Ντυσίματα

Θυμάμαι ότι η μαμά μου και η γιαγιά μου, την επόμενη ενός σουαρέ, μίας χοροεσπερίδας ή, τέλος πάντων, μιας κοινωνικής ή οικογενειακής γιορτής για δύο πράγματα συζητούσαν (αναμεταξύ τους ή η κάθε μία με τις φίλες της). Για το «τι τους είχαν», δηλαδή τι φαγητά είχαν σερβιριστεί, και το τι φορούσαν οι κυρίες. Εχω την εντύπωση ότι το βάρος της κουβέντας έπεφτε κυρίως στο μενού, μιλάμε άλλωστε για τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, τότε που «νέες μαγειρικές» με διεθνείς επιρροές άλλαζαν τον χάρτη της ελληνικής γαστρονομίας. Για τα ρούχα ήταν πιο περιορισμένες και εξαντλούνταν κυρίως σε ποιότητες υλικών («Εμένα η δαντέλα της Πετροπουλέα χειροποίητη μου φάνηκε». «Α, μην το συζητάς, της μηχανής εκατό τοις εκατό»).

Περισσότερα από πενήντα χρόνια μετά, πιο πολλά δηλαδή και από την ηλικία της Δημοκρατίας μας, πάλι για τα ίδια μιλάμε. Κυρίως όμως για ρούχα. Ακόμη και όταν δεν πρόκειται για οικογενειακό σουαρέ αλλά για την καθιερωμένη «εθνική μας δεξίωση» στο Προεδρικό Μέγαρο. Οπως και για ρούχα μιλάμε στην προσέλευση των μελών κάθε νέας Βουλής (από τότε που καθιερώθηκε μάλιστα το κόκκινο χαλί, έχουμε φθάσει τη ρουχοπαρουσίαση σε επίπεδο ΜΕΤ Gala) αλλά και στις ορκωμοσίες νέων υπουργών.

Θα πει κάποιος ότι φυσικό είναι να συμβαίνει αυτό στην εποχή της εικόνας που ζούμε και δεν εννοώ μόνο τούτα τα χρόνια. Πάντα οι άνθρωποι έδειχναν ένα κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον για τα ρούχα των άλλων αλλά από τότε που «πλουτήναμε» και ανακαλύψαμε τις μεγάλες φίρμες του εξωτερικού, από τότε που πήραν τα μυαλά μας αέρα και νομίζαμε ότι μόλις φύγαμε από τα γυρίσματα του «Sex and the city» επειδή μας «χτύπησε» στο κότσι η γόβα της Κάρι Μπράντσο, καθιερώθηκε και αυτό που μέχρι πριν από καμιά δεκαριά χρόνια ονομάζαμε fashion police. Κάθε γκλόσι έντυπο, στα χρόνια του μεγάλου πάρτι, έπρεπε οπωσδήποτε να έχει και αναφορές και σχόλια για τα ντυσίματα (outfit το λέγαμε τότε στα μοντέρνα) γνωστών και αγνώστων κυριών. Τι φόρεσε η μία, τι διάλεξε η άλλη, ποια το έβαλε σωστά, ποια το έβαλε λάθος και, γενικώς, «πέταξα τα σκεπάσματα και φόρεσα ό,τι βρήκα και μεσ’ στη νύχτα με βροχή τρεις παρά δέκα βγήκα».

Για εκείνη την εποχή του «όπα, είπα, λέω» πλάκα είχε αυτό και κάποια από τα σχόλια και έξυπνα ήταν και to the point (όπως λέμε και στα Ψαριανά Ερμούπολης Σύρου). Από τότε όμως άλλαξαν πολλά. Νέοι όροι και νέοι «κόφτες» μπήκαν στη ζωή μας. Σε κάποιες περιπτώσεις με όλη την υπερβολή και την αλαζονεία του καινούργιου αλλά όπως και να ‘χει είμαστε πλέον πιο προσεκτικοί όσον αφορά την κριτική σε άλλους, ειδικά όσον αφορά στις προσωπικές τους επιλογές. Και το ρούχο είναι μια εντελώς προσωπική επιλογή που δεν μπορεί να βλάψει κανέναν ούτε καν αυτό που το φοράει. Στην εποχή που μπορούμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προς το φύλο μας, η κακεντρεχής κριτική για το τι φοράει μια γυναίκα μοιάζει τόσο πασέ όσο και οι τεράστιες βάτες στα σακάκια της Αλέξις Κάρινγκτον.

Στους κήπους του Προεδρικού

Στην προχθεσινή δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο, τα ρούχα των κυριών έπαιξαν σε πρώτο πλάνο. Και μου κάνει εντύπωση ότι ενώ είδα και ξαναείδα διάφορα ρούχα, δεν πέρασε από τα μάτια μου ούτε μια φωτογραφία της Χαρίτας Μάντολες (εκτός από μία στα χθεσινά «ΝΕΑ»). Της γυναίκας που, όπως και πολλές άλλες συμπατριώτισσές της, «πλήρωσε» με τον αφανισμό των δικών της ανθρώπων την αποκατάσταση της δικής μας δημοκρατίας και, από τότε, έκανε «ρούχο» της τον πόνο μας.

Οσο για την επίθεση της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ στην παρουσιάστρια ειδήσεων του Mega και συνάδελφο στα «ΝΕΑ» Κατερίνα Παναγοπούλου θυμίζει δεκάρικο παλιού γυμνασιάρχη. Διότι προβάλει την επιλογή του ρούχου στα ηθικά επαγγελματικά χαρακτηριστικά της δημοσιογράφου, κάτι για το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει πάρει θέση η ΕΣΗΕΑ. Σαν αυτούς που έλεγαν ότι οι γυναίκες που φοράνε μίνι είναι «ελαφρών ηθών». Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, η ηθική «προβολή» του ρούχου γίνεται και με ψευδή στοιχεία. Διότι η Μαρέβα Μητσοτάκη δεν σχεδίαζε ποτέ για τη συγκεκριμένη εταιρεία ρούχων από την οποία έχει αποχωρήσει πριν από τέσσερα χρόνια.