Να μιλήσουμε για την Ακροδεξιά;

Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία, η στοχοποίηση ατόμων ή κοινωνικών ομάδων δεν είναι παρά εκδηλώσεις συσσωρευμένης κοινωνικής οργής, όταν η φτωχοποίηση συναντά την έλλειψη πολιτικής παιδείας ή δημοκρατικών εναλλακτικών, οπότε οι πολίτες δεν μπορούν να αντιληφθούν τι πραγματικά τους φταίει και δεν γνωρίζουν πού να στραφούν.

Ερχονται τότε οι εκφραστές του εθνικισμού και του λαϊκισμού, για να σου πουν ότι αν εσύ με δύο πτυχία και τρία μεταπτυχιακά δεν βρίσκεις δουλειά ή αμείβεσαι με μισθό ανειδίκευτου εργάτη, φταίει που «έρχονται οι μετανάστες και σου παίρνουν τις δουλειές», και όχι οι πολιτικές απορρύθμισης του εργατικού δικαίου και της αγοράς εργασίας γενικότερα.

Ερχονται να σου πουν ότι για το δημογραφικό φταίει η κατάρρευση των παραδοσιακών αξιών, ο «άκρατος δικαιωματισμός», η ισότητα στον γάμο (γιατί είναι γνωστό ότι φταίνε οι γκέι που δεν δημιουργούν μεγάλες οικογένειες οι στρέιτ)· και όχι η ανυπαρξία πολιτικών στήριξης της οικογένειας – κι επίσης φταις κι εσύ που είσαι ατομικιστής και δεν θυσιάζεις τον εαυτό σου και την ευημερία των παιδιών σου για το καλό του έθνους.

Και για την ακρίβεια και τις πρωτοφανείς διαρκείς ανατιμήσεις φταίει ο πόλεμος στην Ουκρανία· και όχι η πλήρης έλλειψη πολιτικών ρύθμισης της αγοράς, καταπολέμησης των καρτέλ και διασφάλισης του υγιούς ανταγωνισμού.

Αυτή την περίοδο οι 473.000 ελεύθεροι επαγγελματίες και επιστήμονες της χώρας με τα χαμηλότερα πραγματικά εισοδήματα αγωνιούν αναζητώντας χρήματα που δεν διαθέτουν προκειμένου να πληρώσουν φόρο για εισοδήματα που δεν απέκτησαν.

Και γι’ αυτό δεν φταίνε ούτε οι μετανάστες ούτε οι γκέι ούτε ο πόλεμος στον Ουκρανία ούτε η κακή μας τύχη. Φταίει αποκλειστικά η πολιτική των «τεκμηρίων», που μετακυλίει το φορολογικό βάρος στους οικονομικά ασθενέστερους, δήθεν για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής· ωσάν, στον βαθμό που υπάρχει φοροδιαφυγή, τα υψηλότερα εισοδήματα να μη μπορούν να φοροδιαφεύγουν αναλόγως για πολύ υψηλότερα ποσά.

Οταν, εντελώς άδικα – εντελώς παράλογα, 473.000 χαμηλοεισοδηματίες οδηγούνται σε αδιέξοδο, και αυτό προφανώς έχει οικονομικό αντίκτυπο όχι μόνο στους ίδιους αλλά και στις οικογένειές τους, με περαιτέρω πολιτικό αντίκτυπο και στον ευρύτερο κοινωνικό τους περίγυρο, άραγε δεν είναι το ίδιο το επίσημο κράτος που οδηγεί την κοινωνία στα άκρα;

Ο κίνδυνος γίνεται ακόμα μεγαλύτερος, όταν ελλείψει συγκροτημένης αντιπολίτευσης με κυβερνητική προοπτική, οι πολίτες δεν έχουν κυριολεκτικά πού να στραφούν.

Τα ερωτήματα είναι μάλλον απλά:

1) Θα αντιληφθεί η κυβέρνηση εγκαίρως πού οδηγεί το νέο φορολογικό, ώστε να καταργήσει συνολικά τα τεκμήρια του Ν. 5073/2023;

2) Θα αντιληφθούν οι ηγεσίες των αντιπολιτευόμενων κομμάτων του 15% και του 13% ότι αυτά, στον βαθμό που στις πρόσφατες ευρωεκλογές δεν κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν έστω 1 από τις 13 μονάδες της κυβερνητικής φθοράς, ούτε δίνουν – κατά μόνας – προοπτική στους πολίτες για πολιτική αλλαγή ούτε ασκούν ουσιαστική πίεση στην κυβέρνηση για την – όποια – αλλαγή πολιτικής;

Αν δεν γίνει άμεσα είτε το πρώτο είτε το δεύτερο, όταν οι πολίτες – και ιδίως η πλειοψηφία εκείνων που επέλεξαν να απέχουν – αποφασίσουν να εκφραστούν,  φοβάμαι ότι το αποτέλεσμα, με ευθύνη όλου του πολιτικού συστήματος, θα μας σοκάρει όλους, χωρίς πάντως να εκπλήξει κανέναν…

Ο Αλέξανδρος Μαντζούτσος είναι δικηγόρος – διδάκτωρ Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ, σύμβουλος και τέως αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών