Οι 4οι Ολυμπιακοί Αγώνες: Λονδίνο 1908 (Μέρος 4ο)

Melvin Sheppard

Ο Melvin W. Sheppard γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1884 στο Almonesson του New Jersey και πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1942 στο Queens της Νέας Υόρκης. Είχε ύψος 1,75 μ. και βάρος 74 κιλά. Ηταν μέλος του Irish American Athletic Club της Νέας Υόρκης. Το 1906 και το 1907 κατέρριψε τα παγκόσμια ρεκόρ στις 880 γιάρδες και στις 1.000 γιάρδες αντίστοιχα ενώ στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου το 1908 νίκησε στα 800 και στα 1.500 μέτρα. Στα 800 μ. σημείωσε χρόνο 1’52″8, αφήνοντας πολλά μέτρα πίσω τους αντιπάλους του Ιταλό Emilio Lunghi και Γερμανό Hans Braun, ενώ στα 1.500 μ. κέρδισε πολύ δύσκολα τους Βρετανούς Harold Wilson και Norman Hallons σημειώνοντας χρόνο 4’03″4.

Στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912, αν και ήταν το μεγάλο όνομα στα 800 μ., ήρθε δεύτερος με χρόνο 1’52” χάνοντας στον τερματισμό από τον 18χρονο συμπατριώτη του, μαθητή ακόμη, James Meredith, αλλά κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την ομάδα των ΗΠΑ (με τους Meredith, Lindberg, Reidpath) στα 4×400 μ., που διεξήχθησαν για πρώτη φορά, με παγκόσμια επίδοση 3’16″6 η οποία διατηρήθηκε έως το 1924. Τέλος ήταν μέλος των ομάδων 4×400 γιάρδες και 4×880 γιάρδες.

Oscar και Alfred Swahn

Από τους μεγαλύτερους αθλητές τόσο σε ηλικία όσο και σε σκοπευτική δεινότητα στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων υπήρξαν ο πατέρας Oscar και ο γιος Alfred, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στη σκοποβολή κατά κινούμενου στόχου από το 1900 έως το 1924, κατακτώντας συνολικά δεκαέξι μετάλλια ατομικά και ομαδικά, από τα οποία επτά χρυσά. Ο Oscar Swahn γεννήθηκε το 1847 και από μικρή ηλικία είχε πάθος με τη σκοποβολή και το κυνήγι. Μάλιστα έλεγε χαρακτηριστικά ότι κυνηγούσε στα σκανδιναβικά δάση και στις παγωμένες ερημιές της Λαπωνίας χτυπώντας ό,τι έβρισκε μπροστά του!

Εργαζόταν ως ταχυδρομικός υπάλληλος στη Στοκχόλμη και ήταν από το 1891 μέλος στο μεγαλύτερο σκοπευτικό σωματείο της σουηδικής πρωτεύουσας. Εμφανίστηκε στους Ολυμπιακούς για πρώτη φορά το 1900 στο Παρίσι σε ηλικία 53 ετών και κατέκτησε την πρώτη θέση στο ατομικό και στο ομαδικό στο αγώνισμα κατά κινουμένου στόχου. Το 1908 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου μαζί με τον 29χρονο γιο του Alfred και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ατομικό με 25 βαθμούς και στο ομαδικό (μαζί με τον γιο του) με 86 βαθμούς.

Η συγκομιδή χρυσών μεταλλίων για την οικογένεια Swahn συνεχίστηκε στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης, όπου ο γιος κατέκτησε αυτή τη φορά την πρώτη θέση στο ατομικό με 41 βαθμούς και στο ομαδικό με τον πατέρα του με 151. Για τις επιτυχίες τους ο βασιλιάς της Σουηδίας τούς τίμησε κατά τη διάρκεια των Αγώνων κάτω από τις επευφημίες των ενθουσιασμένων συμπατριωτών τους.

