο Τζόλης και ο Ιωαννίδης είναι ίσως οι δύο καταλληλότεροι σε αυτό, αν επιστρέψει ο Φορτούνης θα μπορεί να το κάνει, όπως μπορεί να το κάνει και ο Κωνσταντέλιας. Υπάρχει δηλαδή η… μαγιά, υπάρχει το ταλέντο, υπάρχει το απρόβλεπτο. Οπως υπάρχουν και πολλές λύσεις στην άμυνα. Πού δεν υπάρχουν; Στη μεσαία γραμμή, εκεί που οι επιλογές στο «6» είναι ελάχιστες. Ισως γι’ αυτό ο Γιοβάνοβιτς να χρησιμοποίησε καθαρά σε αυτή τη θέση τον Ζαφείρη στο Δουβλίνο.