Ατάκτως Ερριμμένα

  Σταμάτησε πλέον τις συναυλίες του ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Και το είπε ρητά: «Ξεχάστε εμένα, να θυμάστε τα τραγούδια μου». Ο τραγουδοποιός με την ιδιότυπη φωνή συγκρότησε ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο: τις συναυλίες του. Που, επιτρέψτε μου, πέραν του μουσικού, ήταν συνάντηση. Ηταν ένα αίτημα ενός νέου κόσμου που ασφυκτιά. Που νοσταλγεί μια άλλη ζωή. Νεοαγροτισμός; Φασαίοι που απλώς το είδαν ως τάση; Ολα αυτά. Αλλά όχι ασήμαντα. Και του το χρωστάμε του Θανάση.

       Αν, λέω, αν, το Λαϊκό Μέτωπο Αριστεράς και Σοσιαλιστών περάσει τελικά σε γκάλοπ το κόμμα Μακρόν, οι κεντροδεξιοί της Γαλλίας θα στηρίξουν Αριστερά για να μη βγει η Λεπέν με τον Μπαρντελά;

   Τον συγγραφέα και κινηματογραφιστή Χρήστο Βακαλόπουλο που έφυγε τόσο νέος και άφησε τέτοιο αποτύπωμα, τον έμαθα απ’ τον φίλο μου, φίλο του και συμπαραγωγό του στους Δεσμώτες του Χάους στο ραδιόφωνο Μάκη Κοντιζά. Και έχω ακόμη από τις εκδόσεις Ερατώ την πρώτη έκδοση των Πτυχιούχων, με εξώφυλλο του Μάκη. Οξυδερκής και απενοχοποιημένος από τα ήθη της Μεταπολίτευσης, πήγε ένα βήμα παραπέρα την αυτογνωσία για τη γενιά του και τον νεοέλληνα. Υπόθεση Μπεστ Σέλερ. Νέες Αθηναϊκές Ιστορίες. Πτυχιούχοι. Δεύτερη Προβολή. Γραμμή του Ορίζοντος αλλά και από το Χάος στο Χαρτί. Μυθιστορήματα, διηγήματα, κριτική κινηματογράφου και κείμενα κριτικής (Από το Χάος στο Χαρτί), ταινίες, εκπομπές. Με χαρά διαβάζω πως η Εστία ανατυπώνει το έργο του και πως μεγάλο μέρος του σημερινού κοινού ενδιαφέρεται για εκείνον. Λοξός, φωτίζεται στο περίφημο Γεια σου Ασημάκη από τον Κωστή Παπαγιώργη.

       «Αποκρητικοποίηση» θέλει το πολιτικό σύστημα, μου γράφει ο δικηγόρος αναγνώστης Γιώργος Κούκος και απλώς το παραθέτω.