Η διοργάνωση των 3ων Ολυμπιακών Αγώνων (Μέρος 3ο)

James Lightbody

Ο James Davies Lightbody γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1882 στο Pittsburgh της Πενσιλβάνια και πέθανε στις 2 Μαρτίου του 1953 στο Charleslon της Νότιας Καρολίνας. Ηταν φοιτητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο και μέλος του Chicago Athletic Association. Στους Ολυμπιακούς του Saint Louis κατέκτησε 4 μετάλλια από τα οποία τα 3 χρυσά στα 800 και 1.500 μ. (με παγκόσμιο ρεκόρ 4’5»4), κάνοντας εκπληκτικό φίνις στα τελευταία μέτρα και στα 2.500 μ. στιπλ, μολονότι αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη ζωή του, ενώ κέρδισε και ένα αργυρό με την ομάδα των ΗΠΑ στον ανώμαλο δρόμο των 4 μιλίων. Ελαβε μέρος και στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας κερδίζοντας 2 ακόμη μετάλλια, ένα χρυσό στα 1.500 και ένα αργυρό στα 800 μ. πίσω από τον συμπατριώτη του Ρaul Pilgrim.

Archie Hahn

Ο πρώτος σύγχρονος σπρίντερ του 20ού αιώνα Charles Archibald Ηahn γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1880 στο Dodgeville του Wisconsin και πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1955 στο Charlottesville της Βιρτζίνια. Ο φοιτητής της Νομικής του Πανεπιστημίου του Michigan κατέκτησε 3 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς του Saint Louis στα 60 μ., αγώνισμα που δεν διεξήχθη ξανά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, με χρόνο 7”, καθώς και στα 100 με 11” και στα 200 μ. με 21”6, επίδοση που επανέλαβε μόλις το 1924 στο Παρίσι ο συμπατριώτης του Jackson Scholtz. Ο μεγάλος σπρίντερ έλαβε μέρος και στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στα 100 μ. Ο επονομαζόμενος «μετεωρίτης του Milwaukee» εξαιτίας της ταχύτητάς του και «νάνος του Michigan» εξαιτίας του μικρού αναστήματός του (μόλις 1,67 μ.) εντυπωσίαζε με τις εκρηκτικές εκκινήσεις του. Μετά το 1906 έγινε επαγγελματίας και συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι τα 38 του χρόνια. Αργότερα έγινε προπονητής στίβου και ποδοσφαίρου στο Πανεπιστήμιο της Virginia. Το 1923 εξέδωσε το βιβλίο «Ηοw to Sprint» με οδηγίες και συμβουλές για τους αγώνες ταχύτητας, το οποίο θεωρείται κλασικό στο είδος του.

Νικόλαος Γεωργαντάς

Ο Νικόλαος Γεωργαντάς υπήρξε ο μεγάλος διάδοχος του Βερσή και του Παρασκευόπουλου και ο μόνος αξιόλογος ευρωπαίος ρίπτης που μπορούσε να συναγωνιστεί τους σπουδαίους Αμερικανούς Sheridan, Rose και Flanagan στις αρχές του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε το 1878 στο Στενό της Αρκαδίας και μετά τις σπουδές του διορίστηκε δάσκαλος στον Βόλο. Κατά την παραμονή του στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας έδειξε το ταλέντο και τις δυνατότητές του, γράφτηκε στον ιστορικό Γ.Σ. Βόλου και το 1901 πρώτευσε στους Πανελλήνιους Αγώνες και στις τρεις ρίψεις, δηλαδή στη σφαιροβολία, στη δισκοβολία και στη λιθοβολία. Στη συνέχεια πήγε στην Αθήνα, εργάστηκε ως υπάλληλος σε εταιρεία και γράφτηκε στον ΠΓΣ, με τα χρώματα του οποίου κατόρθωσε να φτάσει στην παγκόσμια αναγνώριση.

