Ενα χάλκινο {LF}σαν τρία χρυσά

Στην Αθήνα το 2004 στον τελευταίο του αγώνα ο Πύρρος Δήμας υπέφερε από σοβαρά προβλήματα τραυματισμών σε πόδι και καρπό, αλλά όχι απλά δεν το έβαλε κάτω αλλά έφτασε μέχρι το βάθρο έστω και αν αυτή τη φορά το μετάλλιο ήταν χάλκινο αλλά άξιζε σαν τρία χρυσά!

Δέκα λεπτά και ενώ είχε…παρκάρει τα παπούτσια του στο πλατό (αποχαιρετώντας έτσι τους αγωνιστικούς χώρους) το κοινό στη Νίκαια τον αποθέωνε όρθιο σε μια αξέχαστη και μοναδική ατμόσφαιρα όσο για τον ίδιο το καλύτερο μετάλλιο ήρθε λίγο αργότερα: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ανέβηκαν στο βάθρο τα τρία μου παιδιά, φορώντας μπλουζάκια με τον αριθμό “4”, όσα και τα ολυμπιακά μετάλλια που είχα κατακτήσει δηλαδή. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο “αντίο” στην καριέρα ενός αθλητή ύστερα από τόσα μετάλλια, διακρίσεις και δόξα» είχε πει συγκινημένος έχοντας αγκαλιά τα βλαστάρια του και λίγο πιο δίπλα την αγαπημένη του σύζυγο Αναστασία.