Ολα ίδια, όλα πολύ διαφορετικά

Δεν θυμάμαι ποτέ το ελληνικό μας πρωτάθλημα ποδοσφαίρου να έχει ξεκινήσει στις 17 Αυγούστου, δηλαδή τόσο νωρίς. Σε λίγο η Σουπερλίγκα μας θα ξεκινάει πριν από την Πρέμιερ Λιγκ: δεν πρόκειται για καπρίτσιο, αλλά μάλλον για ανάγκη. Οι μεγάλες ελληνικές ομάδες έχοντας προκριματικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων κάθε καλοκαίρι και έχοντας και λογικές φιλοδοξίες να φτάσουν σε ομίλους θέλουν το πρωτάθλημα να ξεκινά πλέον νωρίς. Η έναρξη του πρωταθλήματος είναι ένα είδος ορόσημου: πρέπει τότε να είναι όλοι έτοιμοι.

Πέρυσι

Τι πρωτάθλημα θα δούμε φέτος; Πιστεύω ένα πρωτάθλημα που θα μοιάζει πολύ με τα δύο προηγούμενα, αυτά που κρίθηκαν στα playoffs και ονομάστηκαν «ανταγωνιστικά», διότι καμία από τις τέσσερις ομάδες που παραδοσιακά διεκδικούν το ελληνικό πρωτάθλημα δεν ξεχώρισε. Μια ομάδα ξεχωρίζει με δύο τρόπους: είτε τρέχοντας ένα μεγάλο σερί από νίκες απέναντι σε ομάδες ποιοτικά κατώτερες, είτε κερδίζοντας τα ντέρμπι που πλέον και χάρη στα playoffs είναι πολλά. Στο περσινό πρωτάθλημα αληθινά μεγάλο σερί δεν έτρεξε κανείς. Ο πρωταθλητής ΠΑΟΚ π.χ. έχασε από τον ΟΦΗ, δεν κέρδισε στην έδρα του τον Αρη, έφερε ισοπαλία με την Λαμία στα playoffs. Η δεύτερη ΑΕΚ πέταξε βαθμούς με τον Πανσσεραϊκό, τον Παναιτωλικό, τον ΟΦΗ, την Κηφισιά. Ο Ολυμπιακός έχασε από τη Λαμία, δεν κέρδισε τον Βόλο και τον Ατρόμητο, είχε μετριότατα αποτελέσματα στα ντέρμπι. Ο ΠΑΟ στραβοπάτησε εντός έδρας με τη Λαμία και την Κηφισιά και μέχρι να έρθει ο Τερίμ δεν είχε κερδίσει ντέρμπι. Η παραδοξότητα της Σουπερλίγκας μας αυτά τα δύο τελευταία χρόνια είναι η εξής: υπάρχουν τέσσερις ομάδες (ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακούς και ο ΠΑΟ για να θυμηθούμε τη σειρά που τερμάτισαν πέρυσι) που είναι αρκετά μπροστά από τις υπόλοιπες – όλοι ξέρουν πως το να μπει κάποιος σφήνα στο κουαρτέτο αυτό μοιάζει κομμάτι απίθανο. Την ίδια στιγμή καμία από αυτές τις ομάδες δεν είναι πραγματικά δυνατή ώστε και να ξεχωρίσει και να ξεφύγει. Ο συνδυασμός ελλειμάτων ποιότητας και υπεροχής απέναντι στους μικρότερους δημιουργεί την εικόνα ενός πρωταθλήματος που είδαμε πέρυσι και πρόπερσι. Τι είδαμε; Ενα πρωτάθλημα με ασταθείς πρωτοπόρους και κάμποσους κομπάρσους. Που σε πολλές περιπτώσεις φάνηκαν και να διαλέγουν ματς ανάλογα με παραγοντικές φιλίες κ.τ.λ κ.τ.λ.

Φινάλε

Θα αλλάξει κάτι φέτος; Είναι αρκετά δύσκολο να το πεις. Πρώτα από όλα, μολονότι το πρωτάθλημα σήμερα αρχίζει, η γενική αίσθηση που υπάρχει (κι όχι άδικα) είναι ότι μέχρι την ολοκλήρωση της μεταγραφικής περιόδου οι διεκδικήτριες ομάδες μπορεί να αλλάξουν αρκετά είτε γιατί μπορεί να αποκτήσουν παίκτες είτε γιατί μπορεί και να πουλήσουν. Ο Παναθηναϊκός δέχεται προτάσεις για τον Ιωαννίδη, ο ΠΑΟΚ για τον Κουλιεράκη και τον Κοτάρσκι, η ΑΕΚ δεν θέλει να πουλήσει τον Πινέδα αλλά οι Μεξικανοί πιέζουν. Ολες οι ομάδες μπορεί να χρειαστούν να κάνουν σημαντικές προσθήκες στο τέλος του καλοκαιριού και το πόσο δυο – τρεις στοχευμένες προσθήκες σε μια μεταγραφική περίοδο μπορεί να αλλάξουν εντυπωσιακά μια ελληνική ομάδα το είδαμε πέρυσι τον Ιανουάριο: ο Ολυμπιακός αποκτώντας τον Κάρμο που βελτίωσε την άμυνά του, τον Τσικίνιο που άλλαξε τη μεσαία του γραμμή και τον Ορτα που πρόσθεσε ποιότητα κατέκτησε το Europa Conference League ενώ μέχρι τον Ιανουάριο δεν είχε κερδίσει ελληνικό ντέρμπι! Η περσινή σεζόν μαρτυρά πως οι προσθήκες του τέλους μπορεί να είναι καθοριστικές. Ο ΠΑΟ βρήκε τις τελευταίες μέρες των μεταγραφών τον Αράο που τον βοήθησε πιο πολύ από τον Βιλένα και τον Τζούρισιτς που αποκτήθηκαν νωρίς. Ο Ποντένσε ήταν αναμφίβολα ο καλύτερος παίκτης που ήρθε στον Ολυμπιακό πέρυσι το καλοκαίρι και ήρθε στο τέλος Αυγούστου. Οπως και ο Μεϊτέ που ήρθε στον ΠΑΟΚ δανεικός από την Μπενφίκα και αποδείχτηκε ένας από τους ΜVP της σεζόν του.

