Ασύγκριτος

Και με τη βούλα στο πάνθεον των κορυφαίων ελλήνων ολυμπιονικών μπήκε χθες ο Λευτέρης Πετρούνιας με το σπαθί του.

Τρίτο ολυμπιακό μετάλλιο και ήδη το μάτι του… γυαλίζει για το Λος Αντζελες.

«Μα είναι δεδομένο, πάμε για το 4ο. Απολαμβάνω πια τη γυμναστική, θα απέχω ένα χρόνο από τους αγώνες και θα μπει το πρόγραμμα για το 2028» είπε απόλυτα συνειδητοποιημένος μετά τον αγώνα του ο άρχοντας των κρίκων που είναι ένας από τους πιο σταθερούς αθλητές όλων των εποχών.

Το βασικό είναι ότι μέσα από τραυματισμούς (που ευτυχώς δεν είχε στον δρόμο προς το Παρίσι), δυσκολίες, ατυχίες, εμπόδια, ποτέ δεν έκανε πίσω. Ποτέ δεν δίστασε να κάνει το βήμα μπροστά, ακόμα και να ρισκάρει.

Μετά το Τόκιο ενώ θα μπορούσε να απολαμβάνει το (2ο) μετάλλιό του και την οικογένειά του μπήκε αμέσως για χειρουργείο για να αποκαταστήσει το πρόβλημα στον ώμο του και να βάλει μπροστά το πλάνο «Παρίσι 2024».

Στο Παλέ Ντε Μπερσί, ο κορυφαίος έλληνας γυμναστής όλων των εποχών και ο κορυφαίος αθλητής των κρίκων στην ιστορία, έγραψε ένα ακόμα χρυσό κεφάλαιο στην καριέρα του, η οποία έχει ξεπεράσει το όριο του μύθου.

Ακριβώς γιατί ο Λευτέρης Πετρούνιας δεν έχει ταβάνι, ή μάλλον πιο σωστά κάθε φορά το… τρυπάει.

Βρεθήκαμε με τον προπονητή του Δημήτρη Ράφτη στη μεικτή ζώνη και έβλεπες τη συγκίνηση στο πρόσωπό του, πιο πολύ και από την πρώτη φορά, το πρώτο μετάλλιο, την πρώτη μεγάλη επιτυχία.

«Ναι είμαι τρομερά συγκινημένος και δεν έχω λόγια ξέρεις γιατί; Διότι αυτός ο υπεραθλητής είναι παντός καιρού και στο άθλημά μας παίζει ρόλο η ανθεκτικότητα. Υπάρχει πιο δυνατός και ανθεκτικός αθλητής από τον Πετρούνια; Οχι δεν υπάρχει» μας έδωσε μόνος του την απάντηση και σίγουρα αυτός ξέρει καλύτερα τον Πετρούνια απ’ όλους.

Μα ήταν φανερό ότι πλέον τον εμπιστεύεται (όπως και ο Λευτέρης τον κόουτς) με κλειστά μάτια.

«Κάνε ό,τι έχεις να κάνεις για 60 δευτερόλεπτα και μετά μη σε ξαναδώ για ένα μήνα» του είπε γελώντας ο προπονητής του λίγο πριν τον ανεβάσει στους κρίκους. Τον άφησε να… αυτοσχεδιάσει διότι γνωρίζει πια τους αυτοματισμούς που έχει αυτός ο αθλητής θυμίζοντας ώρες ώρες ρομπότ στον συγχρονισμό και στην ακρίβεια με την οποία εκτελεί τις κινήσεις του.

Ακριβώς για αυτό – πρώτα ο Θεός – σε τέσσερα χρόνια θα τον ξανακαμαρώσουμε στο βάθρο.