Μία χώρα χωρίς αυτάρκεια

Στα – υπό πολλές έννοιες – έξαλλα χρόνια της κρίσης ο ήδη κουτσουρεμένος πρωτογενής τομέας έγινε σύνθημα στα χείλη τόσο των επίδοξων σωτήρων της χώρας όσο και των ίδιων των ανθρώπων που τον υπηρετούσαν, καθώς έβλεπαν ότι η μέγγενη των δημοσιονομικών κανόνων τους στραγγάλιζε οικονομικά.

Μετρώντας κιόλας μισή δεκαετία μακριά από τα δεσμά των μνημονίων, ο πρωτογενής τομέας – που για κάποιους αποτελούσε τον φακό που θα μας οδηγούσε στην έξοδο από το μακρύ τούνελ της λιτότητας και θα εξασφάλιζε στην Ελλάδα έναν βαθμό αυτάρκειας – έχει ξεχαστεί ξανά. Τη θέση του ως η… κότα με τα χρυσά αβγά έχει πάρει ο τουρισμός και όχι άδικα – τα ρεκόρ στον κλάδο διαδέχονται το ένα το άλλο από το 2019.

Μάταια καλλιεργητές, κτηνοτρόφοι και κάποιοι λίγοι πανεπιστημιακοί και τοπικοί φορείς προειδοποιούν για τις ολέθριες επιπτώσεις της οριστικής απομάκρυνσης της Ελλάδας από οποιαδήποτε μορφή παραγωγής. Ιδιαίτερα, δε, σε ένα τόσο ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, όπως το σημερινό, θα περίμενε κανείς η (κάθε) χώρα να φροντίζει για την εξασφάλιση τουλάχιστον των απολύτως αναγκαίων από ίδιους πόρους. Οχι, όμως, στην Ελλάδα. Εδώ, τα δολάρια, τα ριάλ, τα γουάν και φυσικά τα εισαγόμενα ευρώ αρκούν για να βουλώσουν αεροστεγώς τις όποιες τρύπες στη φούσκα του ελληνικού success story. Το ερώτημα είναι, για πόσο;

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΟΡΔΑΣ