Η μερική έρευνα φέρνει τα χειρότερα αποτελέσματα

Εριξα μια ματιά να δω τι γράφτηκε δεξιά κι αριστερά και τι ειπώθηκε από κυβερνητικούς και άλλους εκπροσώπους για τα επεισόδια που έγιναν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας πριν απ’ το πρώτο φιλικό ματς του ΠΑΟ στην Ελλάδα. Ομολογώ ότι διέκρινα πολλή αμηχανία. Αλλά και έλλειψη διάθεσης να πούμε καλοκαιριάτικα μια αλήθεια: ότι όλα τα κυβερνητικά σχέδια για την αντιμετώπιση της βίας αφορούν τα γήπεδα (ηλεκτρονικά εισιτήρια, κάμερες, τιμωρίες ομάδων κ.λπ.) ενώ το μεγάλο πρόβλημα είναι έξω από αυτά.

Συλλήψεις

Το ζήτημα δεν είναι αν στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε 74 συλλήψεις, που, αν μη τι άλλο, δείχνουν μια ταχύτατη αστυνομική επέμβαση. Ούτε ότι αυτή τη φορά τα επεισόδια έγιναν μεταξύ των οπαδών της ίδιας ομάδας – για τους γνωρίζοντες ούτε αυτό δεν είναι παράξενο. Το παράξενο, αν κάτι τέτοιο υπάρχει, είναι ότι τα «παιδιά» αποφάσισαν με όπλα και μαχαίρια να λύσουν τις όποιες διαφορές τους στο κέντρο της Αθήνας και πεντακόσια μέτρα από τη ΓΑΔΑ. Το οποίο δείχνει πως δεν ένιωθαν πως έχουν κάτι να φοβηθούν, παρά τα πολλά που ακούστηκαν από τους κυβερνητικούς μας εκπροσώπους και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό τους προηγούμενους μήνες. Γιατί; Γιατί με τον τρόπο που έγινε η προηγούμενη επιχείρηση των διωκτικών αρχών το μήνυμα που πέρασε είναι ότι το πρόβλημα είναι οι οπαδοί του Ολυμπιακού και άλλο πρόβλημα δεν υπάρχει.

Χειρότερη

Η μερική ενασχόληση με τον κόσμο των χουλιγκάνων είναι χειρότερη και από τη μη ενασχόληση. Δυστυχώς οι διωκτικές αρχές στην Ελλάδα (συνήθως υπακούοντας στα θέλω υπουργών και άλλων αρμοδίων) δρουν πάντα έτσι: στοχοποιούν κάποιους και με αυτούς ασχολούνται αποκλειστικά. Εγινε στην περίπτωση των οπαδών του ΠΑΟΚ μετά τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού: τότε έγινε ένα πλήθος από έρευνες (χωρίς μεγάλη ένταση πάντως…) στους συνδέσμους του ΠΑΟΚ. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ ήταν οι σατανάδες και όλοι οι άλλοι οι άγγελοι. Η πρακτική επαναλήφθηκε τον περασμένο χειμώνα όταν στόχος έγιναν οι οπαδοί του Ολυμπιακού αποκλειστικά μετά τον θάνατο του άτυχου αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη έξω από το κλειστό του Ρέντη. Είχαμε τότε συλλήψεις, διώξεις και κατηγορίες περί σύστασης εγκληματικών οργανώσεων, που έδωσαν σε όλους τους υπόλοιπους οπαδούς το δικαίωμα να πιστεύουν πως ζούμε ένα πόλεμο της Αστυνομίας με τους οπαδούς του Ολυμπιακού και οι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα.

Συμπλοκές

Πριν απ’ τους πυροβολισμούς στη Λεωφόρο είχαμε πριν από λίγες μέρες συμπλοκές οπαδών του ΠΑΟ και της ΑΕΚ. Τίποτα δεν είναι παράξενο. Τα «παιδιά» αισθάνονται πως δεν έχουν να φοβηθούν κάτι αφού ουδείς ασχολείται σοβαρά μαζί τους: κι έχουν δίκιο. Η μερικότητα της έρευνας φέρνει πάντα το ελάχιστο αποτέλεσμα. Κι επειδή ό,τι σπέρνεις θερίζεις το βρίσκεις μπροστά σου. Για την ακρίβεια το βρίσκεις περίπου πεντακόσια μέτρα πιο κάτω από τη ΓΑΔΑ.

Κίνητρο

Την περασμένη Κυριακή, χαράματα Δευτέρας για την ακρίβεια, είχαμε στο Μαϊάμι των ΗΠΑ και τον τελικό του Κόπα Αμέρικα ανάμεσα στην Αργεντινή και στην Κολομβία. Η Κολομβία είχε να διεκδικήσει το τρόπαιο από το 2011 όταν και το κατέκτησε για τελευταία φορά. Το κίνητρό της δεν ήταν μικρό. Η Αργεντινή όμως είχε να υπερασπιστεί και τον τίτλο της πρωταθλήτριας κόσμου που κέρδισε στο Κατάρ και τον τίτλο της πρωταθλήτριας Λατινικής Αμερικής που κέρδισε τρία χρόνια πριν στο Μαρακανά του Ρίο ντε Τζανέιρο. Με μεγαλύτερο κίνητρο κέρδισε και τον τελικό με 1-0 με γκολ του Λαουτάρο Μαρτίνες στην παράταση. Και ουσιαστικά χωρίς τον Λίο Μέσι.

