Ανάμεσα στην υποκριτική και τη διασημότητα

Βρέθηκε μπροστά στον κινηματογραφικό φακό σε ηλικία 10 ετών αλλά δεν έπαψε ποτέ να αναρωτιέται αν τελικά κατάφερε να γίνει ηθοποιός. Η λάμψη της και η απήχησή της στο κοινό μαζί με τους παθιασμένους έρωτές της γέννησαν τους παπαράτσι, τους φωτογράφους-κυνηγούς διασημοτήτων για ένα αδιάκριτο στιγμιότυπο. Εγκλωβίστηκε στην εικόνα που έφτιαξαν οι άλλοι για εκείνη και προσπάθησε να επιβιώσει μέσα σε αυτή. Πάνω από όλα όμως – αν και δεν πρόλαβε να ζήσει την εποχή της καταδυνάστευσης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – έδειξε στις μελλοντικές γενιές αστέρων πώς θα έπρεπε να διαχειριστούν τη διασημότητα.

Αυτό είναι το προφίλ της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, όπως αποκαλύπτεται στο διάρκειας μιας ώρας και σαράντα λεπτών ντοκιμαντέρ της Νανέτ Μπέρσταϊν «Ελίζαμπεθ Τέιλορ: οι χαμένες ηχογραφήσεις», που έκανε προ ημερών πρεμιέρα σε συνδρομητικές πλατφόρμες, ενώ η παγκόσμια πρώτη προβολή του έγινε τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών. Βασίζεται σε 40 ώρες ηχογραφημένων αδημοσίευτων συνεντεύξεων που εντοπίστηκαν στο αρχείο του δημοσιογράφου Ρίτσαρντ Μέριμαν. Οι εξομολογητικές συζητήσεις της μεταξύ της ηθοποιού και του δημοσιογράφου ξεκίνησαν το 1964, όταν εκείνη, σε ηλικία 32 ετών, βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της.

Για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ «ντύθηκαν» με πλάνα αρχείου στα οποία η Τέιλορ βρίσκεται στο Μπέβερλι Χιλς, παρίσταται σε κοσμικές εκδηλώσεις, περνά στιγμές με την οικογένειά της, ενώ παρεμβάλλονται αποκόμματα από τον Τύπο της εποχής και αποσπάσματα από τις ταινίες της. Από τα επιλεγμένα στιγμιότυπα δεν λείπουν σκηνές παρασκηνίου στα κινηματογραφικά πλατό συντροφιά με φίλους της όπως ο Τζέιμς Ντιν, αναδεικνύοντας μια πτυχή όχι άγνωστη αλλά όχι και τόσο προβεβλημένη: οι περισσότεροι από τους στενούς της φίλους ήταν ομοφυλόφιλοι άνδρες, αποκλεισμένοι από τα κοινωνικά ήθη της εποχής. Κι ενώ εκείνη τους παρείχε μια ετεροφυλόφιλη λάμψη, εκείνοι με τη σειρά την προστάτευαν από τις αρπακτικές διαθέσεις όσων την αντιμετώπιζαν ως γυναίκα-τρόπαιο.

Συναισθήματα

Οι φανατικοί θαυμαστές της Ελίζαμπεθ Τέιλορ είναι σχεδόν απίθανο να εντοπίσουν νέες πληροφορίες για την αγαπημένη τους ηθοποιό, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος της ταινίας, υποστηρίζει η κριτικός κινηματογράφου των «New York Times», Αλίσα Γουίλκινσον. «Η αφήγηση της Τέιλορ επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στα συναισθήματά της. Παρακολουθούμε πλάνα από τις δημόσιες εμφανίσεις της καθώς μιλάει για τον εσωτερικό της κόσμο, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν σαν μια αποκάλυψη της διάστασης μεταξύ αυτού που πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε για τους αστέρες – ποιοι είναι, πώς νιώθουν – και τι πραγματικά συμβαίνει μέσα τους».

Μία από τις δυνατές στιγμές του ντοκιμαντέρ είναι η αποκάλυψη με τρομακτική ειλικρίνεια, της ακριβούς στιγμής που το ενδιαφέρον του κοινού για τις διασημότητες μεταστράφηκε: και από το να λατρεύουν τη λαμπερή ζωή τους, άρχισαν να τρέφονται με τα σκάνδαλά τους. Το διαζύγιο της Τέιλορ από τον τέταρτο σύζυγό της, Εντι Φίσερ, αφού ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της στην «Κλεοπάτρα», Ρίτσαρντ Μπάρτον, αποτέλεσε σκάνδαλο. Η σχέση τους καταγγέλθηκε από το Βατικανό, βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σε κάθε γωνιά του πλανήτη και αποτέλεσε τη στιγμή της γέννησης των παπαράτσι, των φωτογράφων που κυνηγούσαν μέχρι τελικής πτώσεως τα «θηράματά» τους για να ένα «ζουμερό» καρέ που θα τους απέφερε πολλά χρήματα.

«Προσπαθώ να γίνω ηθοποιός», είναι μια φράση που επαναλαμβάνει συχνά και παραδέχεται ότι κάποια στιγμή διαπίστωσε πως δεν είχε νόημα να «διορθώσει» τη δημόσια εικόνα της. «Οι άνθρωποι έχουν μια καθορισμένη εικόνα που θέλουν να πιστεύουν, είτε είναι καλή είτε κακή», λέει. «Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις, τότε θα χάσεις τον εαυτό σου στην πορεία».

Αναπόδραστα αγιογραφικό

Παρά τις εξομολογητικές στιγμές το αποτέλεσμα παραμένει αναπόδραστα αγιογραφικό, σύμφωνα με την τηλεοπτική κριτικό της βρετανικής «Guardian» Λούσι Μάνγκαν, καθώς μέσα σε αυτό το πορτρέτο δεν υπάρχουν αναφορές στον εγωισμό της και στη συμπεριφορά της που ήταν ανάλογη ντίβας, στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας της που ναι μεν διογκώνονταν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά είχαν μεγάλη δόση αλήθειας.

Οι υπόλοιπες δεκαετίες της ζωής της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, μετά το τέλος των κασετών, συμπιέζονται στα τελευταία περίπου επτά λεπτά της ταινίας με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται εν συντομία ο χρόνος της αποτοξίνωσης από το ποτό και τα ναρκωτικά, ενώ δεν γίνεται αναφορά στον γάμο της με τον Λάρι Φορτένσκι και τη φιλία της με τον Μάικλ Τζάκσον.

Παρά τις όποιες αδυναμίες του το ντοκιμαντέρ με το αδημοσίευτο ως τώρα ηχητικό υλικό «δεν είναι απλώς μια συναρπαστική ματιά σε μια γυναίκα που πέρασε όλη της τη ζωή στο προσκήνιο», σύμφωνα με την Αλίσα Γουίλκινσον. «Είναι ένα χρονικό μιας στιγμής που άλλαξαν τα πάντα και μια νηφάλια υπενθύμιση ότι συχνά πιστεύουμε πως γνωρίζουμε ποια είναι τα δημόσια πρόσωπα, αλλά σπάνια καταλαβαίνουμε ποια είναι πραγματικά».