Ο «δάσκαλος» με τα λευκά μαλλιά

^«Είναι αυτός ο τύπος του ανθρώπου που, εάν ο Νόρμαν Ρόκγουελ ζωγράφιζε ακόμη, θα αποτελούσε το πρότυπό του για τον συνηθισμένο μεσοδυτικό Αμερικανό». Η περιγραφή που έκανε για τον Τιμ Γουόλς ένας πρώην μαθητής του, ο Νόα Χομπς, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί επελέγη από την Κάμαλα Χάρις ως ο υποψήφιος αντιπρόεδρός της. Διότι μπορεί ο Γουόλς να είναι κυβερνήτης μιας πολιτείας την οποία οι Δημοκρατικοί πιθανότατα δεν κινδυνεύουν να χάσουν στην επικείμενη κρίσιμη αναμέτρηση – οι Ρεπουμπλικανοί έχουν κερδίσει τη Μινεσότα μόνο στις προεδρικές εκλογές του 1972 – οι πάντες όμως γνωρίζουν ότι το αποτέλεσμα της 5ης Νοεμβρίου θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό σε ορισμένες από τις υπόλοιπες που βρίσκονται στο ίδιο τμήμα των ΗΠΑ.

Εκεί ακριβώς είναι που ο 60χρονος πολιτικός θεωρεί ότι παίζει στο «γήπεδό» του και ότι έχει τη δυνατότητα να απευθύνεται στους ψηφοφόρους ως ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Ή, με άλλα λόγια, ως ο επί χρόνια καθηγητής και προπονητής των παιδιών τους, ο εθνοφρουρός και ο κυνηγός ο οποίος μοιράζεται μαζί τους τις ίδιες αγωνίες, έχει τρόπο ζωής που δεν διαφέρει από τον δικό τους, ενώ έχει αποδείξει, τόσο ως βουλευτής όσο και ως κυβερνήτης, ότι νοιάζεται για το καλό της «κοινότητας» και είναι σε θέση να κάνει καλύτερη την καθημερινότητά της.

Ο ίδιος δεν διστάζει να επιτεθεί κατά μέτωπο στον Τζέι Ντι Βανς, τον γερουσιαστή του Οχάιο (μιας από τις κρίσιμες πολιτείες) που επελέγη από τον Ντόναλντ Τραμπ ως υποψήφιος αντιπρόεδρός του, αμφισβητώντας το «αφήγημα» του αμερικανικού ονείρου, όπως αυτό περιγράφεται στο βιβλίο του με τίτλο «Το τραγούδι του χιλμπίλι». «Αυτοί είναι οι άνθρωποί μου. Προέρχομαι από μια πόλη με 400 κατοίκους – 24 παιδιά στην τάξη, 12 ξαδέλφια, αγροτικές δουλειές και όλα τα συναφή. Και ξέρω ότι κανείς τους δεν είναι παράξενος. Ξέρω ότι δεν είναι Ντόναλντ Τραμπ. Το ζητούμενο είναι να τους αποτραβήξουμε από αυτό που επιχειρεί να τους πουλήσει, επειδή δεν αντιπροσωπεύει αυτό το οποίο είναι», έχει πει χαρακτηριστικά ο Γουόλς, μιλώντας στον Εζρα Κλάιν των «New York Times». Αποδεικνύοντας, έτσι, ότι πράγματι στοχεύει να διεμβολίσει και την εκλογική βάση των Ρεπουμπλικανών ή, τουλάχιστον, εκείνο το μέρος της που αποτελείται κυρίως από μεσαία στρώματα, «μπλε κολάρα» και «αδικημένους της παγκοσμιοποίησης».

Το σίγουρο είναι ότι, κάπως έτσι, η «αριστερή πτέρυγα» των Δημοκρατικών μοιάζει να πανηγυρίζει, καθώς ο υποψήφιος αντιπρόεδρος θεωρείται ένα από τα μεγάλα αστέρια της – μαζί, βεβαίως, με τον Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος έσπευσε να εκφράσει την υποστήριξή του στο πρόσωπο του Γουόλς. Κάτι, άλλωστε, που εκφράστηκε εξαρχής στα σχόλια αρκετών έντυπων και ηλεκτρονικών Μέσων που πρόσκεινται σε αυτήν. Οπως του The Nation, η σχετική ανάλυση του οποίου ισχυρίζεται πως η συγκεκριμένη επιλογή «φέρνει το χρίσμα των Δημοκρατικών πίσω στις ρίζες του κόμματος».

