«Γάμος» από ανάγκη

^«Σε λιγότερο από έναν μήνα η Γαλλία μπορεί να κυβερνάται από την οικογένεια Λεπέν και τους υποστηρικτές της. Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή πρωταρχικό καθήκον ενός πολιτικού είναι η ειλικρίνεια. Θα ήταν ψέμα να προσποιηθώ ότι χαίρομαι που “ο λόγος επιστρέφει στον λαό” ή να υποστηρίξω ότι η ένωση της Αριστεράς, που συγκροτήθηκε βιαστικά για να αντισταθεί στα χειρότερα, είναι γάμος από αγάπη. Οχι, δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς αλλά για υπευθυνότητα.

Καταλαβαίνω τη σύγχυση πολλών ψηφοφόρων που ψήφισαν στις 9 Ιουνίου τη σοσιαλδημοκρατική, οικολογική και φιλοευρωπαϊκή οδό την οποία άνοιξα στη διάρκεια της ευρωπαϊκής εκστρατείας. Τους συναντώ στον δρόμο και διαβάζω τις επιστολές τους. Αλλά όταν η Ακροδεξιά βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας, η ιεράρχηση των κινδύνων γίνεται υποχρέωση. Και ποιος μπορεί πραγματικά να πιστέψει ότι η κύρια απειλή για τη Δημοκρατία προέρχεται από μια Ανυπότακτη Γαλλία διχασμένη και αμβλυμένη σε έναν ευρύ εκλογικό συνασπισμό, όπου δεν έχει κανέναν έλεγχο, όταν η Εθνική Συσπείρωση μπορεί να κερδίσει, μόνη της, απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία;».

Χρειαζόταν αυτή η παρέμβαση από τον Ραφαέλ Γκλικσμάν, τον επικεφαλής της γαλλικής σοσιαλιστικής λίστας στις ευρωεκλογές, ήταν απαραίτητο το άρθρο που υπέγραψε στη «Monde». Κατ’ αρχάς, γιατί μιλούσε τελευταία λιγότερο από όλους όσοι συμμετέχουν στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο (NFP) που συγκρότησε η Αριστερά στη Γαλλία εν όψει των πρόωρων κοινοβουλευτικών εκλογών, ενώ χάρη σε αυτόν, και το πάθος του για την Ευρώπη, οι Σοσιαλιστές αναστήθηκαν στις ευρωεκλογές, εξασφαλίζοντας 13,8% των ψήφων, έναντι 6,19% στις ευρωεκλογές του 2019 και μόλις 1,74% για την υποψήφιά τους στις προεδρικές εκλογές του 2022, Αν Ινταλγκό. Κι έπειτα, γιατί έπρεπε να απαντήσει και σε όσους βάζουν στο ίδιο καλάθι το NFP και την Ακροδεξιά, και σε όσους αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να συμμαχεί τώρα ο ίδιος με ένα κόμμα, την Ανυπότακτη Γαλλία, που τον είχε στοχοποιήσει (έως και) χυδαία πριν από τις ευρωεκλογές, και με το οποίο τον χωρίζει ιδεολογικό χάσμα.

«Είχαμε κυριολεκτικά πέντε ημέρες για να οργανώσουμε τα πάντα, και ήταν δική μας ευθύνη να σφυρηλατήσουμε αυτή την ευρεία ενότητα δράσης κατά της Ακροδεξιάς, επιβάλλοντας τους όρους μας για την υποστήριξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τις προμήθειες όπλων στην Ουκρανία, τον τρομοκρατικό χαρακτήρα των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου 2023, την καταπολέμηση του αντισημιτισμού και την απόρριψη της αποκτήνωσης της πολιτικής ζωής» εξήγησε ο ίδιος. «Αγωνιστήκαμε ακάματα για να διασφαλίσουμε ότι το NPF δεν θα είναι μια Nupes 2, και αυτή τη φορά είναι σαφές σε όλους, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου, ότι ο Ζαν-Λικ Μελανσόν δεν θα γίνει πρωθυπουργός. Είναι επίσης σαφές ότι η κυρίαρχη γραμμή δεν είναι πλέον η δική του». Σαφής είναι και η ανάγκη του Ραφαέλ Γκλικσμάν να δικαιολογηθεί. Θα μπορούσε άραγε να προταθεί αυτός για πρωθυπουργός αν το NFP καταφέρει να βγει μπροστά στις κοινοβουλευτικές εκλογές; Ο ορισμός του ευσεβούς πόθου. Πολιτικά, πάντως, ο Ραφαέλ Γκλικσμάν σίγουρα δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Και έχει ήδη, στα 45 του, πλούσιο βιογραφικό.

