Η αγωνία κορυφώνεται

Η είσοδος της Κάμαλα Χάρις στον εκλογικό στίβο άλλαξε αισθητά τα δεδομένα για τις εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Οχι τόσο επειδή η δημοτικότητά της χτυπά υψηλά ρεκόρ αποδοχής, όσο επειδή μετά τις αποκαρδιωτικές εμφανίσεις του Μπάιντεν οι Δημοκρατικοί έχουν αναθαρρήσει και προχώρησαν σε ένα ενθουσιώδες συνέδριο που απηχούσε κλίμα νίκης.

Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τις τελευταίες εβδομάδες ο Τραμπ δείχνει μουδιασμένος και αμήχανος. Συνηθισμένος σε έναν αντίπαλο «του χεριού του» δεν δείχνει ακόμη έτοιμος να αναπροσαρμόσει τη στρατηγική του και να κινηθεί αποτελεσματικά εναντίον της νέας αντιπάλου του.

Αυτό βέβαια δεν θα διαρκέσει για πολύ. Στη φάση αυτή των νέων προσαρμογών η Χάρις κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει το ευχάριστο για αυτήν νέο κλίμα. Γρήγορα όμως τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις. Σε ορισμένες οριακές εκλογικές περιφέρειες, που σε προεδρικές εκλογές σημαίνει Πολιτείες, η Χάρις πέρασε λίγο μπροστά. Ο Τραμπ όμως εξακολουθεί να προηγείται σταθερά στις μεσοδυτικές Πολιτείες, στον Νότο και σε περιοχές του Βορρά. Εδώ θα παίξουν ρόλο και οι υποψήφιοι αντιπρόεδροι. Ο Ρεπουμπλικανός Βανς, που πολλά ΜΜΕ λατρεύουν να βαφτίζουν ακραίο υπερσυντηρητικό, πολλοί λησμονούν πως είναι συγγραφέας ενός τεράστιου μπεστ σέλερ («Το τραγούδι του χιλμπίλη») που αφορά τις βασανιστικές ταλαιπωρίες νέων ανθρώπων των κεντρικών Ηνωμένων Πολιτειών για να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση. Παρά τις παλιές τους αντιθέσεις, ο Τραμπ δεν τον διάλεξε τυχαία. Ποντάρει στη βαθιά του ενσυναίσθηση για τα προβλήματα και τις ανησυχίες της μέσης Αμερικής – πάνω από φυλετικές διαφορές ή ταυτότητες φύλου.

Από την άλλη, ο αντιπρόεδρος της Χάρις εκφράζει τις αντιλήψεις μιας αριστερόστροφης Αμερικής που δύσκολα μπορεί να καταλάβει τις ευαισθησίες της αγοράς και τα προβλήματα των δημοσιονομικών ανισορροπιών. Η λατρεία ενός έντονα παρεμβατικού δημόσιου τομέα, που απηχεί τις ιδέες μιας δημοκρατικής ελίτ, δεν συμβαδίζει ούτε με τις αντιλήψεις της Wall Street αλλά ούτε με τους προβληματισμούς της Silicon Valley. Κοντολογίς, η οικονομική πλατφόρμα της Χάρις και του επιτελείου της συμβαδίζει προφανώς με τις κοινωνικές αντιλήψεις της Νέας Υόρκης, της Καλιφόρνιας και γενικότερα των αστικών κέντρων των ανατολικών και δυτικών Πολιτειών. Εκεί όμως οι Δημοκρατικοί είχαν την πλειοψηφία και επί υποψηφίου Μπάιντεν. Το ερώτημα είναι πού θα καταλήξει τελικά ο κόσμος σε Πολιτείες-κλειδιά για τις προσεχείς εκλογές. Τι θα γίνει στο Οχάιο, στην Αριζόνα, στο Μιζούρι, στην Τζόρτζια, στο Γουισκόνσιν, στο Μίσιγκαν και στη Φλώριδα.

Για την ώρα τα πράγματα εκεί εξακολουθούν να είναι ρευστά. Σημασία δεν έχει προς τα πού θα στραφούν μεγάλα αστικά κέντρα, όπως το Σικάγο, το Σιάτλ, το Πόρτλαντ, το Ντιτρόιτ, η Νέα Υόρκη και το Λος Αντζελες. Να μην ξεχνάμε πως και η Χίλαρι Κλίντον εκεί είχε θριαμβεύσει. Τι γίνεται όμως στη βαθιά Αμερική; Εκεί που αυξάνεται η απογοήτευση με τις αστικές ελίτ, η οργή με την αποβιομηχάνιση (rust belt) και η αποξένωση από την ταυτοτική πολιτική των Δημοκρατικών και τη μονομανία με την κουλτούρα της αφύπνισης (woke culture) και την παρακμιακή λογική της λεγόμενης πολιτικής ορθότητας. Ολα θα κριθούν από την τελική στρατηγική που θα υιοθετήσει ο Τραμπ για να αντιμετωπίσει τη Χάρις. Αν συνεχίζει να την αντιμετωπίζει σαν μια μικρογραφία του Μπάιντεν, μπορεί να βρεθεί προ εκπλήξεων. Αν αλλάξει πολιτική κατεύθυνση, είναι πιθανόν να βρεθεί πολύ κοντά στην επιτυχία.