Ανασυγκροτήσεις

Η κρίση που ταλανίζει το ΠΑΣΟΚ μετεκλογικά και που πυροδοτεί διεργασίες, οι οποίες από χθες προσδιορίζονται χρονικά στο τέλος του μήνα, είναι εκ των μεγάλων απειλών για το πολιτικό σύστημα. Γιατί είναι άλλο ένας αναστοχασμός, έστω κριτικός, ακόμη και έντονος, που θα οδηγούσε σε μια καλύτερη ανάταξη του ιστορικού κόμματος. Κι άλλο μια αλληλουχία εσωστρέφειας που απλώς απομακρύνει κι άλλο τους πολίτες αλλά και θολώνει την εναλλακτική του ίδιου του χώρου.

Εδώ υπάρχει μόνος ένας δρόμος και όλοι πρέπει να συμφωνήσουν σε αυτόν: τη συντεταγμένη έξοδο από την κρίση και μια στερέωση του χώρου με όρους ανασυγκρότησης και θετικής προοπτικής. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί για μία δεκαετία να μην είναι πια κυβερνών ή συγκυβερνών κόμμα, έχει όμως και το κεκτημένο και την πείρα αλλά και τη συμμετοχή στην Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Εχει θεσμική παρουσία, στα δύσκολα δεν εξόκειλε σε λαϊκίστικες εκφωνήσεις. Βεβαίως πέρασε τις παλινωδίες του. Και τις κρίσεις του.

Σήμερα όμως, σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον, δεν νοείται η εικόνα ενός σπαρασσόμενου χώρου. Η εικόνα φατριών ή βαρόνων που κομίζουν την κρίση του στα πάνελ ή αφήνουν έξω τη βάση των πολιτών από τη συζήτηση της επόμενης ημέρας. Οι όποιες συγκλίσεις θέλει το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να ακολουθούνται από μια γόνιμη επανασχεδίασή του. Να ξανακάνει κτήμα του την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αλλο ο διάλογος, άλλο η τοξικότητα και το ατέρμονο πόκερ.