Αμέσως αποκτά μια άλλη διάσταση…

Τι Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα θα είναι αυτό που ξεκίνησε την Παρασκευή στη Γερμανία; Μια σειρά από πράγματα με κάνουν να πιστεύω πως θα δούμε ένα τουρνουά απροσδόκητο – πιθανότατα με μεγάλες εκπλήξεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα μοιάζει καθόλου με το προηγούμενο. Τρία χρόνια πριν, λίγο πριν από την έναρξη του Euro, η ερώτηση ήταν ποιοι θα ταλαιπωρηθούν λιγότερο από την Covid-19. Oι Ισπανοί παραμονές της έναρξης είχαν χάσει τον Γκιγέρμε και τον Μπουσκέτς που δεν είχαν εμβολιαστεί. Αναρωτιόμασταν τι θα γίνει αν αρχίσουν και τα ταξίδια των ομάδων. Μιλούσαμε για ένα παράξενο τουρνουά με τρεις διαφορετικές εκδοχές καθώς στη φάση των ομίλων υπήρχαν πολλοί γηπεδούχοι (Αγγλοι, Ιταλοί, Ισπανοί, Γερμανοί, Ολλανδοί, Δανοί, Ρώσοι έπαιζαν εντός έδρας), στους 16 και στα προημιτελικά θα υπήρχαν πολλά ταξίδια (με όσα προβλήματα υπήρχαν σε αυτά στην εποχή της πανδημίας) και στο τέλος όλοι και όλα θα κατέληγαν στο Λονδίνο. Ολα αυτά μας απασχολούσαν τρία μόλις χρόνια πριν. Κι αν σήμερα μοιάζει πολύ μακριά είναι και γιατί το ποδόσφαιρο επέστρεψε σε μια φάση κανονικότητας.

Κόπωση

Ποια είναι όμως η κανονικότητα του μοντέρνου ποδοσφαίρου μας; Προτού αρχίσει το τουρνουά της Γερμανίας διάβαζα παντού ό,τι διαβάζω σε όλα τα τελευταία μεγάλα τουρνουά: όλοι αναφέρονται στην κόπωση όσων ποδοσφαιριστών αγωνίζονται στα μεγάλα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα. Και δεν είναι φυσικά μόνο η κόπωση το πρόβλημα: είναι και οι τραυματισμοί. Σε αυτό, το τουρνουά της κανονικότητας μοιάζει με το προηγούμενο της πανδημίας. Το 2021, λίγο πριν αρχίσει το τουρνουά δήλωσαν απουσία ο Ιμπραΐμοβιτς, ο Φαν ντε Μπεκ, ο Σίλεσεν, ο Μιλίκ, ο Αλεξάντερ-Αρλοντ και υπήρχε ανησυχία για το αν θα δούμε και σε τι κατάσταση τον Μπενζεμά, τον Ντε Μπρόινε, τον Αζάρ και άλλους. Σήμερα στους απόντες υπάρχουν ο Κουρτουά, ο Γκάβι, ο Μαγκουάιερ, ο Κουπμάινερς. Και θα λείψουν κι ο Χάλαντ γιατί η Νορβηγία του δεν προκρίθηκε, κι ο Γκρίλις και ο Ράσφορντ που στην Εθνική Αγγλίας δεν βρήκαν θέση.

Φαβορί

Υπάρχουν φαβορί; Ναι, αλλά δεν διακρίνω κάποιο τεράστιο. Οι Γάλλοι έχουν καταπληκτικό υλικό – θα μπορούσαν να κατεβάσουν δύο ενδεκάδες και να έχουν και οι δύο πιθανότητες να αγωνιστούν στον τελικό. Ομως στην ιστορία του Euro μόνο μία φορά το κέρδισαν μακριά από τη χώρα τους: το 2000 όταν η ομάδα τους βρισκόταν υπό την ηγεσία του Ζινεντίν Ζιντάν. Ο τωρινός ηγέτης τους είναι ο Κίλιαν Εμπαπέ με το μυαλό ζαλισμένο από τη μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης: αν αυτός δεν κάνει τη διαφορά για την ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν, τα νοκάουτ ματς ειδικά δεν θα είναι εύκολα. Τρία χρόνια πριν, στο Euro 2020, πήγαν με τον τίτλο του πρωταθλητή κόσμου κι αποκλείστηκαν από τους Ελβετούς! Οι Γερμανοί είναι γηπεδούχοι, αλλά σκοράρουν δύσκολα και από την άμυνά τους λείπει μια κυρίαρχη προσωπικότητα που υπήρχε σε όλες τις ομάδες τους που έχουν κατακτήσει τη διοργάνωση. Οι Αγγλοι έχουν σταθερά καλά αποτελέσματα από το Μουντιάλ του 2018 και μετά: ήταν τρίτοι στο παγκόσμιο της Ρωσίας, έχασαν στην έδρα τους τον τελικό του Euro 2020 από τους Ιταλούς και στο Κατάρ έπεσαν πάνω στους πανίσχυρους Γάλλους – δεν τους λείπει το ταλέντο, αλλά δεν έχουν κερδίσει ποτέ τη διοργάνωση. Εχουν γνωρίσει τόσους τρελούς αποκλεισμούς που είναι δύσκολο να τους έχεις εμπιστοσύνη. Κι ας μοιάζει κι αυτό το τουρνουά, όπως και το προηγούμενο δηλαδή, στα μέτρα τους.

