Οι απόμαχοι {LF}του αστικού καλοκαιριού{CR}

Ξυπνάνε την αυγή με αγωνία. Κοιτάζουν μέσα από τις γρίλιες ευχόμενοι να είναι όλα όπως τα άφησαν το βράδυ. Ξεμυτίζουν μόλις ανοίξουν τις πόρτες τα μαγαζιά ή η λαϊκή της γειτονιάς. Κινούνται αργά, με προσοχή, με κόπο. Επιλέγουν με ευλάβεια τα προϊόντα που χρειάζονται. Νοσταλγούν, επιθυμούν, θυμώνουν όταν αδυνατούν να αγοράσουν κάτι περιττό… Τα σύκα βρίσκονται στα ύψη! Η φέτα είναι απλησίαστη! Απορούν και ανταλλάσσουν απόψεις με ανακούφιση που γίνονται δεκτοί, που συμμετέχουν. Επιστρέφουν ακόμη πιο αργά μιας και απειλούνται. Από τον καύσωνα. Από το σώμα. Από τον χρόνο. Σφραγίζουν την πόρτα του σπιτιού με χαρμολύπη. Πίνουν ένα ποτήρι με νερό. Πλένουν τα χέρια με ενδελέχεια. Σπάνια κοιτάζουν το είδωλό τους στον καθρέφτη. Φτιάχνουν καφέ και κάθονται στον «θρόνο» τους. Απέναντι από τον ανεμιστήρα ή τον κλιματισμό. Μπροστά στην τηλεόραση – την πύλη προς τον κόσμο. Με ένα κουμπί, βρίσκονται σε μια εξωτική παραλία, σε ένα ακριβό εστιατόριο, στα νιάτα τους που λησμονούν κάθε τόσο. Η ονειροπόληση διακόπτεται από μια πυρκαγιά. Ροκανίζει δέντρα, δάση, σπίτια, άτυχα κορμιά. Την πύρινη λαίλαπα διαδέχονται οι βομβαρδισμοί. Στην Ουκρανία. Στη Λωρίδα της Γάζας. Σε τόπους που δεν συγκρατούν τα ονόματά τους. Άνθρωποι τρέχουν σαν κυνηγημένοι, σέρνονται βαριά τραυματισμένοι, κρέμονται σαν εσταυρωμένοι… Ποια είναι ετούτη η «Χαμάς»; Ποιος είναι ο νέος αρχηγός της; Τα άκρα των ηλικιωμένων ιδρώνουν, στάζουν, μουλιάζουν.

Κι όμως, μένουν κολλημένοι στις εικόνες, τους καθηλώνουν, τους θρέφουν, τους πλανεύουν.

Γίνονται ολυμπιονίκες με κοντάρι. Γελούν και παίρνουν χάλκινο μετάλλιο. Γίνονται νησιώτες φοιτητές στα πανηγύρια, πουλιά που ταξιδεύουν στο σύμπαν. Ώσπου ένας άντρας κακοποιεί μέχρι θανάτου τη γυναίκα του. Μαυροντυμένοι γρονθοκοπούν ένα μελαψό ζευγάρι. Ένας έφηβος χαρίζει στο χωριό του έναν απινιδωτή τον οποίο αγόρασε με το χαρτζιλίκι του. Οι αρχές χειροκροτούν. Οι αρχές δεν διαθέτουν προσωπικό ώστε να στείλουν στα σπίτια των απόμαχων, να δουν αν ζουν ή αν πεθαίνουν. Οι ηγέτες δεν βρίσκουν λύση στον παρατεταμένο καύσωνα, στη μοναξιά και στην ανέχεια. Οι ηγέτες πραγματοποιούν χειραψίες ενώ τα άκρα των μοναχικών συνεχίζουν να ιδρώνουν, να στάζουν, να μουλιάζουν τη στιγμή που απευθύνονται στους άρχοντες – φωνάζουν, τους λένε όσα δεν αγγίζουν τα κοστούμια και τα αυτιά τους, αλλά οι εικόνες που πλημμυρίζουν τις οικίες, δεν αλλάζουν. Τα διαμερίσματα μικραίνουν, συρρικνώνονται, οι τοίχοι καίνε, τσουρουφλίζουν, οι σάρκες αποσυντίθενται και λιώνουν ώσπου το σούρουπο, την ώρα που κρύβεται ο ήλιος, μισοί άνθρωποι βγαίνουν στα μπαλκόνια, στα παράθυρα, στα πεζοδρόμια μπροστά από τα σπίτια και αρχίζουν να ανασαίνουν, στην αρχή, αργά, νωχελικά και ύστερα, με πάθος, πιστεύουν πως μόνο έτσι θα επιστρέψει ένα μέρος απ’ το σώμα τους, θυμούνται τους γονείς τους, παρατηρούν τους υπόλοιπους ανθρώπους στα παράθυρα, στα μπαλκόνια ή στον δρόμο, ανακουφίζονται.

Οι πιο θαρραλέοι διεκδικούν μια συζήτηση εωσότου να χαθεί το φως της μέρας και να έρθει η νύχτα η οποία τους απειλεί. Τότε, οι ηλικιωμένοι κλείνονται εκ νέου στις οικίες τους έχοντας ανακτήσει κάτι από τα άκρα, το σθένος ή τη μνήμη τους, έχοντας απωλέσει ποιος ξέρει τι ανεπιστρεπτί, έχοντας επιβιώσει ακόμη μια μέρα στην πόλη κι αυτό το καλοκαίρι…

Μια μέρα λιγότερη ώσπου να επιστρέψει το παιδί, ο φαρμακοποιός, η φουρνάρισσα, η φίλη.

Μια μέρα ακόμη χωρίς πόλεμο.

Μια μέρα λιγότερη ώσπου να φουντώσουν οι φωνές στα προαύλια, στους δρόμους και στα σπίτια.

Μια μέρα ακόμη χωρίς νοσοκομεία.

Οι απόμαχοι βάζουν ένα ποτήρι με νερό στο προσκεφάλι τους προσευχόμενοι να μείνει ανέπαφο το μυαλό τους και τα άκρα τους, να έρθει ένα όμορφο κορίτσι να τους δροσίσει με τις κουβέντες και τα χάδια του, ασφαλίζουν τα χέρια ανάμεσα στα πόδια τους και κλείνουν τα μάτια τους προσδοκώντας να ξυπνήσουν σε έναν πιο δροσερό κόσμο αύριο.

Η Τζούλια Γκανάσου είναι συγγραφέας. Το μυθιστόρημά της «Δευτέρα παρουσία» κυκλοφορεί από τον Καστανιώτη