Το 1902, στα «Β’ Σωτήρεια» κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία με 38,30 μέτρα. Μάλιστα στα πεπραγμένα του ΠΓΣ του έτους αυτού γράφεται χαρακτηριστικά «…είναι γνήσιος απόγονος του δισκοβόλου, ον εξιδανίκευσεν η σμίλη του Μύρωνος…» (Λεύκωμα Πανελλήνιος Γ.Σ. 1891-1991). Ωστόσο η αναγνώριση για τον μεγάλο αθλητή ήρθε το 1904, όταν ταξίδεψε μαζί με τον συναθλητή του της άρσης βαρών Περικλή Κακούση στο μακρινό Saint Louis, για να λάβει μέρος στους 3ους Ολυμπιακούς. Στην αμερικανική πόλη, συναγωνιζόμενος την τριάδα των μεγάλων αμερικανών ριπτών Sheridan, Rose και Flanagan, κατέκτησε την τρίτη θέση στη δισκοβολία με 37,68 μ. πίσω από τον Sheridan και τον Rose (1ος και 2ος με 39,28 μ. και 39,20 μ. αντίστοιχα), αλλά νίκησε τον περίφημο Flanagan, ολυμπιονίκη της σφυροβολίας. Η τιμητική αυτή θέση δεν ικανοποίησε, ωστόσο, τους έλληνες μετανάστες που παρακολουθούσαν τον αγώνα, αφού έβλεπαν τον συμπατριώτη τους να ρίχνει στην προθέρμανση περισσότερο από 40 μέτρα! Το φράγμα των 40 μ. της σημαντικής αυτής επίδοσης για εκείνη την εποχή, ο Γεωργαντάς το ξεπέρασε το 1905, όταν έριξε 40,29 μ. χάρη στη συστηματική προπόνηση και τις ικανότητές του, ενώ και στη σφαιροβολία ξεπέρασε κατά πολύ το ρεκόρ του Γούσκου με 12,88 μ. το 1907. Ο Γεωργαντάς συνέχισε τις επιτυχίες του και στη Μεσολυμπιάδα του 1906, κατακτώντας την πρώτη θέση στη λιθοβολία και τη δεύτερη στους δυο παλμούς της δισκοβολίας (ελεύθερο και ελληνικό).

Ωστόσο τα γεγονότα που ακολούθησαν στο αγώνισμα του δίσκου (κατά τον Π. Μανιτάκη, στο βιβλίο του «100 Χρόνια Νεοελληνικού Αθλητισμού 1830-1930») έφεραν σύννεφα στις σχέσεις του μεγάλου ρίπτη με την Επιτροπή των Αγώνων. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον κανονισμό στην ελληνική δισκοβολία οι ρίπτες έπρεπε να ρίχνουν με τα δύο χέρια, όμως o Sheridan έρριψε ανορθόδοξα με το ένα χέρι αλλά παρά την εισήγηση του προέδρου της πρίγκιπα Γεωργίου, η Επιτροπή θεώρησε έγκυρη τη βολή. Το ίδιο έγινε και με τον Φινλανδό V. Jervinen, που αγωνιζόταν με τα ρωσικά χρώματα (το Δουκάτο της Φινλανδίας βρισκόταν την εποχή εκείνη υπό ρωσική κατοχή) και με βολή 35,17 μ. κατέκτησε την πρώτη θέση.

Οι διαμαρτυρίες των ελλήνων αθλητών ήταν έντονες. Ο Γεωργαντάς ζήτησε να ρίξει 7η βολή μετά το τέλος του αγωνίσματος με τον παλμό που χρησιμοποιούσαν ο Αμερικανός και ο Φινλανδός. Ο δίσκος έπεσε κοντά στα 37 μ. αλλά η βολή αυτή δεν αναγνωρίστηκε. Στη διάρκεια της απονομής των μεταλλίων ο Γεωργαντάς διαμαρτυρόμενος δεν πήγε στο βάθρο των νικητών, γεγονός που έκανε τον βασιλιά Γεώργιο να τον επιπλήξει αυστηρά. Οι συνέπειες της στάσης αυτής του έλληνα πρωταθλητή δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς στη συνέχεια ο επιθεωρητής Εκπαίδευσης κάλεσε σε απολογία τον δάσκαλο Γεωργαντά, ο οποίος σε στιγμή ευθιξίας υπέβαλε την παραίτησή του. Ετσι τελείωσε άδοξα η καριέρα του μεγάλου ρίπτη. Υστερα από χρόνια (το 1921 κατά τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια του Αθλητισμού) εγκαταστάθηκε μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μεγάλη ηλικία πια επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου πέθανε το 1958 σε ηλικία 80 χρόνων.