Πολλοί

Αυτοί που έχουν κερδίσει τη διοργάνωση (οι Ιταλοί κάτοχοι του τίτλου, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι και οι Ολλανδοί) έχουν διαφορετικού τύπου προβλήματα. Οι Ιταλοί ιστορικά δυσκολεύονται να κάνουν δύο σπουδαία τουρνουά στη σειρά. Από την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία έχουν μείνει ελάχιστοι παίκτες ενώ τον προπονητή Ρομπέρτο Μαντσίνι έχει διαδεχθεί ο Λουτσιάνο Σπαλέτι που στις διεθνείς διοργανώσεις δεν τα κατάφερνε καλά ούτε με τη Νάπολι. Οι Ισπανοί έχουν πολλούς από τους πιο ενδιαφέροντες πιτσιρικάδες στην Ευρώπη (Γιαμάλ, Πέδρι, Γουίλιαμς κ.λπ.) αλλά την ομάδα πρέπει να την κουβαλήσουν οι «παλιοί» (Μοράτα, Ρόντρι, Σίμον, Νάτσο κ.λπ.) που εμπλέκονται σε κάμποσες αποτυχίες. Οι Πορτογάλοι έχουν τον Κριστιάνο Ρονάλντο που ονειρεύεται να ζήσει στη Γερμανία ό,τι ο Μέσι στα γήπεδα του Κατάρ στο τελευταίο Μουντιάλ: στο οποίο όμως ο ίδιος κατέστρεψε την ομάδα του Φερνάντο Σάντος απαιτώντας να είναι παντού και πάντα βασικός. Οσο για τους Ολλανδούς, δεν τους λείπει το ταλέντο, αλλά η σοβαρότητα. Στα τελευταία τουρνουά ήταν κατώτεροι των περιστάσεων: πριν από τρία χρόνια έκαναν ένα λάθος ματς κι αποκλείστηκαν από τους Τσέχους μένοντας με δέκα παίκτες κι ενώ έλεγχαν το παιχνίδι απόλυτα.

Εκπλήξεις

Ποια ομάδα μπορεί να κάνει την έκπληξη; Αν ήταν εύκολο να το πει κανείς δεν θα μιλούσαμε για εκπλήξεις. Το Βέλγιο εξαρτάται από τον Ντε Μπρόινε και τον Λουκάκου. Η Κροατία ζει μέρες αντικατάστασης της μεγάλης της φουρνιάς: είναι δύσκολο ότι ο Μόντριτς και ο Πέρισιτς θα την πάρουν από το χέρι να την πάνε μακριά. Οι Σέρβοι με το πολύ ταλέντο μοιάζουν να μη θέλουν να ωριμάσουν. Οι Ούγγροι και οι Ελβετοί έχουν ομάδες με σταθερότητα αλλά χωρίς ηγετικές μορφές. Οι Δανοί ξεκινούν σε δύσκολο όμιλο: με την Αγγλία, τη Σερβία και τη Σλοβενία αναμένονται μάχες. Οι Πολωνοί χρειάζονται τον Λεβαντόφσκι της Μπάγερν Μονάχου: ο φετινός, της Μπαρτσελόνα, δεν βοηθά πολύ. Οι Γεωργιανοί θα μας κάνουν να αναρωτιόμαστε πώς διάβολο απέκλεισαν την Εθνική μας. Η αποτυχία της οποίας να προκριθεί παραμένει ένα ανοιχτό τραύμα: πρόκειται για μια τεράστια χαμένη ευκαιρία γιατί αυτή τη φορά τα λάθη της ομάδας μας ήταν λίγα.

Διάσταση

Το Euro είναι ένα τουρνουά στο οποίο η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παίζει πάντα ρόλο. Σε ένα βιβλίο για την ιστορία του που έγραψα πρόσφατα (έχει τίτλο «Πιο δύσκολο από ένα μουντιάλ», εκδόσεις Παπαδόπουλος) σημειολογώντας εξηγώ πως το τι γενικά συμβαίνει στην Ευρώπη μάς καθορίζει την εικόνα των ομάδων – και των φαβορί και όσων έχουν κάνει μεγάλες εκπλήξεις όπως η Εθνική μας ομάδα το 2004. Αν έπρεπε να γράψω ένα κεφάλαιο για αυτό που μόλις έχει αρχίσει θα σημείωνα πως ξεκίνησε λίγες μέρες μετά τις ευρωεκλογές στις οποίες καταγράφεται μια άνοδος της Ακροδεξιάς που παράγει εθνικιστικές εντάσεις. Κι αμέσως το Euro 2024 που μοιάζει με ένα απλό ποδοσφαιρικό τουρνουά θα αποκτούσε μια άλλη διάσταση…