Πίσω από την «κακιά στιγμή»

Τα δυο περιστατικά που ακολουθούν εξετάζονται κατ’ αντιπαράσταση. Συμβουλεύεστε να κλείσετε τα μάτια σας και να τις φανταστείτε να παίζουν παράλληλα, σαν κινηματογραφική σκηνή κομμένη στα δύο, ένα σπλιτ σκριν.

Σκηνή πρώτη: Ενας υπουργός βρίσκεται στο μπαρ ενός ξενοδοχείου, συνοδεία φωτογράφων και καμερών, προκειμένου να συναντήσει, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας, τον πλούσιο ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου και μιας μεγάλης επιχείρησης σε κλάδο δικής του πολιτικής εποπτείας. Ο χαμογελαστός υπουργός, ντυμένος κάζουαλ, περιμένει υπομονετικά. Ο επιχειρηματίας μπαίνει στον χώρο, με την άνεση του ανθρώπου που μπαίνει στο «μαγαζί» του, ρίχνει μια σκαστή ματιά στις κάμερες, ανταποκρίνεται μηχανικά στο χέρι που τείνει ο ακόμη-πιο-πλατιά χαμογελαστός υπουργός. Και σε εμφανή εκνευρισμό, αρχίζει να του λέει (στη γλώσσα του) να φύγει. Επιτακτικά. Και, παρότι συνοδεύεται από μεταφραστή, για να μην έχουμε αμφιβολία ότι το εννοεί, κάνει και τις ανάλογες χειρονομίες, ξέρετε, όπως κουνάμε τα χέρια άμα μας περιτριγυρίζει καμιά ενοχλητική μύγα το καλοκαίρι. Αφού γυρνάει πλάτη για να φύγει, ο υπουργός, με το χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη, τον ακολουθεί από πίσω. Ενώ ο γνωστός πλούσιος κύριος συνεχίζει να του λέει «φύγε, φύγε» και φεύγει βρίζοντας. Κατόπιν, ο υπουργός, μέσω του υπουργείου, ενημέρωσε τους πολίτες ότι η συνάντηση έγινε «σε εξαιρετικό κλίμα». Ο πλούσιος κύριος, πάντως, φρόντισε να διαρρεύσει ότι τη συνάντηση δεν την είχε ζητήσει αυτός, ούτε την παρουσία των καμερών γνώριζε εκ των προτέρων.

Σκηνή δεύτερη: Ο ίδιος υπουργός βρίσκεται στο γκισέ ενός αεροδρομίου, δίπλα σε έναν νεαρό υπάλληλο, ούτε 25 ετών. Από εκείνα τα κουρασμένα παιδιά που δουλεύουν με λιγότερα λεφτά από όσα θα έπρεπε να παίρνουν και νιώθουν, από πάνω, ότι είναι και τυχερά, μες στην κούραση και την ορθοστασία τους, ενώ βιώνουν καθημερινά την παραξενιά και την αγένεια του καθενός από τους χιλιάδες επιβάτες που περνάνε από το γκισέ τους σε μια μέτριας κίνησης μέρα της τουριστικής σεζόν. Το πρόβλημα του υπουργού είναι ότι έχασε την πύλη της πτήσης του από την Αθήνα για την πόλη καταγωγής του, ενώ είχαν προηγηθεί τουλάχιστον δυο αναγγελίες με το όνομά του από τα μεγάφωνα του αεροδρομίου. Δύο – επαναλαμβάνω – με το όνομά του, οι γνωστές του τύπου «παρακαλείται ο επιβάτης Τάδε Ταδενάκης να μεταβεί στην Πύλη Τάδε…». Δεν άκουγε; Επινε καφέ; Μύριζε κολώνιες στα duty free; Ιδέα δεν έχουμε. Πάντως τα έβαλε με τον νεαρό υπάλληλο, απαιτώντας να αναστατωθεί όλο το πρωτόκολλο της αναχώρησης προκειμένου να επιβιβαστεί αυτός, αν και τον διαβεβαίωναν ότι έχει εξασφαλισμένη θέση στην επόμενη πτήση. Ζητούσε τον προϊστάμενο, άρχισε να βρίζει και να απειλεί τον υπάλληλο ότι «έμπλεξε», του τράβηξε το τηλέφωνο από τα χέρια, πέταξε και μια καρέκλα, έριξε και το τηλέφωνο, τα έβαλε και με τον αστυνομικό που τόλμησε να πλησιάσει για να τον ηρεμήσει. Πέρασαν μέρες και, παρότι το περιστατικό είχε αρχίσει να ακούγεται ως φήμη, ο υπουργός είχε γίνει είδηση μονάχα για το «ξήλωμά» του, από τη θέση στην οποία κάθε άλλο παρά διέπρεψε. Οταν, όμως, κυκλοφόρησαν τα βίντεο, αφού προσπάθησε να παρουσιάσει τη συμπεριφορά του ως πιο κόσμια από ό,τι ήταν, ζήτησε μια μισή συγγνώμη για την «κακιά στιγμή». Ο υπάλληλος, με το θάρρος πια της δημοσιότητας, κατέθεσε μήνυση. «Ξέρετε στην Ελλάδα βρισκόμαστε», εξήγησε τον φόβο του νεαρού, ο πρόεδρος του σωματείου στο οποίο ανήκει. Στη χώρα όπου ο κακοπληρωμένος 25χρονος αισθάνεται ότι πρέπει να τα ανεχτεί αυτά για να μη χάσει το μεροκάματο.

