Η κοινωνία μας είναι {LF}γεμάτη από πληγωμένους

Ο κληρικός, ευρισκόμενος σ’ ένα ιδιόμορφο καθεστώς δημοσίου υπαλλήλου και λειτουργού, καλείται να υλοποιήσει το τρισσό αξίωμα του Χριστού (προφητικό, αρχιερατικό, βασιλικό). Δεν είναι ο υπάλληλος που θα κάνει το οκτάωρό του και θα ξεκουραστεί στην ήσυχη γωνιά του σπιτιού του. Είναι ο άνθρωπος που, όταν ζητηθεί η συνδρομή του σε πάσης φύσεως θέματα, θα ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε στιγμή του 24ώρου.

Διαβάζοντας τα διηγήματα των πεζογράφων της ελληνικής λογοτεχνίας βλέπουμε εικόνες των ταπεινών λευιτών, σε χρόνια δύσκολα, να αναλώνονται πλήρως για το ποίμνιό τους.

Ο Χριστός, που είναι η ενσαρκωμένη αγάπη, διδάσκει πως η αληθινή αγάπη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι μόνιμη κατάσταση που αναζητά παντού και πάντοτε τον συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος να αγαπά και να αγαπάται. Οποιος δεν βιώνει το γεγονός της αγάπης, ζει στην αποπνικτική κατάσταση της μοναξιάς. Ο άνθρωπος πολλές φορές δίνει πράγματα που είναι έξω από τον εαυτό του. Ποτέ, όμως, τον ίδιο τον εαυτόν του. Η πράξη της αγάπης είναι απαιτητική. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες που δίδεται και δεν αρκούν τα χρήματα για να την αγοράσουν. Χρειάζεται ο κτύπος της καρδιάς. Η κοινωνία μας είναι γεμάτη από πληγωμένους, ο δρόμος της αγάπης είναι κάτω από τα πόδια μας. Είναι ψευδαίσθηση να νομίζει κανείς ότι θα συναντήσει τον Χριστό όταν προσπερνά με κλειστά μάτια τους συνανθρώπους που υποφέρουν.

Σε μια εποχή έκπτωσης των αξιών μερικοί βλέπουν τον ρόλο του κληρικού με καχυποψία και εχθρότητα.

Η καλύτερη απάντηση έχει δοθεί από τον ποιητή Γ. Δροσίνη: «Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας, ρωτάς την κρίση και τη γνώση. Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου στο λογικό έχεις θεμελιώσει! Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο το ανάφτεις στο βωμό της τάμα, κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο, προσμένεις να γενεί το θάμα».

Ο πατήρ Γεώργιος Σελλής είναι πρόεδρος του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδας