Ζωές κολλημένες στη λάσπη

Σπίτια, επιχειρήσεις, χωράφια και κοινωφελείς υποδομές παραμένουν θαμμένες στη λάσπη του θεσσαλικού κάμπου που με ορμή έπνιξε πριν από έναν χρόνο τα χωριά του Παλαμά και των γύρω περιοχών. Μαζί τους, κολλημένες στη λάσπη, παραμένουν και οι ζωές όσων επέλεξαν να μείνουν στον τόπο τους και από το μηδέν να χτίσουν ξανά τη ζωή τους.

Κάποιοι βρίσκονται εν αναμονή μετεγκατάστασης μερικά χιλιόμετρα μακριά, εκεί που έχουν αποφασίσει να φτιάξουν το νέο χωριό τους. Αλλοι έχουν λάβει την όποια κρατική αρωγή και σταδιακά επιστρέφουν στην προ-«Daniel» κανονικότητα. Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που – κατά τον δήμαρχο Παλαμά Σωκράτη Δασκαλόπουλο – δεν μπορούν να κάνουν το βήμα εμπρός. Οι επιδοτήσεις ενοικίου που δικαιούνται έχουν σταματήσει να καταβάλλονται από το δεύτερο εξάμηνο, παρότι ήδη συμπληρώνεται το τέταρτο από την ημέρα της καταστροφής.

Για ποια στήριξη της περιφέρειας, αποκέντρωση και αντιστροφή του δημογραφικού θεωρητικολογούμε, λοιπόν, όταν ακόμα και για τα αυταπόδεικτα απαιτούνται διαρκείς οχλήσεις στους υπευθύνους και tailor made «πολιτικές πρωτοβουλίες» ώστε να ξεπεραστούν γραφειοκρατικοί σκόπελοι;