Τέλος άσκησης. Κανένα πρόσωπο δεν έχει σημασία στις συγκεκριμένες παράλληλες αφηγήσεις εκτός από τον πρωταγωνιστή τους. Αφενός γιατί αυτός είναι ο αιρετός, ο εκπρόσωπος της πολιτείας κι άρα η συμπεριφορά του αφορά όλους μας κι αντανακλά στους θεσμούς που θα έπρεπε να υπηρετεί. Κι αφετέρου γιατί οι δεύτεροι ρόλοι, οι ιδιώτες, αποτελούν ο καθένας ένα σύμβολο της κοινωνικής και οικονομικής τάξης του. Θα μπορούσε στη θέση τους να είναι και κάποιος άλλος.

Κι αν ακολουθήσατε τις οδηγίες χρήσης, έχετε ήδη όση πληροφορία χρειάζεστε για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας για τον λόγο που ο πρωταγωνιστής μας, ο Λευτέρης Αυγενάκης προκάλεσε τόση οργή και αντιδράσεις, στη χώρα που το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» δεν εκπλήσσει περίπου κανέναν.

Ο Λευτέρης Αυγενάκης έχει μια λαμπρή πολιτική καριέρα. Που πάει πακέτο με το χτίσιμο μιας προσωπικότητας του δημόσιου βίου, λαξευμένης με δελτία Τύπου, διαρροές, φωτογραφίες και βίντεο. Με μια απλή αναζήτηση πιο εύκολα θα εντοπίσει κανείς τα ντοκουμέντα του εντυπωσιακού ταλέντου του στους κρητικούς χορούς, τις φωτογραφίες του να επιχειρεί τη στάση της πλαϊνής σανίδας κάνοντας γιόγκα σε μια παραλία, να σηκώνει βάρη ή να προπονείται στο κικ μποξ, παρά τα δημοσιεύματα με τις (ανεπιβεβαίωτες) φήμες ότι π.χ. άδειασε το υπουργικό γραφείο από τον διάκοσμό του πριν το αφήσει στον διάδοχό του ή ότι συνήθιζε να βάζει τις φωνές σε υφισταμένους του ή ότι μπορεί και να ευθύνεται και ο ίδιος κάπως για το γεγονός ότι η χώρα μας έφαγε μερικές δεκάδες εκατομμύρια πρόστιμο από την Κομισιόν για λάθη στην καταβολή των αγροτικών ενισχύσεων και αποζημιώσεων.

Η ποινή του ήρθε, ωστόσο, από εκείνα τα καταραμένα τα βίντεο της «κακιάς στιγμής». Και δηλώνοντας ότι, παρά τη διαγραφή του από την κοινοβουλευτική ομάδα, δεν θα πάψει να λειτουργεί σαν βουλευτής του κόμματος (στο οποίο, άλλωστε, εξακολουθεί να ανήκει) μας πείθει ότι το πιστεύει πραγματικά ότι ήταν μια κακιά στιγμή. Οχι το χαστούκι, η μαγνητοσκόπησή του. Και ότι σε μια χώρα που ξεχνάει εύκολα, τα κρύα κύματα του Λιβυκού θα ξεπλύνουν το αμαρτωλό γκισέ και θα φέρουν πίσω ψήφους, καρέκλες, χορούς, χαμόγελα και χειραψίες.