Μέτωπο αντεπίθεσης, όχι συγκόλληση «ανήμπορων»

Η 9^η Ιουνίου σηματοδότησε την έναρξη ενός νέου πολιτικού κύκλου, που θα οδηγήσει στις επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Μετά την καταγραφή των νέων συσχετισμών δύναμης, που χαρακτηρίζονται από το τέλος του αλαζονικού 41%, εντάθηκε η συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της προοδευτικής παράταξης.

Για να απαντήσουμε με επιτυχία στο ερώτημα περί ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων, πρέπει πρώτα να κάνουμε σαφή την επιδίωξη που κινεί τα όποια σενάρια. Γιατί, αν ο στόχος που υποκρύπτεται πίσω από τη συζήτηση είναι απλώς η εξουδετέρωση και η απόσυρση του Στέφανου Κασσελάκη, όπως διακηρύττουν ή εκμυστηρεύονται οι αμετροεπείς εξωκοινοβουλευτικοί καταχραστές εδρών από τη Νέα Αριστερά ή κάποια ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τότε ας τα βρουν μόνοι τους σε μια ξεκάθαρη αντι-ΣΥΡΙΖΑ συγκόλληση.

Αν πάλι η συζήτηση για τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων εκκινεί από τη μεταφυσική διαπίστωση ότι «κανείς μόνος του δεν μπορεί να νικήσει τη ΝΔ» (λες και οι συσχετισμοί δυνάμεων είναι νομοτελειακά γραμμένοι σε κάποιες πλάκες κι όχι μια μεταβλητή εξαρτώμενη από την έκβαση των εκάστοτε κοινωνικών και πολιτικών αγώνων), τότε θα πούμε ότι η συζήτηση αυτή δεν καλύπτει τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι καταδικασμένη από την ίδια της την ηττοπάθεια.

Η στρατηγική του νέου ΣΥΡΙΖΑ είναι ασύμβατη με ένα ηττοπαθές σενάριο αναγκαστικής συγκόλλησης των «ανήμπορων», που δικαιώνει το αφήγημα περί δήθεν αήττητου Μητσοτάκη. Η δική μας πολιτική στόχευση δεν είναι μια τεχνική άθροιση ποσοστών και εδρών «για να βγούνε τα κουκιά». Ενα τέτοιο σχέδιο, χωρίς πολιτικό βάθος και με κίνητρο την «αναγκαστικότητα», είναι καταδικασμένο να μη δώσει ούτε έμπνευση, ούτε ορμή στον προοδευτικό κόσμο και άρα είναι καταδικασμένο στην ήττα.

Ο παραλληλισμός της συγκυρίας στην Ελλάδα με την κατάσταση στη Γαλλία, για να αιτιολογηθεί μια πρόταση συνεργασίας τύπου «Λαϊκού Μετώπου» ή της προγενέστερης NUPES, αφυδατώνει το πολιτικό υπόβαθρο της συζήτησης. Η NUPES του 2022 και το «Λαϊκό Μέτωπο» σήμερα, γεννήθηκαν ως τεχνικές συμφωνίες Σοσιαλιστών – Ανυπότακτης Γαλλίας – Πράσινων – Κομμουνιστών με βάση το εκλογικό σύστημα (πλειοψηφικό δύο γύρων με μονοεδρικές περιφέρειες), για να αποτρέψουν την κατάκτηση της απόλυτης πλειοψηφίας των εδρών στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση από τον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό της Λεπέν. Στην Ελλάδα έχουμε άλλο εκλογικό σύστημα (που αποτρέπει τεχνικές συμφωνίες σαν της Γαλλίας) και άλλο πολιτικό τοπίο. Το όποιο πλαίσιο διαλόγου και κοινής δράσης δεν μπορεί συνεπώς να αποτελεί αντιγραφή άλλων πραγματικοτήτων, αλλά να πατάει στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης στη χώρα μας: Ενα μέτωπο προοδευτικής αντεπίθεσης με ελληνικά χαρακτηριστικά.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για τον διάλογο και την κοινή δράση των προοδευτικών δυνάμεων, πρέπει αυτή να βασιστεί σε ένα πολιτικό σχέδιο με βάθος, σεβασμό στην αυτονομία του κάθε χώρου και σαφώς καθορισμένο στόχο – την ήττα της δεξιάς πολιτικής.

Πρώτη προτεραιότητα είναι η οικοδόμηση πολιτικής εμπιστοσύνης στην πράξη κι όχι στα λόγια, μεταξύ των εταίρων. Κι αυτό είναι το προαπαιτούμενο που ως ΣΥΡΙΖΑ θέτουμε, ώστε να έχει υγιή βάση και να παράξει πολιτικό αποτέλεσμα υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας η συζήτηση αυτή.

Να αποδείξουν όλες οι δυνάμεις ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για συμπόρευση βασισμένη σε ένα πολιτικό πλαίσιο ευθέως αντιπαραθετικό στον τριτοκοσμικό νεοφιλελευθερισμό και συντηρητισμό της ΝΔ. Από την πρόταση καταπολέμησης της ακρίβειας και ανόδου των εισοδημάτων, μέχρι τον κοινοβουλευτικό αγώνα για διαλεύκανση του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών ή το αίτημα για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους ή την χωρίς αστερίσκους κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για όλους και όλες. Δεν μας ενδιαφέρει μια «part time», συμπληρωματική αντιπολίτευση, ούτε θνησιγενείς τεχνικές συγκολλήσεις, αλλά ένα μέτωπο που θα αντεπιτεθεί δομικά και συντονισμένα στο καθεστώς της Δεξιάς με πολιτικό σχέδιο για μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Ο Γιάννης Μπουρνούς είναι μέλος εκτελεστικού γραφείου ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκής Αριστεράς