Γέλιο και κλάματα

^«Second hand embarrassment». Είναι εκείνο το είδος ντροπής που νιώθει κάποιος εξαιτίας μιας πράξης ενός άλλου. Οταν δηλαδή αισθάνεσαι άσχημα για κάτι που συμβαίνει μπροστά σου, ακόμα κι αν δεν συμμετέχεις ή δεν το προκαλείς. Οταν νιώθεις αμηχανία από κάτι που είναι τόσο άκομψο, τόσο προσβλητικό, τόσο αισχρό, που τελικά αισθάνεσαι ντροπή για λογαριασμό του άλλου. Κάπως έτσι φαίνεται ότι ένιωσε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αθηνά Λινού τη στιγμή που ο Παύλος Πολάκης επέπληττε απαξιωτικά τη συνεργάτιδα του Αδωνη Γεωργιάδη: «Μη στρίβετε τη μούρη σας, κυρία μου. Σε σας το λέω, έχετε ένα μόνιμο, όχι χαμόγελο, ένα στρίψιμο του στόματος εν είδει απαξίας. Είναι εκνευριστικό. Εχετε μια κυρία συνεργάτη του υπουργού που έχει ένα μόνιμο στριφογύρισμα προσώπου απαξίας. Είναι εκνευριστικό να το βλέπω». Την κυρία, που κοιτούσε αποσβολωμένη, υπερασπίστηκαν άλλοι βουλευτές που ήταν παρόντες – μάταια ο Δημήτρης Βαρτζόπουλος του εξηγούσε ότι η γυναίκα δεν φταίει, «έχει πρόβλημα υγείας», προσπαθώντας να προστατέψει ακόμα και τον ίδιο από το αναίτιο ξέσπασμα λεκτικής βίας απέναντι σε μια γυναίκα. Λίγα λεπτά αργότερα τον λόγο παίρνει η κυρία Λινού νιώθοντας αυτό το παράξενο αίσθημα της ετεροντροπής: «Θέλω να ζητήσω προσωπικά συγγνώμη από τη συνάδελφο που υπέστη αυτή τη μορφή βίας και νομίζω ότι δεν μπορούμε να επιτρέπουμε τέτοια συμπεριφορά, δεν έχει σημασία από ποιον προέρχεται, σε καμία γυναίκα και κανέναν άνθρωπο».

Βάζει τα κλάματα, το ίδιο και η γυναίκα που έγινε αποδέκτης του αναίτιου τραμπουκισμού. Δεν ήταν η πρώτη φορά για τον Παύλο Πολάκη, αλλά αποδείχθηκε η τελευταία του ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Στέφανος Κασσελάκης έκανε αυτό που δεν τόλμησε ο Αλέξης Τσίπρας, να διαγράψει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος τον βουλευτή Χανίων. Λίγες μέρες πριν φώναζε στη Μαρία Συρεγγέλα «βούλωσέ το, βρες κάποια δουλειά να κάνεις», εκπέμποντας όχι μόνο βία, αλλά και όλους τους αγαπημένους όρους των συντρόφων του κ. Πολάκη. Σεξισμό, mansplaining, έλλειψη πολιτικής ορθότητας. Ομως η νέα επίθεση του βουλευτή επεδείκνυε και κάτι χειρότερο. Ελλειψη στοιχειώδους σεβασμού και ενσυναίσθησης.

Και σε αυτή την περίπτωση βέβαια οι συνήθεις δικαιωματιστές, οι υμνητές της πολιτικής ορθότητας και οι αυτοδιαφημιζόμενοι ευαίσθητοι δεν βρήκαν ούτε λέξη να αρθρώσουν για μια γυναίκα που λοιδορήθηκε στον χώρο εργασίας της από έναν βουλευτή. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν γέλασε τη στιγμή που η γυναίκα δάκρυσε, όπως είχε κάνει χρόνια πριν όταν κάποιος άλλος δάκρυζε στο βήμα της Βουλής. «Υπηρέτησα τη Δικαιοσύνη επί 40 χρόνια και κατηγορούμαι για δωροδοκία επειδή κλήθηκα να βοηθήσω τη χώρα μου ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, περίμενα λίγο σεβασμό». Η φωνή του Παναγιώτη Πικραμένου σπάει. Στη δύση μιας ανεπίληπτης επαγγελματικής διαδρομής έβλεπε να θίγεται η ηθική του ακεραιότητα από κάποιους μάρτυρες με κουκούλες, που χρόνια μετά θα μαθαίναμε ότι εισέπραξαν πολλά εκατομμύρια ευρώ. Ενώ βγάζει το μαντίλι του να σκουπίσει τα δάκρυά του, στα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ αντηχεί το γέλιο του Παύλου Πολάκη. Ακολούθησαν πολλά επεισόδια, μεταμεσονύκτιες στοχοποιήσεις πολιτικών αντιπάλων με υβριστικούς χαρακτηρισμούς, προγραφές δημοσιογράφων, δικαστικών, τραπεζιτών, αήθεις επιθέσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε αυτή τη διαδρομή συμπυκνώθηκαν όλα τα χαρακτηριστικά των ταραγμένων χρόνων της κρίσης. Τοξικότητα, διχαστική ρητορική, εμφυλιοπολεμικό κλίμα, δολοφονίες χαρακτήρα, προσωπικές επιθέσεις, προσπάθεια ηθικής απονομιμοποίησης όσων ασκούν κριτική και ηθικής εξόντωσης του πολιτικού αντιπάλου που αντιμετωπίζεται ως εχθρός. Η εχθροπάθεια εργαλειοποιήθηκε, αποτέλεσε όχημα ανόδου προς την εξουσία.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δεν υπήρξε η τόλμη από έναν αρχηγό να κάνει αυτό που έκανε τώρα ο Στέφανος Κασσελάκης. Αλλά ότι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, το κόμμα ανεχόταν, αν όχι απολάμβανε, το γέλιο του Παύλου Πολάκη.