Η Μάγια Μελάγια στο αεροδρόμιο

Επεισόδια σαν αυτό με τον Λευτέρη Αυγενάκη και τον υπάλληλο του αεροδρομίου έχω δει να συμβαίνουν – ίσως με λιγότερη ένταση – μπροστά στα μάτια μου. Ανθρώπους που απαιτούν, κακότροπα και με τσαμπουκά, ειδική μεταχείριση λόγω της θέσης τους. Εχω δει επίσης να προσφέρεται σε άτομα με εξουσία ή δημοσιότητα (διότι και η μεγάλη δημοσιότητα είναι ένα είδος εξουσίας) αυτή η ειδική μεταχείριση χωρίς καν να τη ζητήσουν. Εχω όμως δει και το αντίθετο. Να προσπαθεί ο «ισχυρός» να περάσει στη ζούλα, να μην τον αναγνωρίσουν, ώστε να μην τον εξαιρέσουν από την ταλαιπωρία του πλήθους. Επίσης έχω δει και ανθρώπους παντελώς άσημους και χωρίς ισχύ να συμπεριφέρονται με απαράδεκτο τρόπο σε υπαλλήλους, γκαρσόνια, ελεγκτές. Θέλω να πω ότι πρέπει να είναι στις «εργοστασιακές σου ρυθμίσεις» αυτό το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Τα άλλοθι της εξουσίας και της δημοσιότητας έρχονται μετά.

Είναι λοιπόν θέμα ψυχισμού το να θεωρείς ότι, για κάποιον λόγο, είσαι κάτι παραπάνω από τους άλλους πολίτες. Ο Βαρουφάκης άλλωστε τις πρώτες ημέρες των capital controls – που ο ίδιος επέβαλε – είχε πει χωρίς περιστροφές πως δεν θα ταίριαζε στον ίδιο και τη σύζυγό του να στήνονται στις ουρές των ΑΤΜ. Για να μη θυμηθούμε όλοι πώς αντέδρασαν σταρ και ινφλουένσερ επειδή δεν τις περίμενε το αεροπλάνο να επιβιβαστούν ή επειδή το εστιατόριο δεν κράτησε ανοιχτή την κουζίνα του έως την ώρα που ήθελαν να φάνε. Κακομαθημένοι άνθρωποι που χρησιμοποιούν την όποια εξουσία τους όπως τη μαρμελάδα. Οσο πιο λίγη έχουν τόσο πιο πολύ την απλώνουν.

Είναι όμως και θέμα μιας νοοτροπίας που ευδοκιμεί στη χώρα μας. Διότι όλοι ξέρουμε πως αεροπλάνα και πλοία μπορούν να καθυστερήσουν περιμένοντας κάποιον διάσημο, ουρές να παρακαμφθούν, προτεραιότητες να δοθούν, απαγορεύσεις να αρθούν. Είναι η πιο συνήθης εξαργύρωση της διασημότητας. Κι αυτή που μας κρατάει ριζωμένους στο «ραγιάδικο» παρελθόν μας. Γι’ αυτό βλέπουμε σαν χάνοι τον Μπιλ Γκέιτς να στέκεται στην ουρά του χαμπουργκεράδικου ή τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στο μετρό του Λονδίνου. Μην πω ότι τους θεωρούμε και λίγο χαζούς. Κι ας είναι αυτό η επιτομή όχι μόνο της δημοκρατίας αλλά και του κοινωνικού πολιτισμού.

Από μικρό παιδί θυμάμαι να παρατηρώ συμπεριφορές που αποτύπωναν αυτό το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ». Και από τότε πίστευα ότι μετατρέπει τους ανθρώπους σε καρικατούρες. Το πλάνο με τον Λευτέρη Αυγενάκη μαινόμενο εναντίον του υπαλλήλου έχει πλέον χρωματίσει ανεξίτηλα το προφίλ του. Θα πει κανείς: Είναι αυτό ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει ένας πολιτικός; Ισως όχι. Είναι όμως ό,τι πιο προκλητικό. Και ό,τι πιο αντιαισθητικό. Ακριβώς αυτό που δεν πρέπει να κάνει. Διότι αν μια ανάλογη συμπεριφορά από έναν τηλεοπτικό σταρ θα μπορούσε να εκληφθεί ως απεχθής βεντετισμός, σε έναν πολιτικό σκάει ως ωμός τραμπουκισμός και κατάχρηση εξουσίας. Και τελικά στο «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ» του Αυγενάκη η καλύτερη απάντηση θα ήταν το «Δεν πα’ να είσαι και η Μάγια Μελάγια». Ο,τι δηλαδή είχε πει ο τροχονόμος της Επιδαύρου στην Κατίνα Παξινού όταν εκείνη του είπε ποια είναι ώστε να την αφήσει να περάσει επειδή πρωταγωνιστούσε στην παράσταση.