Ή του Jacobin, που θεωρεί ότι η υποψηφιότητά του για τη θέση του αντιπροέδρου «αποδεικνύει πως η πολιτική στην Αμερική αλλάζει». Ο Μπράνκο Μάρκετιτς, μάλιστα, ο οποίος υπογράφει το σχετικό κείμενο, εξηγεί το πώς και γιατί: «Από την εποχή του Μπιλ Κλίντον, ο οποίος κέρδισε την προεδρία ανταγωνιζόμενος την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του, οι Δημοκρατικοί κατευθύνονται από μια απλοϊκή φιλοσοφία: οι εκλογές κερδίζονται όταν γίνεται στροφή προς το Κέντρο σε όλα και, ιδανικά, όταν καθίσταται σε όλους σαφές πως αυτό επιτυγχάνεται ρίχνοντας στους προοδευτικούς ένα ηχηρό και επώδυνο χαστούκι στο πρόσωπο». Και συνεχίζει: «Με βάση το παραδοσιακό εγχειρίδιο των Δημοκρατικών, όλα αυτά (όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα ο Γουόλς) θα τον καθιστούσαν τοξικό (…) Αυτό δεν συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση».

Δύσκολα, βεβαίως, μπορεί να πιστέψει κανείς ότι η Χάρις και το κατεστημένο του κόμματος προχώρησαν στη συγκεκριμένη επιλογή επειδή επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να στρίψουν προς τα αριστερά – έστω κι αν αυτό ακριβώς είναι που ισχυρίζονται συστηματικά ο Τραμπ και ο Βανς, που κραυγάζουν ότι το μικρόβιο του… κομμουνισμού απειλεί τη χώρα, με φορείς τη Χάρις και τον Γουόλς. Οπως εξηγεί η γερμανική «Handelsblatt», «υπέρ του Γουόλς συνηγόρησαν δύο στρατηγικοί λόγοι: Από τη μία, θα μπορούσε, ως πιο μεγάλος σε ηλικία, λευκός άνδρας, να απευθυνθεί σε διαφορετικά στρώματα από την ινδικής και τζαμαϊκανής καταγωγής Χάρις. Από την άλλη, καλείται να στοχεύσει κυρίως στο μεσοδυτικό τμήμα της χώρας (…) σημαντικά τμήματα του οποίου υποφέρουν από τις δομικές αλλαγές που συντελούνται και από την κρίση των οπιοειδών».

Το ερώτημα που τίθεται, βεβαίως, είναι εάν ο διπλός αυτός στόχος επιτευχθεί. Παρά τη δημοσκοπική άνοδο που εμφανίζει το δίδυμο Χάρις – Γουόλς, δεν είναι λίγοι αυτοί που αμφιβάλλουν. Οπως, για παράδειγμα, ο – συνήθως κυνικός – «Economist», που σημειώνει ανάμεσα στα άλλα: «Ο Γουόλς αποτελεί, στο μυαλό πολλών, απόδειξη ότι οι Δημοκρατικοί μπορούν να κερδίσουν χωρίς να αναγκαστούν να κάνουν συμβιβασμούς στις θεμελιώδεις αξίες τους. Στην πραγματικότητα, όμως, η πολιτική επιστήμη έχει αποδείξει πως οι επιλογές των υποψήφιων αντιπροέδρων κάνουν ελάχιστη διαφορά στις προεδρικές εκλογές».

Και καταλήγει, σχολιάζοντας (μάλλον επικριτικά) την επιλογή του κυβερνήτη της Μινεσότα αντί του έτερου φαβορί, του κυβερνήτη της Πενσιλβάνια, Τζος Σαπίρο: «Η κ. Χάρις είχε να κάνει μια επιλογή, ανάμεσα στον κυβερνήτη μιας πολιτείας που διακυβεύεται, ο οποίος ίσως να προκαλούσε αναστάτωση στη βάση των Δημοκρατικών αλλά έχει αποδειδειγμένα βιογραφικό με νίκες και κάποιον ο οποίος θα ήταν σε θέση να καθησυχάσει τη βάση, με την ελπίδα να επικρατήσει η ενότητα. Ακολούθησε τον εύκολο δρόμο».

Σε λιγότερες από 90 μέρες θα γνωρίζουμε τις απαντήσεις και, άρα, ποιος έχει δίκιο.