Είναι ο μοναχογιός δύο ανθρώπων που ποτέ δεν αποκάλεσε μαμά και μπαμπά, αλλά «Γκλικς» (ο φιλόσοφος Αντρέ Γκλικσμάν) και «Φανφάν» (η σύζυγός του Φρανσουάζ). Ανέπτυξε μαζί τους μια σχέση «σαν φιλαράκια», βασισμένη σε πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις. Τα βράδια ο πατέρας του τού διάβαζε Βολταίρο και Ομηρο. Πρώην μαοϊκοί, ο «Γκλικς» και η «Φανφάν» αποκήρυξαν τον μαρξισμό όταν διάβασαν το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» του Σολζενίτσιν. Αργότερα ξιφουλκούσαν κατά του Πούτιν και του κινεζικού καθεστώτος. Από αυτό το έντονα πολιτικοποιημένο περιβάλλον, ο Ραφαέλ Γκλικσμάν κληρονομεί την αγάπη για το «αλλού», τον ιό της στράτευσης και το πάθος κατά του ολοκληρωτισμού. Τελειώνει τις σπουδές του στη Sciences Po του Παρισιού και ακολουθεί η Αλγερία, για ένα επτάμηνο stage σε εφημερίδα, η Ρουάντα, για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τη γενοκτονία, και κατόπιν η συνάντηση με τον Μιχαήλ Σαακασβίλι.

Ο Ραφαέλ Γκλικσμάν εγκαθίσταται στην Τιφλίδα στη διάρκεια του πολέμου με τη Ρωσία τον Αύγουστο του 2008 και γίνεται πολιτικός σύμβουλος του νέου προέδρου μέχρι την ήττα του, το 2013. Παντρεύεται μάλιστα την υπουργό Εσωτερικών του, Εκα Ζγκουλάτζε, με την οποία αποκτά έναν γιο. Εισπράττει την ήττα του Σαακασβίλι σαν χαστούκι, επιστρέφει στη Γαλλία και αμέσως ξαναφεύγει, για Ουκρανία αυτή τη φορά, όπου ζει από κοντά το Euromaidan, αναλαμβάνοντας αρχικά σύμβουλος του πρώην μποξέρ και από 10ετία δημάρχου του Κιέβου, Βιτάλι Κλίτσκο, κι έπειτα του μελλοντικού προέδρου Πέτρο Ποροσένκο. Γυρνώντας στη Γαλλία, τέλη του 2014, ρίχνεται σε μια νέα μάχη, μέσα από άρθρα και βιβλία, κατά της δεξιοποίησης της πολιτικής ζωής – και ας είχε κάνει κι εκείνος ένα πέρασμα από τη Δεξιά στα νιάτα του, συνοδεύοντας τον πατέρα του στα γεράματά του.

Είναι ζευγάρι από το 2015 με τη γνωστή δημοσιογράφο Λεά Σαλαμέ, μαζί της έχει αποκτήσει άλλον έναν γιο. Με την πολιτική άρχισε να ασχολείται ενεργά το 2018, συνιδρύοντας το κόμμα Place Publique, με στόχο την ενοποίηση της Αριστεράς (πλην Ανυπότακτης Γαλλίας…) στις ευρωεκλογές του 2019. Ο στόχος δεν επετεύχθη, ο Γκλικσμάν εξελέγη ωστόσο ευρωβουλευτής και ξεχώρισε, τα επόμενα πέντε χρόνια, για τη βροντερή φιλοευρωπαϊκή φωνή του. Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς κληρονόμο του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ – η διαφορά τους είναι πως αυτός ουδέποτε επένδυσε ελπίδες στον Εμανουέλ Μακρόν.