Τίτλοι

Ο Μέσι έφτασε τους 45 τίτλους στην καριέρα του (με συλλόγους και εθνικές ομάδες) κι αυτό είναι εντυπωσιακό και απλησίαστο ρεκόρ. Αλλά στον θρίαμβο της Αργεντινής στο Κόπα Αμέρικα είχε μικρή συνεισφορά. Τραυματίστηκε στη φάση των ομίλων κι έχασε κάποια ματς. Γύρισε σε χρόνο ρεκόρ αλλά στον τελικό πάλι τραυματίστηκε και μάλιστα μόνος του – κάνοντας ένα από τα λίγα σπριντ. Βγήκε από το γήπεδο καταχειροκροτούμενος στο 65′ σαν ήρωας πολέμου κουτσαίνοντας. Και ήταν η αντικατάστασή του που έδωσε τη νίκη στην ομάδα του: ο Νίκο Γκονζάλεζ που μπήκε στο γήπεδο και ο Λαουτάρο Μαρτίνες που βρέθηκε να παίζει στη θέση του αποδείχτηκαν πιο χρήσιμοι.

Δυσκολίες

Στο αμερικάνικο αυτό τουρνουά ο Μέσι φάνηκε να έχει ανάλογες δυσκολίες με αυτές που είχε ο Κριστιάνο Ρονάλντο στο Euro της Γερμανίας. Οπως ο Ρονάλντο έτσι και ο Μέσι δυσκολεύτηκε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες συμπαικτών, προπονητών, παραγόντων, οπαδών κ.λπ. Στο Κόπα Αμέρικα φάνηκε αυτή που ήταν η μεγάλη αδυναμία του και στην Παρί και που τον οδήγησε να φύγει από την Ευρώπη και να πάει στο MLS: παρά τη θέλησή του δεν μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Κι ο Μέσι όταν δεν κάνει αυτό το κάτι παραπάνω δεν είναι ο Μέσι.

Υπαρξιακό

Και ο Μέσι (όπως και ο Ρονάλντο) μοιάζει εγκλωβισμένος σε ένα πρόβλημα αυτή τη στιγμή υπαρξιακό: αναζητά έναν επίλογο  αντάξιο της προηγούμενης καριέρας του, μόνο που κάτι τέτοιο μοιάζει αδύνατο. Αν ο Ρονάλντο στο Euro κυνηγούσε μανιακά ένα γκολ, ο Μέσι στο Κόπα Αμέρικα προσπαθούσε να δείξει ότι μπορεί ακόμα με κάποιες προσωπικές ενέργειες να είναι καθοριστικός – κανείς από τους δύο δεν τα κατάφερε γιατί ο χρόνος δεν κάνει εξαιρέσεις. Βέβαια μεταξύ του Ρονάλντο και του Μέσι υπάρχει μια διαφορά: για τον Λίο οι συμπαίκτες του μοιάζουν διαθετειμένοι να πεθάνουν στο γήπεδο. Ο Κριστιάνο, που δημιουργεί την εντύπωση ότι παίζει μόνος του, δεν τυγχάνει της ίδιας αντιμετώπισης. Αλλο να σε θαυμάζουν κι άλλο να παίζουν για σένα.

Παρόντες

Οι δύο παίκτες όλα δείχνουν πως θα είναι παρόντες στο Μουντιάλ του 2028, μολονότι δύο χρόνια είναι πολλά. Η υποψία μου είναι ότι ο Σκαλόνι χρησιμοποίησε το Κόπα Αμέρικα για να κάνει μια μεγάλη δοκιμή για το πώς μπορεί η ομάδα του να κρύψει τις αδυναμίες του Μέσι αλλά οι τραυματισμοί δεν επέτρεψαν την καλύτερη πρόβα. Δεν είναι παράξενη η εμπιστοσύνη: για χρόνια ο Μέσι στην Εθνική Αργεντινής έπαιξε για όλους και τώρα όλοι πρέπει να παίξουν για αυτόν. Αλλά στο όνομα των καλύτερων προθέσεων γίνονται μεγάλα λάθη. Κι ο επίλογος που ψάχνει ο Μέσι δεν μου φαίνεται να είναι η καλοσύνη των άλλων. Αυτός του Ρονάλντο είναι απλός. Θα πάει στο Μουντιάλ για να βάλει ένα γκολ.

Πανηγύρι

Κατά τα άλλα ο τελικός του Κόπα Αμέρικα ήταν ένα τεράστιο πανηγύρι. Για να τραγουδήσει η Σακίρα η διακοπή του ημιχρόνου κράτησε τριάντα πέντε λεπτά. Κάποια στιγμή πίστεψα πως δεν θα βγουν οι ομάδες στο δεύτερο ημίχρονο…