Ο δεκάλογος της Μεταπολίτευσης

Πενήντα χρόνια Μεταπολίτευσης, και ενώ ρέουν για τον εορτασμό της τα αναψυκτικά στο κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, τα «σημαντικά» πράγματι επιτεύγματά της συνοψίζονται σήμερα εκ του αποτελέσματός τους στα εξής:

n Πωλούνται νερά, βουνά, δάση, λαγκάδια, παραλίες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι μάνες και οι πατεράδες μας. Για να «ανασυνταχθεί η χώρα πάση θυσία» όπως καταλαβαίνετε.

n Το Κυπριακό βρίσκεται όπως διαμορφώθηκε με τη βία το 1974.

n Βγαίνουν στο σφυρί παραγωγικές μονάδες, π.χ. ηλεκτροπαραγωγής, η ΛΑΡΚΟ κ.λπ. ενώ παραχωρούνται σε ιδιώτες οι υπόλοιπες!

n Η κυβέρνηση επιχορηγεί με εκατομμύρια ευρώ ιδιώτες για θέσεις εργασίας και για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και πατίνια.

n Η παιδεία δεν αναπτύσσει δημιουργικότητα, ούτε σκέψη, ούτε κοινωνικοποίηση. Πληρώνουμε 30 εκατομμύρια ευρώ για την… πανεπιστημιακή αστυνομία ενώ λείπουν στα σχολεία καθηγητές κάθε χρόνο μέχρι τον Φλεβάρη, και φυσικά περιμένουμε να έρθουν τα καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια του κόσμου με… 60.000 δίδακτρα για τη νεολαία μας!

Το κέντρο της Αθήνας «αναβαθμίστηκε» με κιτς μεταλλικά παγκάκια των 50 βαθμών θερμοκρασίας το καλοκαίρι.

n Η «επιτυχία» των Μνημονίων περνά μέσα από τον εξευτελισμό των μισθολογικών και εργασιακών συνθηκών, σε επίπεδα ισοδύναμα της Ρουμανίας.

n Με θράσος περισσό οι «υπουργοί» μάς λένε διαχρονικά ότι το κράτος δεν μπορεί να δαπανά τόσα δισ. για το συνταξιοδοτικό. Μπορούν να μας πουν όμως πότε, πώς και γιατί το κράτος λεηλάτησε τις δικές μας πολλαπλάσιες εισφορές, καθιστώντας τον εαυτό του κοινό κλέφτη;

n Η «Αριστερά» παραπαίει γιατί δίνει μάχη στο γήπεδο που η αστική τάξη έχει επιλέξει, αλλά και όταν παίζει στο δικό της κατεβάζει «άμπαλους» παίκτες.

n Η οικονομική μας επιβίωση φαίνεται να εξαρτάται από νέου τύπου πολιτικό σύστημα με αποδοτικό καπιταλισμό αλλά χωρίς δημοκρατία, χωρίς εγγυημένη προσωπική και πολιτική ελευθερία.

Να τα εκατοστίσει λοιπόν! Με την ελπίδα ότι τα διάφορα κινήματα διαμαρτυρίας, ακόμα και πολιτικά κόμματα που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη της φιλελεύθερης δημοκρατίας «τέλος της Ιστορίας» ή ο «ολοκληρωτικός καπιταλισμός») θα καταστούν ικανά να επαναφέρουν την πραγματική δημοκρατία, οριζόντια δημοκρατία με συμμετοχικό προϋπολογισμό, εργατικά συμβούλια κ.λπ. καθώς και ένα κοινωνικό κράτος που θα μεριμνά για τις στοιχειώδεις ανάγκες των ανθρώπων διά μέσου της δημόσιας υγείας, της δωρεάν παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης κ.λπ αντί να τους εκμεταλλεύεται και μετά να τους αφήνει πίσω, λεηλατώντας μάλιστα όσα τους ανήκουν.

Ο Νίκος Μαρκάτος είναι πρώην πρύτανης και ομότιμος καθηγητής στο ΕΜΠ