Η τύχη Μακρόν – Γαλλίας στα χέρια της Λεπέν

Η αναμονή δύο μηνών για έναν νέο πρωθυπουργό μπορεί να αποτελεί μια τυπική διαδικασία για τους Βέλγους, τους Ολλανδούς, τους Γερμανούς ή τους Ιταλούς, που είναι συνηθισμένοι σε εκτεταμένες διαπραγματεύσεις για τη σύσταση συνασπισμού, αλλά για τους Γάλλους οι 50 μέρες έμοιαζαν με αβάσταχτη αιωνιότητα. Ο στρατηγός Ντε Γκολ πρέπει να στριφογυρίζει στον τάφο του.

Ο μακρινός διάδοχός του στο παλάτι των Ηλυσίων, ο Εμανουέλ Μακρόν, πέρασε όλο το καλοκαίρι αναζητώντας μια διέξοδο από το χάος που δημιούργησε ο ίδιος όταν διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο. Η επιλογή που έκανε τελικά την Πέμπτη, διορίζοντας πρωθυπουργό τον 73χρονο Μισέλ Μπαρνιέ, έναν συντηρητικό γκολικό πρώην ευρωπαίο επίτροπο, υπουργό Εξωτερικών και διαπραγματευτή για το Brexit, φαίνεται απίθανο να προσφέρει μια σταθερή λύση.

Ο Μπαρνιέ, του οποίου το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (LR) τερμάτισε με απόσταση τέταρτο στις εκλογές με μόλις 47 από τις 577 κοινοβουλευτικές έδρες, έχει φήμη μετριοπαθούς και ενός ασφαλούς, αν και χωρίς φαντασία, συνεργάτη. Αλλά η επιβίωσή του στην κυβέρνηση θα εξαρτηθεί εξ ολοκλήρου από την καλή θέληση της ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης (RN) της Μαρίν Λεπέν. Αυτό την κάνει ρυθμιστή και της επιτρέπει να τραβήξει την πρίζα στον Μπαρνιέ, και ίσως στον Μακρόν, όποτε τη βολεύει να υποστηρίξει μια πρόταση μομφής.

Οταν διέλυσε το Κοινοβούλιο τον Ιούνιο, ο Μακρόν είπε ότι ζητούσε μια «διευκρίνιση» από το εκλογικό σώμα μετά την άνοδο του RN στην πρώτη θέση κατά τις ευρωεκλογές. Αντίθετα, οι ψηφοφόροι ανέδειξαν ένα κατακερματισμένο Κοινοβούλιο με ισχυρότερη συμμαχία το αριστερό Νέο Λαϊκό Μέτωπο (NFP) – μια συμμαχία σοσιαλιστών, πράσινων, κομμουνιστών και ριζοσπαστικής Αριστεράς –, που όμως απείχε αρκετά από την πλειοψηφία. Η Αριστερά ανακηρύχθηκε νικήτρια και ζήτησε από τον Μακρόν να διορίσει έναν υποψήφιο της επιλογής της ως πρωθυπουργό.

Ο πρόεδρος επέμεινε στην αρχή ότι κανείς δεν είχε κερδίσει.

Μόνο ύστερα από εβδομάδες άρνησης, αναγνώρισε ότι η δική του κεντρώα παράταξη, που τερμάτισε δεύτερη, είχε χάσει. Εκτοτε προσπάθησε να αποφύγει τις πολιτικές συνέπειες αυτής της ήττας αρνούμενος να διορίσει την εκλεκτή του NFP, την ελάχιστα γνωστή υπάλληλο του Δημοσίου, Λουσί Καστέτς.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι κανένα άλλο κόμμα δεν είχε συμφέρον να βοηθήσει τον αντιδημοφιλή πρόεδρο – «κουτσή πάπια», να ολοκληρώσει τη δεύτερη θητεία του με αξιοπρέπεια.

Ο Μακρόν μπορεί να έσωσε τη συνταξιοδοτική του μεταρρύθμιση διορίζοντας τον Μπαρνιέ, αλλά άφησε την πολιτική του επιβίωση στα χέρια της Λεπέν, η οποία μπορεί να επιλέξει την αποχή για να περάσει ένας σκληρός προϋπολογισμός και μετά να τραβήξει την πρίζα από την κυβέρνηση όταν οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές για την προεδρική της υποψηφιότητα.

Ο Πολ Τέιλορ είναι ανώτερος ερευνητής
στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής