Ρίξε κάτω τα μαλλιά σου

Στο ομώνυμο παραμύθι των αδελφών Γκριμ, η Ραπουνζέλ είναι ένα πανέμορφο κορίτσι με τα πιο χρυσαφένια και πιο μακριά μαλλιά στον κόσμο. Η μάγισσα Ντάμα Γκόθελ την κρατά φυλακισμένη σε έναν πύργο χωρίς πόρτα, χωρίς σκάλα, μόνο με ένα παράθυρο ψηλά, στην κορυφή του. Μια μέρα περνά από εκεί ένας νεαρός πρίγκιπας που την ακούει να τραγουδάει και την ερωτεύεται. Η Ραπουνζέλ ρίχνει από το παράθυρο τα μαλλιά της και ο πρίγκιπας, κάθε βράδυ, σκαρφαλώνει σε αυτά σαν σε χρυσή σκάλα και φτάνει στο δωμάτιό της. Συμβαίνουν τα αναπόφευκτα, η Ραπουνζέλ μένει έγκυος και η μάγισσα τη στέλνει στο δάσος για να γεννήσει και να μεγαλώσει ολομόναχη τον καρπό του έρωτά της. Εν τω μεταξύ, φροντίζει να τυφλωθεί ο πρίγκιπας, εκείνος όμως, μια μέρα που περιπλανιέται τυφλός στο δάσος, ακούει το τραγούδι της, βάζει τα κλάματα, από τα δάκρυα ξαναβρίσκει το φως του, την αναγνωρίζει και ζουν ευτυχισμένοι με τα δίδυμα παιδιά τους, διότι η Ραπουνζέλ, εκτός από όμορφη, είναι και καρπερή.

Δεν ξέρω γιατί η Ραπουνζέλ, με κάποιες μικρές αλλαγές στον κεντρικό μύθο, με παραπέμπει στη σημερινή Κεντροαριστερά. Αποκλεισμένη λόγω των χαμηλών ποσοστών των κομμάτων που θεωρούν ότι την αντιπροσωπεύουν – αυτή που κάποτε, επί ΠΑΣΟΚ, ήταν η πρώτη και η καλύτερη της χώρας –, ρίχνει κάθε τόσο τα μαλλιά της ώστε να ανεβεί κάποιος να τη σώσει. Και η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα η προοπτική διάσωσης της Ραπουνζέλ, συγγνώμη, της Κεντροαριστεράς, έχει κάνει αρκετούς να προσπαθήσουν να αναρριχηθούν στον «πύργο» της εξουσίας. Κάποιοι έπεσαν από τα χαμηλά, κάποιοι κατόρθωσαν να φτάσουν μέχρι τα ψηλά, όλοι όμως κατέληξαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σαβουρντισμένοι στο έδαφος. Και η Κεντροαριστερά παρέμενε στην απομόνωση.

Μόνο η ίδια η Ραπουνζέλ ωστόσο μπορούσε να σώσει τον εαυτό της κόβοντας τα μαλλιά της και χρησιμοποιώντας τα εκείνη σαν σκάλα. Το ίδιο συμβαίνει και με την Κεντροαριστερά. Το πρόσωπο που θα ηγηθεί της προσπάθειας διάσωσης, μικρή σημασία έχει αν μιλάει καλά αγγλικά, αν φοράει κάλτσες, αν είναι άντρας, γυναίκα ή ΛΟΑΤΚΙ, νυν δήμαρχος ή πρώην βυρσοδέψης. Το σημαντικό είναι η Κεντροαριστερά να εφεύρει ξανά τον εαυτό της. Να μη μένει εγκλωβισμένη στην αντιπολίτευση της διαφωνίας αλλά να έχει μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Σαφή και ενιαία. Διότι το θετικό της Κεντροαριστεράς είναι, συγχρόνως, και το μειονέκτημά της. Δεν έχει ιδεολογικό τυφλοσούρτη. Γι’ αυτό και κάθε τόσο θα πρέπει να επαναπροσδιορίζεται.

Πρόσφατα γκάλοπ ανέδειξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον σημαντικότερο πολιτικό της Μεταπολίτευσης. Και ένας λόγος, έστω και όχι σαφώς καταγεγραμμένος, είναι ότι ανέδειξε αυτή την ιδεολογία που αντιπροσώπευε και τότε όπως και τώρα το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων. Θυμάμαι ωστόσο ότι δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη «Κεντροαριστερά». Ως σπουδαίος πολιτικός που ήταν, απέφευγε τις περιοριστικές τοπογραφίες. Πανελλήνιο και Σοσιαλιστικό ήταν το Κίνημα, όχι κεντροαριστερό. Πώς γυρίσαμε σε αυτήν τη φλου Κεντροαριστερά; Ας κόψει λοιπόν η «Ραπουνζέλ» του πολιτικού χώρου τα μαλλιά της, ας διατυπώσει μια κυβερνητική πρόταση και, από εκεί και πέρα, αρχηγός θα αναδειχθεί αυτός που θα την εκφράσει με τον πιο σαφή τρόπο. Γνώμη μου.