Ο Κυριάκος, το πεπόνι και οι «πρώην»

Εντάξει, όποιος περίμενε ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα απαντούσε στα όσα (ωραία και μοιραία) εκστόμισαν στην εκδήλωση του Πολεμικού Μουσείου οι Αντ. Σαμαράς και Κ. Καραμανλής κατά της κυβέρνησης εν συνόλω και του Κυριάκου, που είναι ο επικεφαλής, νομίζω ότι έκανε λάθος εκτίμηση. Σοβαρό λάθος. Πρώτον διότι ο Κυριάκος δεν είναι κανένα κορόιδο, να τροφοδοτήσει την εσωστρέφεια που εκ των πραγμάτων προκλήθηκε από τις δυο ομιλίες, και δεύτερον, διότι άμα κρατάς το μαχαίρι και έχεις το πεπόνι, εσύ κανονίζεις πότε θα το φας. Οι άλλοι απλώς θα σε κοιτάζουν και θα ξερογλείφονται, μήπως περισσέψει κάτι και γι’ αυτούς. Ο Κυριάκος πάλι, που δεν είναι και τόσο καλό παιδί, όλα αυτά δεν τα ξεχνάει. Κι όταν έρθει η ώρα (εγώ πιστεύω σύντομα, ως το τέλος του χρόνου) να κόψει το πεπονάκι, το μυρωδάτο, για την πάρτη του θα το κρατήσει όλο. Σιγά να μην το μοιραστεί μαζί τους.

Επίσης, να δώσουμε μια προσοχή στη λέξη «πρώην» που βγάζει μάτι στο ολιγόλογο σχόλιο του Μεγάρου Μαξίμου.

Καθόλου τυχαία…

Γιατί δεν φεύγουν;

Προσωπικά μια απορία την έχω σχετικά με τις ομιλίες αυτών των δύο «πρώην», του Αντ. Σαμαρά πρωτίστως και του Κ. Καραμανλή δευτερευόντως. Είναι οι διαφωνίες τους στο σύνολο της πολιτικής του προέδρου Κυριάκου. Σε όλα τα επίπεδα. Εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Κάθετα και οριζόντια. Χωρίς καμπύλες. Και χωρίς αστερίσκους, υποσημειώσεις, παραπομπές, ωραία; Ωραιότατα! Και τότε, αφού διαφωνείς, γιατί μένεις σε ένα κόμμα του οποίου η πολιτική δεν σε εκφράζει και προφανώς δεν σε αντιπροσωπεύει; Γιατί παραμένεις και δεν φεύγεις;

Αυτή την απορία δεν είδα να τη διατυπώνει κανείς, και προφανώς δεν την απάντησε και κανείς εκ των δύο, αφού δεν διατυπώθηκε. Αλλά κανείς δεν μπορεί να μου πει ότι δεν τη σκέφτηκε από προχθές το βράδυ που πραγματοποιήθηκε το event στο Πολεμικό Μουσείο. Τούτων δοθέντων, επανέρχομαι στο τέλος αυτού που λέω, και προηγουμένως. Θα περιμένει (και θα παραμένει) απαθής ο Κυριάκος να τον «λιμάρουν» σε βάθος 3ετίας, που υποτίθεται ότι θα διαρκέσει η θητεία της παρούσας πλειοψηφίας; Αν (τον) καταλαβαίνω σωστά, όχι. Θα επιδιώξει «καθαρή λύση», τώρα που και οι άλλοι, οι απέναντι, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, είναι σκορποχώρι.

Ο… ηγέτης από τα Σφακιά

Λόγω «πληθώρας επίκαιρης ύλης» που έλεγαν παλιά οι δημοσιογράφοι (και εν προκειμένω νομίζω ότι για χθες προείχαν οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ), δεν πρόλαβα να… καλωσορίσω τον «πολλά βαρύ και όχι» πελάτη της στήλης, Πολάκη, στον μαγικό κόσμο των… ηγετών. Ο άνθρωπός μας εκδήλωσε… αρχηγικές ανησυχίες. Ητοι, να ηγηθεί κόμματος. Αν και χρησιμοποίησε πολλά «εγώ», το εξέφρασε με μια σεμνότητα, είναι η αλήθεια. Θεωρώ ωστόσο ότι πρόκειται για θεμιτή φιλοδοξία. Τόσα χρόνια στο μπαλκόνι με την ντουντούκα στο χέρι, γιατί δηλαδή να μη δοκιμάσει κι αυτός την τύχη του στη χαρά;

Τόσοι και τόσοι άλλοι πριν από αυτόν το αποτόλμησαν, γιατί όχι κι εκείνος; Ολα τα διαθέτει. Και λαϊκιστής είναι, και ανέξοδο τσαμπουκά επιδεικνύει σε πρώτη ευκαιρία, και τον νταή υποδύεται με επιτυχία, και επαρκές «βρωμόστομα» διαθέτει, άρα; Να το παραδεχτούμε λοιπόν ότι έχει όλα τα «εφόδια» για να διεκδικήσει την ηγεσία.

