Ο κύκλος που δεν πρέπει να κλείσει

Οι αυριανές δημοτικές εκλογές στη Χειμάρρα αποτελούν το τραγικό επιστέγασμα ενός πολιτικού και δικαστικού πραξικοπήματος της αλβανικής κυβέρνησης εις βάρος όχι μόνον του εκλεγμένου δημάρχου της πόλης Φρέντι Μπελέρη, αλλά εξίσου και της ελληνικής μειονότητας. Γιατί ανεξάρτητα ακόμα και από το αποτέλεσμά τους, είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που τοποθετεί την Αλβανία πολύ μακριά από κάθε τι σχετικό με δημοκρατία του 21ου αιώνα, πολλώ μάλλον ευρωπαϊκή. Είναι η κλοπή μιας εκλογής με ομολογημένους ψευδομάρτυρες και με μια δίκη παρωδία εις βάρος μιας εθνικής μειονότητας που έχει υποστεί τα πάνδεινα από ένα φασιστικού τύπου καθεστώς. Και που όλα αυτά, πέραν των όσων ενδέχεται επιπλέον να συμβούν αύριο, η Ελλάδα δεν δικαιούται ούτε να ξεχάσει, ούτε να αφήσει απλώς στη μοίρα τους, ειδικά σε μία στιγμή σαν αυτή, όταν η Αλβανία, μαζί με τα Σκόπια, επιχειρούν να γίνουν μέλη και της ΕΕ. Αυτός είναι ένας κύκλος που δεν πρέπει να κλείσει και η Ελλάδα είναι πλέον υποχρεωμένη να φροντίσει γι’ αυτό.

Το γεγονός ότι ήδη το αλβανικό καθεστώς έχει καταφέρει πλέον να μεταφέρει περίπου ολοκληρωτικά τη συζήτηση από το πιο πάνω ζήτημα αποκλειστικά στις αυριανές εκλογές συνιστά δυστυχώς μία νίκη του, η οποία και συνοδεύεται από τη νέα προσπάθειά του να ελέγξει τη νέα εκλογή μέσα από διχαστική παρέμβαση, από εκφοβισμό και πιθανότατα άλλα μέσα που μένει να φανούν την ημέρα της κάλπης.

Παρά το γεγονός ότι το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα είναι ασφαλώς καθοριστικής σημασίας, αυτό δεν μπορεί με κανένα τρόπο να σημαίνει ότι το κεφάλαιο «εκλογή Μπελέρη» έχει κλείσει, τουλάχιστον για την Ελλάδα, όπως το επιθυμούν τα Τίρανα και ο Ράμα. Ιδίως όχι από την ώρα που η ΕΕ επιθυμεί διακαώς την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων – εξπρές τόσο για την Αλβανία όσο και για τα Σκόπια σε μορφή «πακέτου», με τη Γερμανία να έχει δώσει ήδη από πέρυσι τα Χριστούγεννα τον τόνο διά στόματος Σολτς: «πρέπει να δούμε τη μεγάλη εικόνα» ήταν η τοποθέτηση του σοσιαλδημοκράτη (!) καγκελάριου σχετικά με το ζήτημα, ενώ, λίγο καιρό αργότερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φρόντισε να πάρει επισήμως απόλυτα ουδέτερη και αδιάφορη στάση επί του ζητήματος.

Αν και ο Μητσοτάκης υπήρξε κύριος και μαχητικός υπερασπιστής της επανεκλογής της γερμανίδας επιτρόπου ως επικεφαλής του ύπατου οργάνου της ΕΕ, δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να φρόντισε να διαπραγματευτεί την αλλαγή της στάσης της έναντι της ενταξιακής πορείας των δύο χωρών σε περίπτωση επανεκλογής της.

Ολα αυτά έχουν πολλαπλή σημασία: πρώτον, δείχνουν καθαρά στον Ράμα, όπως και στους Σκοπιανούς που έχουν κυριολεκτικά… ξεσαλώσει ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών, ότι δεν έχουν να φοβούνται τίποτα από ελληνικής πλευράς: μπορούν να υπολογίζουν ότι η Ελλάδα θα λειτουργήσει και πάλι ως ένα είδος «άμαχου πληθυσμού» και εκείνοι θα πετύχουν τους στόχους τους χωρίς να θυσιάσουν τα εντελώς απαράδεκτα – και όχι μόνον με ελληνικούς αλλά και με ευρωπαϊκούς όρους – μέσα που χρησιμοποιούν.

Δεύτερον, εγγυώνται ότι ο Ράμα ανά πάσα στιγμή, ήδη από αύριο, μπορεί να προκαλέσει και νέα ζητήματα στη Χειμάρρα αλλά και στην ομογένεια συνολικά χωρίς να ανησυχεί για το αν θα λάβει απάντηση: όταν μια τέτοια δίκη και τα αποτελέσματά της καταστούν αποδεκτά, όλα είναι πλέον ανοικτά. Αλλωστε, δεν είναι τα μόνα: η προσπάθειά του να προχωρήσει σε μία αδιανόητη «απογραφή» πριν από λίγο καιρό, δεν είχε άλλο νόημα παρά τον εξανδραποδισμό της ελληνικής ομογένειας και την ωμή κλοπή της περιουσίας της, η οποία και αποτελεί επίσης κύριο στόχο του αλβανού πρωθυπουργού, ο οποίος έχει, μέχρι στιγμής, αποδειχθεί στυγνός και δεινός εκβιαστής μιας Ελλάδας που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε καν αυτόν.