Το μήνυμα για κυβέρνηση «συνεργασίας»

Την 9η Ιουνίου οι πολίτες αποκάλυψαν την αλήθεια που το πολιτικό σύστημα εσκεμμένα αγνοεί: «ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε» και το μεταπολιτευτικό πολιτικό σκέπτεσθαι θα συμπλήρωνα. Από τον ισχυρό δικομματισμό των πρώτων χρόνων, τον ισχνό της προηγούμενης δεκαετίας, ως το κυρίαρχο κόμμα της τελευταίας πενταετίας, διανύσαμε πολύ δρόμο. Περάσαμε μια περίοδο δημιουργική για τη χώρα και τη Δημοκρατία με σημαντική εμβάθυνση των θεσμών, χωρίς όμως την απαραίτητη ωρίμαση. Ετσι είμαστε σήμερα στην εποχή της πολιτικής ρευστότητας όπου η δυσπιστία των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα δρομολογεί τις εξελίξεις.

Στις ευρωεκλογές οι πολίτες έστειλαν μήνυμα, η επόμενη κυβέρνηση θα είναι «συνεργασίας», κανείς δεν θα πάρει απροϋπόθετα την ψήφο μας. Οι εκλογικές καμπάνιες και ο επικοινωνιακός καταιγισμός με μηνύματα που απέχουν από την πολιτική και δεν δίνουν απαντήσεις σε προβλήματα δεν αρκούν για να πριμοδοτηθεί κάποιο κόμμα να γίνει αυτοδύναμο.

Ο κόσμος αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς και η πολιτική τάξη δείχνει να μην το αντιλαμβάνεται. Ετσι με «πολιτικά εργαλεία» του παρελθόντος και μια κατ’ επίφασιν πολιτική ορθότητα, όταν δεν κουνά το δάχτυλο στους πολίτες, ασκεί κριτική στις επιλογές τους.

«Να μην αφήσουμε στα άκρα να περάσουν» προτείνει ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν στους ψηφοφόρους, προβλέποντας σοβαρές συνέπειες από μια τέτοια επιλογή (ως και για εμφύλιο μίλησε), χωρίς όμως να αναρωτιέται τι οδηγεί τους ψηφοφόρους στην αγκαλιά τέτοιων κομμάτων.

Εμείς πάλι, στη γενέτειρα της Δημοκρατίας, συστηματικά αγνοούμε με όρους πολιτικής αισθητικής τα εκλογικά αποτελέσματα και θεωρούμε πανάκεια τη σύμπλευση των κομμάτων της Κεντροαριστεράς, κουβέντα που κρατά χρόνια, απλώς για να γίνεται. Η απαρχή της, στη Μεταπολίτευση, ξεκινά από τα χρόνια της παντοκρατορίας του ΠΑΣΟΚ, όπου οι ημέτερες «δημοκρατικές» δυνάμεις συντηρούνταν με μια ελπίδα συμπολίτευσης.

Σε όλη αυτή τη συζήτηση δεν συνυπολογίζονται οι πραγματικές συνθήκες, άλλωστε αν η αριστερή συζήτηση είχε ρεαλισμό, δεν θα ήταν ελκυστική. Ετσι αγνοούμε την ιδεολογική ασάφεια, την ισχνή συνοχή των κομμάτων του χώρου, τη σαφέστατη υιοθέτηση κεντροδεξιών αντιλήψεων από αρκετά στελέχη τους, την ανάδειξη των τεχνοκρατικών ικανοτήτων τους με ακομμάτιστη λογική προκειμένου να θεωρούνται χρήσιμοι κυβερνητικοί εταίροι, την ελιτίστικη προσέγγιση της πολιτικής που θέλει οι κεντροαριστερής προέλευσης πολιτικοί να έχουν προνομιακή σχέση στην εκπροσώπηση της κοινωνίας και βεβαίως την πρόσφατη απροθυμία των πολιτών που κινούνται από το ιδεολογικό Κέντρο και προς τα αριστερά να προσέλθουν στις κάλπες, συγκριτικά με τους πρόθυμους ψηφοφόρους που κινούνται στα δεξιά της ιδεολογικής κλίμακας.

Οσο στη συζήτηση συστηματικά υποτιμούμε τις ανάγκες των πολιτών και δεν προτείνουμε πολιτικές που θα τους ανακουφίσουν αλλά στρέφουμε την προσοχή μας στην αναζήτηση προσώπων, ο διάλογος θα μένει άκαρπος. Οσο προτάσσεται ο διακαής πόθος κάποιων πολιτικών κέντρων να συμμετέχουν πάση θυσία σε ένα κυβερνητικό σχήμα χωρίς κοινωνικές αναφορές, ακόμη και με εργαλειοποίηση προσώπων, και όσο ετερόφωτοι 40άρηδες, θα πολιτεύονται με παλαιοκομματικές πρακτικές του παρελθόντος συντηρώντας την καθεστηκυία πολιτική τάξη, χωρίς να ανατρέπουν το πολιτικό πρότυπο που μας έφερε ως εδώ, θα χάνουμε ψηφοφόρους από τις κάλπες.

Η Μαρία Καρακλιούμη είναι πολιτική αναλύτρια