Ποιου κόμματος όμως είναι το ερώτημα. Διότι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι «καπαρωμένη» η θέση. Και με όσα είπε στο κανάλι Attica TV, μάλλον κάτι άλλο, εκτός ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον έχει «μεταμορφώσει» ο πρόεδρος Κασσελάκης, έχει στο μυαλό του. Οπως είπε «μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα με την πασαρέλα των προσώπων. Εγώ θέλω την αρένα των θέσεων (…) δεν είμαι με τη σύγκλιση, a priori. Θέλω ένα πρόγραμμα το οποίο θα συγκροτεί ένα νέο κοινωνικό, λαϊκό συμβόλαιο ανασυγκρότησης της χώρας, το οποίο πρέπει να υπηρετήσει καταρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κορμός της αντιπολίτευσης, καλώντας και όποιον θέλει να συμπράξει προς αυτή την κατεύθυνση».

Λες να έχει στο μυαλό του να «φάει» το… ΕΠΑΜ από εκείνον τον φουκαρά τον Καζάκη και να το χρησιμοποιήσει ως όχημα για την άλωση του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιος ξέρει.

Για τον Πολάκη άλλωστε μιλάμε…

Το κόστος της συκοφαντίας

Να το κάνει σύντομα μόνο τον παροτρύνω, διότι έρχεται απάντηση Αδωνη, και είναι σκληρή. Δεν λέει λόγια ο Αδωνις. Θα του υποβάλει (αν δεν το έχει κάνει ήδη ο Μιχ. Δημητρακόπουλος, ο συνήγορός του) και μήνυση και αγωγή. Πράγμα που δεν θεωρείται σύνηθες – υπουργός να μηνύει πρώην υπουργό. Ούτε και κάτι που μπορείς να το ξεπεράσεις με μια δήλωση του είδους «καταφεύγει στη Δικαιοσύνη επειδή δεν έχει επιχειρήματα να με αντιμετωπίσει». Αυτά κομμένα, δεν πιάνουν. Ο Αδωνις φαίνεται έξαλλος, και χωρίς διάθεση να αντιπαρέλθει (για μια ακόμη φορά) τις συκοφαντίες Πολάκη. Τον συνάντησα τυχαία σε μια εκδήλωση και τον ρώτησα σχετικά.

Μου απάντησε πολύ σοβαρά ότι οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση εξαιτίας της βαριάς κατηγορίας του Πολάκη ότι δωροδοκήθηκε από τη Novartis με 2,2 εκατ. ευρώ σε… βαλίτσα και φακέλους!

«Να έρθει στο δικαστήριο να τα αποδείξει αυτά που λέει, ως εδώ με τον συκοφάντη. Τέλος η ανοχή. Θα πληρώσει».

Αυτό το τελευταίο μην το δένει κόμπο πάντως. Γιατί κι εμένα που με (κατα)συκοφάντησε στο παρελθόν, και έφαγε με απόφαση του Πολυμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών μια 12άρα χιλιάδες στο κεφάλι, κάνει το σφακιανό… παγόνι (έχουν στα Σφακιά παγόνια; διερωτώμαι) και αρνείται να πληρώσει. Θέλει να συκοφαντεί και να εξυβρίζει ανέξοδα. Αλλά αυτό δεν γίνεται. Αμα συκοφαντείς και βρίζεις, αυτό έχει ένα κόστος. Να το αναλάβεις, γιατί διαφορετικά θα τον φέρεις τον άλλον σε πολύ δύσκολη θέση, και δεν θα είναι ωραία μετά…

Για κανέναν.

Το κόμμα των εκπλήξεων

Πάντα κρατώ μια επιφύλαξη με το ΠΑΣΟΚ (γιατί με το κόμμα αυτό ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, είναι το κόμμα των εκπλήξεων…), αλλά έως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει προκύψει άλλη υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος. Εξι το απόγευμα Τρίτης, 2 του μηνός Ιουλίου, οι υποψήφιοι εξακολουθούν να παραμένουν πέντε, οι εξής: Ανδρουλάκης, Αποστολάκη, Γερουλάνος, Δούκας, Κατρίνης (κρατώ κατ’ απόλυτον την αλφαβητική σειρά στην παράθεση των ονομάτων, διότι δεν θέλω να συμβεί κανένα μπλέξιμο, ανάλογο με αυτά που συμβαίνουν ή συνέβαιναν, τέλος πάντων, με τις μαρκίζες των θεάτρων).

Ακολουθούν τα δελτία των 7, των 8 παρά τέταρτο και των 9 στην ΕΡΤ, οπότε δεν ξέρεις, μπορεί να ξεπεταχτεί και καμιά άλλη υποψηφιότητα, να αυξηθεί ο κατάλογος των υποψηφίων προέδρων που θυσιάζονται για να σωθούν το ΠΑΣΟΚ και η χώρα. Οπότε εδώ είμαστε, αύριο, να τον ζυγίσουμε κι αυτόν, αφού προηγουμένως τον αθροίσουμε δίπλα στους άλλους.

Αχ ΠΑΣΟΚ, ωραίες μέρες…

(Αυτό δεν αλλάζει).