Φαβορί

Είναι δύσκολο ειδικά αυτή την εποχή να μιλήσεις για φαβορί. Πριν από δύο χρόνια ο Ολυμπιακός που ερχόταν από την κατάκτηση τριών σερί πρωταθλημάτων έμοιαζε ένα βήμα πιο μπροστά από όλους, αλλά αυγουστιάτικα ήρθε το διαζύγιο με τον κόουτς Μαρτίνς που άλλαξε τα πάντα, μολονότι μάλιστα το Γεώργιος Καραϊσκάκης γέμισε για την υποδοχή του Μαρσέλο και ο Χάμες Ροντρίγκεζ έμοιαζε η μεταγραφή της χρονιάς. Εκείνο το καλοκαίρι κανείς δεν είχε εκτιμήσει πόσο μεγάλο αβαντάζ θα αποκτούσαν η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ χάρη στο γεγονός ότι οι προπονητές τους, ο νεοφερμένος Ματίας Αλμέιδα και ο προσαρμοσμένος Ιβάν Γιοβάνοβιτς, έκαναν κανονικές καλοκαιρινές προετοιμασίες. Η ΑΕΚ που δεν είχε ματς στην Ευρώπη κι ο ΠΑΟ που είχε αποκλειστεί πολύ νωρίς από τη Σλάβια Πράγας διεκδίκησαν το πρωτάθλημα μέχρι τέλους έχοντας ξεκινήσει με παίκτες που είχαν γεμάτες μπαταρίες – φυσικά είχε μετρήσει και ότι ο Ολυμπιακός ήταν κι ο μόνος που είχε ευρωπαϊκές υποχρεώσεις καθώς ο ΠΑΟΚ είχε αποκλειστεί σχετικά γρήγορα. Πέρυσι η ΑΕΚ έμοιαζε ένα βήμα πιο μπροστά από όλους καθώς είχε κάνει το νταμπλ, έμπαινε στο πρωτάθλημα με αέρα υπεροχής και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις – δηλαδή παιχνίδια σε ομίλους είχαν όλοι. Η δική μου εντύπωση είναι ότι τα δύο τελευταία πρωταθλήματα περισσότερο χάθηκαν παρά κερδήθηκαν: θέλω να πω πως πρόπερσι η ΑΕΚ έπαιξε σαφώς καλύτερη μπάλα από όλους, αλλά ήταν ο ΠΑΟ αυτός που στα playoffs αυτοκτόνησε, ενώ πέρυσι ο ΠΑΟΚ εντυπωσίασε με τις τέσσερις σερί νίκες του στα τελευταία του τέσσερα ντέρμπι, αλλά η ΑΕΚ πέταξε το πρωτάθλημα χάνοντας στην Τούμπα με 3-2 σε ένα ματς στο οποίο είχε προηγηθεί με 1-2 κι αφού προηγουμένως είχε επιτρέψει στον ΠΑΟΚ να φύγει από την OPAP Arena με μια ισοπαλία 2-2 ενώ έχανε με 2-0.

Λάθη

Η ύπαρξη των playoffs μοιάζει να αδυνατίζει την αξία της κανονικής περιόδου, αλλά το συμπέρασμα είναι μάλλον τραβηγμένο. Ο Ολυμπιακός κέρδισε με τον Μαρτίνς τρία πρωταθλήματα, εκ των οποίων στα δύο τελευταία η παρουσία του στα playoffs ήταν μάλλον μέτρια – μπήκε σε αυτά για να βρει το ελάχιστο των βαθμών που θα του έδιναν το πρωτάθλημα, ακριβώς γιατί οι διαφορές που είχε χτίσει στην κανονική περίοδο από τους διώκτες του ήταν τεράστιες.

Μπορεί διάφοροι να ενθουσιάζονται μιλώντας για ανταγωνισμούς κ.τ.λ., αλλά το ελληνικό πρωτάθλημα το κερδίζεις όταν δεν πετάς βαθμούς με τους μικρότερους. Αν πετάς συμμετέχεις σε μια ανταγωνιστική διαδικασία γιατί έχεις κάνει τα ίδια λάθη με τους άλλους.