Ο Σπανούλης {LF}και ο «άλλος αέρας»

Είναι καλύτερος προπονητής ο Βασίλης Σπανούλης σε σχέση (για παράδειγμα) με τον Δημήτρη Ιτούδη; Δύσκολο να απαντήσει με βεβαιότητα για το «ναι» ή το «όχι» κάποιος στο συγκεκριμένο ερώτημα. Οχι μόνο γιατί ο Σπανούλης βρίσκεται ακόμη (σχετικά) στην αρχή της προσωπικής του διαδρομής στους πάγκους αλλά και διότι ο Ιτούδης διαθέτει εμπειρία σε υψηλό επίπεδο, συν φυσικά τις κούπες που έχει κατακτήσει. Θα μπορούσε μάλιστα ο οποιοσδήποτε να προσθέσει πως προπονητική αξία είχαν και οι Τρινκιέρι, Κατσικάρης, Μίσσας, κόουτς με ικανότητες που κατά καιρούς έπιασαν το τιμόνι της ομάδας. Τότε, γιατί αυτός ο πρωτόγνωρος ενθουσιασμός με τον Σπανούλη, έναν σχετικά νεόκοπο προπονητή; Απλή η απάντηση: ο Σπανούλης εμπνέει το κοινό. Δίνει «άλλον αέρα» στους παίκτες. Η δε Ομοσπονδία, ποντάρει καταφανώς πάνω του ώστε να φύγουν τα γκρίζα σύννεφα ακόμη και του πρόσφατου παρελθόντος και να έρθει κάτι ξεχωριστό σε μια σημαντική διοργάνωση.

Από τις πρώτες του στιγμές στην Εθνική και το πώς διέρρευσαν ομιλίες του, από τον τρόπο που στηρίχθηκε επικοινωνιακά ο Σπανούλης, φανερώθηκε το όλο σχέδιο. Το «οι πάντες ενωμένοι για τον κοινό σκοπό» ισοδυναμεί με το προπονητικό του πιστεύω και οι παίκτες πασχίζουν να τον δικαιώσουν γιατί απλά τους εμπιστεύεται στον απόλυτο βαθμό. Και πώς να γίνει αλλιώς; Ο Λαρεντζάκης δείχνει ένα θελκτικό πρόσωπο και βλέπει να ποντάρει κάποιος σε αυτόν παραπάνω σε σχέση με τον Μπαρτζώκα στον Ολυμπιακό. Ο Μωραΐτης, από τη σεζόν που συνυπήρχε με τον Σπανούλη στον Περιστέρι, ουδέποτε είχε παίξει τόσο διάστημα. Ο Τολιόπουλος νιώθει σημαντικός και… ψηλώνει περισσότερο. Και όλοι αντιλαμβάνονται πως ο κόουτς δεν στέκεται στην απουσία του Σλούκα ή του Γιάννη, αλλά προχωρά με όσους είναι κοντά του. Τι άλλο να (τους) ζητήσει; Οσον αφορά στους Γουόκαπ και Καλάθη, ξαφνικά «κουμπώνουν» ως δίδυμο στα γκαρντ, αυτοί που στερούνται σουτ από μέση ή μακρινή απόσταση! Αν τους δούμε να ξεχωρίζουν και ως σκόρερ, τότε θα μιλάμε για ένα μικρό… σπανουλικό θαύμα.

Τα δύσκολα, ωστόσο, είναι μπροστά. Το προολυμπιακό πλησιάζει. Ως θετικό προσμετράται πως διεξάγεται στο «σπίτι» μας, στο ΣΕΦ, εκεί που ξυπνούν αναμνήσεις. Και βέβαια ας έχουμε πάντα στον νου πως και το 2008 που διεξήχθη αντίστοιχο τουρνουά στα μέρη μας, στο ΟΑΚΑ τότε, ήρθε πανηγυρικά το εισιτήριο για το Πεκίνο. Λίγο μετά στην Κίνα, η πέμπτη θέση με προπονητή τον Παναγιώτη Γιαννάκη, έναν επίσης αξιοσέβαστο υπηρέτη του μπάσκετ από πολλές θέσεις. Αυτά για την ιστορία και για να έχουμε πλήρη γνώση για την πραγματικότητα του σήμερα, των αληθινών δυσκολιών και όλων των δεδομένων.