Η αθλητική σταδιοδρομία των Swahn συνεχίστηκε το 1920 στους Ολυμπιακούς της Αμβέρσας, όταν ο πατέρας ήταν 73 και ο γιος 41 ετών. Ο αειθαλής Oscar προκρίθηκε και στους Ολυμπιακούς του 1924 στο Παρίσι, παρόλο που ήταν 77 ετών, ασθένησε όμως και δεν συμμετείχε «αφήνοντας» τον γιο του να εκπροσωπήσει τα σουηδικά χρώματα. Η αθλητική παρουσία του πατέρα και του γιου Swahn αντιστοιχεί μόνο με την επιτυχία που σημείωσαν στους αρχαίους Ολυμπιακούς ο Σπαρτιάτης Οπποσθένης με έξι νίκες στην πυγμαχία και ο γιος του Ετοιμοκλής με πέντε.

Eric Lemming

Ο Ολυμπιονίκης του ακοντισμού Eric Olto Valdemar Lemming στο Λονδίνο το 1908 με 54,44 μ. στον ελεύθερο παλμό και 54,83 μ. στον ελληνορωμαϊκό, όταν το αγώνισμα διεξήχθη για πρώτη φορά, αλλά και στη Στοκχόλμη το 1912 με 60,64 μ. στον ελεύθερο παλμό. Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1880 και πέθανε στις 5 Ιουνίου 1930 στο Γκέτεμποργκ. Διατήρησε την παγκόσμια επίδοση στον ακοντισμό με 62,32 μ. έως το 1919.

Αlberto Braglia

Το πρώτο μεγάλο όνομα της γυμναστικής γεννήθηκε το 1883 στο Campogalliano. Από μικρός αναγκάστηκε να εργαστεί για να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του. Μοναδική διασκέδασή του, μετά τη σκληρή δουλειά του αρτοποιού, ήταν οι προπονήσεις στο μικρό γυμναστήριο της πόλης του, όπου διαμόρφωσε το εύπλαστο και ευέλικτο σώμα του. Η αθλητική του καριέρα ξεκίνησε στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας, όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908, ύστερα από αμφίρροπη αναμέτρηση με τον Αγγλο Tysal, κατέκτησε την πρώτη θέση στο σύνθετο ατομικό με 317 βαθμούς (έναντι 312) εντυπωσιάζοντας με τις πρωτότυπες και εντυπωσιακές ασκήσεις του.

Το ίδιο επανέλαβε στη Στοκχόλμη το 1912, όπου ο 25χρονος πλέον Ιταλός αποκλήθηκε «Αλβέρτος ο Μέγας», νικώντας με 135 βαθμούς τον Γάλλο Louis Segura. Στη συνέχεια η τυχοδιωκτική φύση του τον ώθησε να εγκαταλείψει το αρτοποιείο όπου εργαζόταν και την ερασιτεχνική γυμναστική, για να γίνει επαγγελματίας ακροβάτης σε τσίρκο και να περιοδεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες κερδίζοντας πολλά χρήματα.

Το 1928, σε ηλικία 45 ετών, ξεκίνησε πάλι τις προπονήσεις και έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς του Αμστερνταμ, χωρίς όμως επιτυχία. Το πάθος, οι ικανότητες και η πείρα του τον βοήθησαν να αναλάβει τη θέση του προπονητή της ιταλικής ομάδας για τους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες το 1932. Ως δάσκαλος ανέδειξε σειρά νέων ιταλών γυμναστών, με κορυφαίο τον Romeo Neri, ο όποιος επανέλαβε τους θριάμβους του προπονητή του.

Μετά το Λος Αντζελες ο πολυπράγμων Braglia ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις και άνοιξε εστιατόριο στην Μπολόνια αποκομίζοντας πολλά χρήματα. Η επιχείρησή του όμως καταστράφηκε από βομβαρδισμό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Ολυμπιονίκης βρέθηκε στα 62 του χρόνια πάμφτωχος.