Το μαρτύριο του μετρό

Ακουσα χθες από τη Βουλή τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστο Σταϊκούρα, να λέει ότι το μετρό Θεσσαλονίκης θα παραδοθεί τελικά τον Νοέμβριο. Κάλλιο αργά, αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι από την αρχική ημερομηνία παράδοσης, που έλεγε η κυβέρνηση, έχουμε πάει πίσω μερικούς μήνες.  Κατανοώ ότι είναι μικρό ζήτημα μπροστά στην αιωνιότητα, σημασία έχει ότι επιτέλους ένα έργο που συζητιέται δεκαετίες έγινε εφικτό. Από την άλλη, έχει σημασία τα έργα να μην παραδίδονται απλώς, αλλά και να δουλεύουν καλά, να συντηρούνται, να είναι ασφαλή και εξυπηρετικά.

Με το μετρό της Αθήνας δεν συμβαίνει αυτό ακριβώς. Ιδίως αυτές τις μέρες με τις υψηλές θερμοκρασίες, είναι ένδειξη αδιαφορίας για τους πολίτες το ότι οι συρμοί περνούν κάθε επτά λεπτά τις ώρες αιχμής – που σημαίνει ιδρώτας, συνωστισμός και οσμές. Φέρνω στον νου τις εξαγγελίες της κυβέρνησης Σημίτη που το εγκαινίασε, ότι θα περνάει συρμός κάθε τρία λεπτά. Αυτό τελείωσε τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμάμαι φωτογράφιζα το διάστημα ανάμεσα σε δύο διελεύσεις και περίμενα «την κανονικότητα» για να ξαναγίνει το μετρό το μέσο που εγγυάται τον πολιτισμό στις μετακινήσεις.

Λυπάμαι πολύ που πέντε χρόνια μετά τον ΣΥΡΙΖΑ το μετρό της Αθήνας χειροτερεύει. Και λυπάμαι διπλά επειδή αν απορρυθμιστεί στις μέρες μας και το μετρό, φοβάμαι ότι δεν θα ανασυγκροτηθεί ποτέ.